De Pasar Malam, het kan weer!

 Langzaam maar zeker worden grote evenementen, voorzichtig, weer opgestart. De NOS berichtte hier gisteren al over.

Genoemd wordt de Zwolse Pasar Malam in de IJsselhallen, die eigenlijk in maart zou plaatsvinden, maar heel kort van tevoren werden de coronamaatregelen van kracht. Maar dit weekend (incl. vrijdag) was het evenement het eerste sinds corona dat met flink wat maatregelen weer kon plaatsvinden. Men mocht alleen naar binnen met van tevoren gekochte tickets, die voor een dagdeel werden uitgegeven in plaats van de hele dag. Alles is zeer ruim opgezet.

Ik ben er vrijdagmiddag geweest en heb genoten zonder één moment het gevoel te hebben dat ik gevaar liep. Het was wel zeer rustig, ik dat vrijdagavond en het weekend drukker waren, maar ik heb dan ook met opzet voor vrijdagmiddag gekozen. De paden waren zeer breed, de muziek prettig, de sfeer ontspannen. Er was een vrij grote groep mensen aanwezig die controleerde of alles goed verliep, sommige op elektrische stepjes. De sfeer bleef gelukkig goed en niemand deed moeilijk, en als iemand de fout in ging werd die op vriendelijke manier gecorrigeerd.

Bij één van de podia stond een satékraam. Die lucht...! Sowieso draait een Pasar Malam grotendeels om "makan", lekker eten. En dus moest er een bami rames speciaal komen. Lekker, met kippenpoot, kipkerrie (het rundvleesgerecht was net even te pittig voor deze Nederlandse zonder één druppel Indisch bloed of wortels in Indië.

Fotograferen was wel een uitdaging want het was er knap schemerig!

High Friet

 Ik denk dat ik een week met zo'n plank zal doen, maar er zijn mensen die het in één keer weg krijgen. Wel leuk, zo'n High friet!

Iedereen kent wel de High Tea of de High Wine. Aan het einde van de middag met een groepje vrienden thee of wijn drinken met allemaal lekkere hapjes. In Breda hebben ze daar nu een variant op bedacht, de High Friet. Een traktatie voor de echte snackliefhebber.

Het is gezellig druk in De Friettent, de cafetaria op de hoek van de Haagsemarkt in de Bredase wijk Princenhage. Het geborrel van de frituur belooft veel goeds voor de mensen die komen voor een High Friet.

Frietbakker Tim van Aert somt op wat ze voorgeschoteld krijgen: "Zeven luxe minisnacks, een kleine friet met een saus naar keuze, een halve hamburger het Aogje, een grote puntzak friet met saus naar keuze en een drankje. "

Het is misschien niet erg gezond, maar ach...

Dit alles wordt in twee rondes fleurig en deskundig opgemaakt en uitgeserveerd op een speciale plank. Het snackfeest kan beginnen. De hongerige klanten, een groepje jongeren en een vader met zoon, zien de eerste ronde stralend tegemoet.

Het is gezellig en iedereen zit al snel lekker te buffelen. "Het is veel, te veel", zegt een klant. "Maar het is heerlijk." Halverwege de tweede ronde is de eerste afhaker daar. "Ik kan niet meer", zo verzucht een vrouwelijke liefhebber van friet en snacks.

"Het is iets nieuws en het is leuk", zo zegt de jongen tegenover haar, die nog even een frikandelletje wegtikt. "Het is misschien niet erg gezond, maar ach... niets is nog gezond tegenwoordig."

Ik heb er geen patent op aangevraagd.

"We kennen allemaal het rijtje rijtje High Tea, High Wine en ook High Bier", zo vertelt Tim van Aert over het idee dat hij samen met een vriend kreeg. "En als je iets wilt verzinnen voor een friettent, kom je al snel op een High Friet. Het is groot en veel, vooral ook om te delen met z'n allen."

Tim denkt dat zijn concept wel eens landelijk kan aanslaan. "Maar ik heb er geen patent op aangevraagd", zo lacht hij. "Het is ook niet de bedoeling dat heel Nederland naar Breda komt, want dan kunnen wij het ook niet meer aan."

Nieuwe "Great British Bake Off" onderweg, maar...

Op dit moment wordt, op een nieuwe lokatie, The Great British Bake Off gefilmd. Onder gecontroleerde (want corona) omstandigheden. Helaas is er daarom dit seizoen geen Hollywood Handshake...

Begrijpelijk, maar erg jammer, want een GBBO zonder Hollywood Handshake is toch net een beetje minder GBBO!

The Great British Bake Off

Afgelopen weekend kreeg ik allerlei leuke berichtjes te lezen. O.a. hoe zit dat met de vuile vaat in The Great British Bake Off? Daar worden heel wat schalen, vormen en weet ik veel wat nog meer vuilgemaakt. En daar hebben ze vast één of meer vaatwasmachines voor. 

Toch?

Niet dus, aldus cheatsheet.com. 

De deelnemers zitten in een tent om een soort plattelandsdorpsfestival-achtige sfeer te creëren. Geen airco, geen massa koelers, vrieskasten of apparatuur, alleen het hoognodige. En geen vaatwasmachine. Al die potten, pannen, kloppers, mixers en nog meer worden met de hand gewassen. Dat is ten eerste omdat vaatwassers, die veel zullen moeten draaien, teveel lawaai maken tijden de opnamen (die tent is niet supergroot).

