Coronatesten + geen auto = jammer joh...

 Maandag jl (5 oktober) kreeg ik lichte verkoudheidsverschijnselen met wat verhoging. Wensdag hoorde ik dat iemand met wie ik anderhalve week eerder in één ruimte heb gezeten, positief getest is. Ik weet dat ze niet echt ziek was toen ze getest had, ze had ook lichte verschijnselen. Kortom: een goed moment om te gaan testen.

Probleem: ik woon 20 km van een teststraat, maar in de praktijk wordt mijn regio 65 km verderop gestuurd en ik heb geen eigen vervoer...

Nou heb ik vrij recentelijk afgesproken dat ik in geval van testnood iemand in ons gezondheidscentrum moest bellen om te kijken of er een andere oplossing is. Zo gezegd zo gedaan. Ik werd heel serieus genomen en ze begrepen mijn probleem en de ernst om te gaan testen. Ze zouden het uitzoeken. Even later werd ik teruggebeld: nee, ze vonden het heel akelig, maar ik kon niet in mijn eigen gemeente worden getest. Er lag nog één test op dat moment, en als ze moesten kiezen tussen iemand die doodziek was van de verschijnselen en mij met lichte verschijnselen, dan was het antwoord: de doodzieke persoon testen.

En het beleid was, al klinkt het niet sympathiek: geen vervoer = niet ons probleem.

Het werd me goed en met veel begrip voor mijn situatie uitgelegd. Geadviseerd werd, om toch maar een afspraak in mijn eigen regio te maken en kijken of ik, met handschoenen en maskers, door iemand of het OV er heen kon gaan.

Ik bel dus de GGD en kan pas voor vandaag eind van de ochtend een afspraak maken.

Ik word kort daarna weer gebeld door het gezondheidscentrum, de persoon die ik eerder aan de lijn had, had ook met mijn huisarts overlegd en samen besloten ze: zeg die test maar af, veel te veel gedoe voor jou. Ik moest in quarantaine gerekend vanaf de dag dat ik die positief geteste persoon heb gezien. Gelukkig, die termijn heb ik net gehaald! Dan moest ik mezelf isoleren tot ik een etmaal klachtenvrij ben geweest. Als  de klachten erger worden moest ik natuurlijk wel bellen. Temp en saturatie (95-99%) moet ik ook in de gaten blijven houden. Ik heb gelukkig een saturatiemeter geërft van mijn vader (die toevallig gisteren 2 jaar geleden was overleden).

Dus ik heb woensdag druk woest in het rond zitten appen en bellen om van alles af te zeggen (inclusief de test) voor in ieder geval deze week en ben in quarantaine gegaan. Ook heb ik geprobeerd boodschappen te bestellen. Dat kan echter pas volgende week donderdag, voor € 6,50! Gelukkig heb ik nog voorraad en een vriendin die voor me haalt wat op dreigt te raken en dit voor de deur zal zetten.

Tot overmaat van ramp krijgt één van mijn kinderen diezelfde dag een vervelend ongeluk waarmee hij met de ambulance naar het ziekenhuis moest en vervolgens de komende weken beperkt mobiel is. En ik kan niks voor hem doen, kon niet eens bij zijn bed zitten om hem te steunen! Kortom, het was me het weekje wel weer...

Het goede nieuws is, dat ik vandaag (tot nu toe) klachtenvrij ben, wat betekent dat ik morgen (mits ik klachtenvrij blijf) uit quarantaine mag. Dan kan ik in ieder geval kind helpen met zijn boodschappen...

Uit het leven van iemand van NAH

Of: hoe de kleinste dingetjes je volkomen uit het lood kunnen brengen...

Ik moet snel iets printen vanuit Google Drive. En printers ruiken het als je "snel" iets moet. Dus is de inkt op. Drie cartridges maar liefst. Ik had het kunnen weten, ik had al eerder een melding gekregen.

Met al mijn aandacht heb ik de cartridges verwisseld. Extra controleren of ik de juiste kleur wel in de juiste plek deed, want ik ben altijd al een warhoofd geweest, maar sinds de NAH is het echt hopeloos geworden. En als ik een blauwe cartridge in het roze vakje doe, heb ik een nog groter probleem (en de printer is zo nieuw dat dit de eerste keer cartridge verwisselen is). Alleen deze actie en concentratie al vreet energie.

Nieuwe poging. Er wordt 1 pagina afgedrukt, toen was het papier op.

Papier, papier, waar is het papier... Oh ja, die had ik laatst zo netjes in dat kastje gelegd!

Inmiddels begin ik te trillen (altijd bij stress of inspanning).

De printer wordt weer geactiveerd, begint geluid te maken en dan krijg ik de melding dat er een papierstoring is en dat ik met beide handen het papier uit de printer moet trekken.

Met trillende handen kan ik net het half in de printer getrokken papier vastpakken en er uit trekken. Ik voel en hoor dat het scheurt.  Ik moet het uit de achterkant halen en dat lukt me niet meer staande voor de kast, want ik tril te erg.

Dat betekent dus dat ik de printer uit moet schakelen, snoer eruit, printer optillen, achterstevoren op tafel zetten, achterkant openen (met die trillende handjes) en het rest papier er uit moet trekken. Dat laatste lukt gelukkig makkelijker dan ik gevreesd had.

Ondertussen begint mijn Whatsapp enthousiast te roepen, en nog een keer, en nog een keer.  Ik besluit dat ik die nu niet ga bekijken, het loopt me nu al over de schoenen allemaal.

Ik doe de printer weer op zijn plek, sluit hem aan, zet hem aan en zie dat ik opnieuw de printopdracht moet geven. Ik ga naar mijn laptop en zie dat ik de cursor niet meer zie van mijn (losse) muis. Ik kan net met zo'n ingebouwde muis overweg, vandaar die losse. Mijn oude laptop heeft wel eens vaker zo'n storing en moet dan opnieuw opgestart worden. Dat duurt even bij dit oudje. Eenmaal opgestart wil ik weer naar Google Drive, maar de muis doet het nog niet. Ik vrees dat niet de laptop de schuld is, maar dat de batterij op is (dan houdt hij er in één keer mee op).

Ik loop naar het laatje (heel erg duizelig inmiddels van alle stress) en zie dat mijn batterijen op zijn (ik wist zeker dat ik nog een pakje had! Maar ik vergis me zoveel vaker sinds mijn hersenen niet lekker meer werken).

Ik moet toch printen, dus ik trek de batterijen uit de afstandbediening van de televisie, zoek mijn document en geef de printopdracht.

Ik krijg een melding dat het papier op is. Ow shit, ja, dat had ik er uitgehaald toen ik het stuk papier moest verwijderen. 

Ondertussen is het 4 uur geworden en dan gaat er bij mijn hond een alarmpje af: etenstijd! Negeren is uitgesloten, hij heeft ADHD-achtige neigingen en als zijn eetwekker af gaat kun je hem maar beter gelijk zijn eten geven, anders word zelfs een zenboeddhist nog gek.

Hond eet. Ik pak het stapeltje papier dat ik opzij heb gelegd en krijg het met moeite (want trillen) er in, krijg nog een foutmelding omdat het niet goed ligt, en ja, dan begint hij eindelijk te printen...

Ik denk dat ik, buiten deze groep, niet kan uitleggen waarom zulke stomme dingen me volkomen over de rooie kunnen krijgen... 😢 

(het gaat inmiddels wel weer, maar die trilstand gaat vandaag niet meer uit, weet ik)

Ontroerend

Jongste kind werkt sinds dit jaar op een boerderij. Laatst appte hij me: "We zijn vandaag aan het eind van de dag naar een groot natuurgebied gegaan waar de zorgboerderij een koeienwei heeft.

Gigantische weide met bossen, een meer en veel groen.
Onze taak was om de koeien te tellen om te kijken of ze er nog allemaal waren.

Ieder ging een andere kant op om de koeien op te zoeken zodat we weten waar ze allemaal zitten, en ik kwam toen toevallig een kanjer van een stier tegen die mij spontaan begon te likken en te volgen.
Echt een schat van een beest, maar ik wist niet waarom hij nou specifiek achter mij aan zat

Wat blijkt nou?
Dat was waarschijnlijk een stier die ik als kalf heb gekend en die ik gevoerd en geknuffeld heb toen die nog jong was."

Wauw!

Kind op zichzelf

Vanmiddag sleuteloverdracht, met de nodige papieren die ondertekend moesten worden.

Daarna het heuglijke moment: zélf de deur van je nieuwe home open maken! Nog best wel onwennig. Opeens is het zover...! En dat is érg spannend!

Terwijl ik de maten op nam stond hij het in gedachten al in te richten en constateerde dat de boel wel netjes gewit was, maar dat schoonmaken zélf gedaan moest worden. Er dreef zelfs nog een oude drol in de wc, blergh! Flink soppen dus, of zoals mijn schoonmoeder zaliger altijd zei: "Even je eigen luchtje aanbrengen"

Dat hoort er bij

Er hangt nog een beetje een rooklucht dus ik denk dat we ook even goed moeten luchten.

Daarna door naar een ander deel van het appartementenblok, daar woonde een mevrouw die we toevallig gisteren ontmoet hadden. Zij had namelijk een bank én een fauteuil had staan. Bekleding van de bank moet wel even door de wasmachine maar dat is geen probleem. Stoel ziet er nog heel knapjes uit! Die hebben we naar appartementje van jongste gesleept, vergezeld door een stuiterend Chico-achtig hondje (van haar).

Meteen nog even kennis gemaakt met een andere buurvrouw van het seniorengedeelte.

...en dan ga ik nu even naar het centrum voor de aanschaf van de nodige schoonmaakspullen...!

Uit de oude doos

Och, kijk eens wat voor pareltje ik bij toeval vind...!

Een luchtfoto van juli 1964. Mijn huis in aanbouw! Dronten bestond toen net 2 jaar. Wij horen dan ook bij "Oud Dronten"

Kastanjeboom

Het zat er al een tijdje aan te komen, de kastanjeboom op het pleintje tussen de woningen zat al vol paddenstoelen en vandaag werd hij geveld.

Gaat nog een hele operatie worden...

Beetje bij beetje wordt de boom "ontleed".

Er komen wolken zaagsel vanaf

Verdrietige ontmoeting

Gisteren heb ik even wat lekkers gehaald bij het Indonesisch restaurantje en daar stonden ook net twee agenten. Ik kon me niet inhouden en heb gevraagd of ze wisten wat er met dat vrouwtje was gebeurd waarvoor ik eerder deze week 112 heb gebeld.

Ze wisten het niet maar zouden het natrekken.

Zojuist krijg ik bericht, het mensje is inmiddels opgenomen in een kliniek.

Voor haar wel het beste, want ze was stevig van het padje.

Maar ohhh, wat breekt mijn hart:'(

Chica en Sjim

Klussen

Tuinkas ook meteen ontmanteld (plastic "tent" eraf, is wel iets beschadigd maar kan nog wel een jaar mee), het frame verplaatst naar de nieuwe (logischer) plek. Dode halfvergane kikker gevonden, harrejakkes! Een heleboel minikikkertjes gevonden. Levend, gelukkig.
Terras geprobeerd in de oude staat te herstellen, niet geheel gelukt, die tegels pasten niet meer  maar ik heb op een strategisch punt etagières neergezet.

Tintelende vingertoppen van het tegels leggen (poeh, respect voor alle stratenmakers!).

Voor vegen heb ik geen energie meer over, maar het duurt nog lang voor het weer lente is 

Het is heerlijk weer buiten! Vandaag is het rond de 16 graden in de polder, heel aardig voor eind oktober! Het kan nog mooier, hoor, want op 27 oktober 1937 noteerde De Bilt 21,6 graden en Maastricht maar liefst 26,2! En dat, terwijl het rond deze tijd al winters kan zijn met 's nachts lichte, soms zelfs matige vorst... Nog niet eens zo lang geleden, op 24 oktober 2003, waren de herfstkleuren in het midden van het land (inclusief Almere) bedekt met een laagje...
.
.
.
.

...sneeuw...!

Maar vandaag een heerlijke dag, volop zon, zonder jas op de fiets naar het dorp!

En de tuin bloeit vrolijk verder...

Deze anemoon.

Bijna november.

Is dat normaal?

Hoera, een nieuwe koelkast en vriezer!

Nee he...

Stukje gereden.

Aanvankelijk goed, later weer wat bokken, alsof er klontjes in de benzine zitten  en het lampje ging weer knipperen, later branden.
Ik heb voorlopig nog geen rust, binnenkort weer naar de garage...

Einde vakantie

Na nog een extra studiedag is voor jongste school ook weer begonnen...

...als de kat hem laat gaan tenminste 

Op pad

Auto net laten uitlezen wegens waarschuwingslampje.
Olie stond tegen het minimum, moet hoognodig ververst worden, leidingen waren een beetje dichtgesmeerd (of zoiets). Is nu verholpen, ik kan weer op pad, maar een grote beurt werd wel aangeraden.

Is inderdaad alweer zo'n 2 1/2 jaar geleden...

Dat wordt geen kerstvakantie-uitje met het gezin... Maar wel een auto die er weer even tegen kan (over de APK komend voorjaar durf ik nog even niet na te denken). Prioriteiten  (en dan maken we het gewoon thuis gezellig met de kerst  ).

Dadelijk kat (stiefzusje Sjimmie) ophalen en wegbrengen naar het nieuwe baasje, meteen even naar Duitsland voor wat boodschappen/bestellinkjes en tanken natuurlijk 
We maken er een dagje uit van!

He ja, daar zat ik op te wachten...

Morgen even laten nakijken en daarna de kat van Sjimmie's oude baasje ophalen en naar zijn nieuwe baasje brengen. Hopelijk valt het mee...

In memoriam

Na jarenlange trouwe dienst hebben we vandaag toch nog onverwacht afscheid moeten nemen van mijn zwarte vriend, die me door goede en slechte tijden heeft gesleept.
Gelukkig kon ik van iemand een nieuwer exemplaar overnemen, maar voor ik die in ga wijden wil ik met deze foto nog graag een minuut stilte vragen ter nagedachtenis van mijn geliefde vriend, die altijd zo trouw zijn troost bood aan een ieder die dat zo nodig had.

Moge hij roesten in vrede😢

PS: geen zorgen, Sjim leeft nog wél!

De Sjim zit op zijn eetplekje. En daar blijft hij voorlopig ook. Ik had vergeten Smuldier uit de vriezer te halen en dus moest hij het vandaag met brokken doen. En daar is De Sjim het niet mee eens :D

Lief cadeau

Buik

Ik heb deze week wat vervelende darmklachten, het is niets ernstigs maar wel erg vervelend, dus hang ik op de bank met een flink opgezwollen buik en het gevoel alsof ik 9 maanden zwanger ben van een heel beweeglijke baby. Niet zozeer pijnlijk maar vooral heel irritant. Gewoon zitten gaat niet en af en toe zie je de buik zelfs echt bewegen. Het gaat vanzelf weer over, is me beloofd.

Jongste ziet dit geamuseerd aan en zegt: "Of je bent de nieuwe Maagd Maria... Of je hebt een nachtleven waar wij niets vanaf weten..."

Honing

Oudste is de laatste tijd bezig met het maken van mede (honingwijn) en had een emmer goede honing gescoord. Die honing was hij gisteravond aan het verwerken (verwarmen, carameliseren en zo, voor een smaakvariatie).

Het hele huis rook naar honing!

En opeens zagen we dat er zwermen bijen rond het raam (bij een minimaal kiertje waarschijnlijk) hingen, er was zelfs al een bij die zich binnen had weten te wringen! Ze waren op de lucht afgekomen!

Blijkbaar een goeie kwaliteit honing 

Hm...

Volgens mij heeft iemand mijn vaste werkplek overgenomen...

Ektorp

Uitdaging: de bekleding van mijn Ektorpbank stropen, wassen en opbergen (is nieuw en wil ik niet kapot laten klauwen door Sjim, en die fleece dekens erop staan zo armoedig), en dan de tweedehands bekleding die ik van Marktplaats heb om de bank sjorren... (daar mag de kat fleecedekenloos op liggen)

Tip, begin aan de achterkant als het er af moet, en de zijkant als het erop moet.

Missie volbracht! Ohhh, alsof ik een heel nieuw bankstel heb!