Maar omdat er ook veel plakspul op het vaatwerk zit, zal een vaatwasser daar moeite mee hebben. Denk aan karamel en chocoladestroop. 

En dus is er een mevrouw, ja, één mevrouw, die de vaat doet. Iva Vcelak doet dat gewoon met de hand en elk seizoen heeft ze daarvoor 1000 droogdoeken, 80 sponzen en ruim 36 liter vaatwasmiddel nodig. Ze is tot 16 uur per dag bezig met de vaat op de set!

Het artikel linkt naar een artikel in de Daily Mail uit 2016, met nog meer geheimen.

Zo moeten de kandidaten ook een psychologische test ondergaan voor ze bij de top 12 kandidaten mogen. Mocht er iemand alsnog voortijdig uitvallen, dan zijn er twee "back-up" bakkers voor geval van nood in de eerste drie weken van de serie.

Verder zijn er twee dames, Faenia Moore en Georgia May, die zorgen voor de ingrediënten en de recepten voor de technische opdracht controleren. Ook zorgen zij ervoor dat alles op de juiste plek ligt zodat er geen kostbare tijd aan zoeken verloren gaat tijdens de opdrachten. Ze leggen ook uit hoe de apparatuur werkt, maar vanzelfsprekend zullen ze niet te hulp schieten als er bijvoorbeeld iets schift.

Deze dames werken vanuit een tent die aan de hoofdtent vastzit, waar de deelnemers niet mogen komen. Hier staan de ingrediënten in bakken, opslag en koeling. Daags voor de opname wordt er voor elke deelnemer een dienblad klaargemaakt met 12-20 ingrediënten per keer plus gebruiksvoorwerpen. Dat valt niet altijd mee. Ooit wilde iemand gevriesdroogde frambozen, de enige manier om daar toen aan te komen was: ze uit een doos Kellogg's Special K vissen...

Tot aan het begin van de opnamen kunnen de kandidaten nog wijzigingen aanbrengen. Hebben ze over 10 minuten nog meer frambozen nodig, dan wordt dat geregeld. Niet zelden beslissen de bakkers op het laatste moment nog iets toe te voegen, zoals psyllium  en granaatappelmelasse. Wat de lokale winkel natuurlijk helemaal niet erg vindt. In 2015 werden er 1600 eieren, 130  kg bloem en 150 kg suiker gebruikt.

De creaties worden gepresenteerd in een animatie, die wordt gemaakt aan de hand van foto's die tijdens de set worden gemaakt. Tom Hovey werkt deze met de hand uit en als iemands baksel hopeloos ingezakt, uitgelopen of omgevallen is, probeert hij er nog wat van te maken.

De ovens worden elke dag getest met een vast recept van "Victoria-sponge" (een lichte cakesoort, erg gevoelig voor veranderde oventemperaturen en -omstandigheden, eigenlijk dus een soort kanarie in de kolenmijn!).

In de openingsleader van zowel The Great British Bake Off als "ons" Heel Holland Bakt verschijnt een schattig peutertje met bolle wangetjes en schattige haartjes, dat een hapje versgebakken brood neemt. Dit meisje was vermoedelijk de destijds 2-jarige dochter van iemand uit de crew, maar haar identiteit wordt geheim gehouden.

Het muziekje is gecomponeerd door Tom Howe en wordt gespeeld door strijkers, klokkenspel, piano, gitaar, timbales en een marimba. Er moet een cd te koop zijn met de muziek van de leader en tijdens de uitzending.

Om kliekvorming te voorkomen worden de bakkers in aparte hotel gehuisvest. Om half zeven haalt chauffeur Bob hen op met een twaalfpersoons busje. De kandidaten worden vervolgens gekapt en opgemaakt en om 9 uur begint men te filmen.

Ik weet niet waar ze tegenwoordig zitten, maar in 2016, toen het artikel in de Daily Mail verscheen (en tachtigplusser Mary Berry nog in de jury zat), werden de opnames gemaakt in de tuinen van Welford Park, Berkshire. Het landgoed wordt bewoond door Deborah en James Puxley. Zij krijgen voor de verhuur van de tuinen 3400 Pond per dag.

Inmiddels zal het nog veel meer zijn, maar toen deden 16.000 mensen een poging om tot de laatste 12 kandidaten te mogen horen. Hiervoor is er een castingploeg onder leiding van Anna Beattie, uitvoerend producent van de show. De selectie bestaat uit een aanvraagformulier van acht pagina's, een telefonisch interview, een auditie en technisch bakken voor de camera. Doel is om een representatieve mix van Groot-Brittannië te krijgen van mensen die zowel goed kunnen bakken en tegelijkertijd leuk kunnen babbelen. Daar komt zoals gezegd ook een psychologische test bij kijken, waarin wordt onderzocht hoe de potentiële kandidaten omgaan met de druk, zoals harde kritiek van de jury of afkrakerij in de media.

Chin. Ind. Spec. Rest. is immaterieel erfgoed geworden.

Mingfang Wang heeft er recentelijk een interessant boek ("Tijgerkop") over geschreven: De Chinees. Ofwel het ouderwetse Chinees-Indische restaurant, beter bekend als "Chin. Ind. Spec. Rest.". 

En de Chinees wordt bedreigd! 

Het restaurant, vaak uitgevoerd in rood, zwart en goudaccenten vol kleurige schilderijtjes, wuivende katten, een groot aquarium, grote vazen en dergelijke, wordt steeds vaker vervangen door all-you-can-eat, wok, tapas en sushi. Ook de veel te grote bakken met afhaalgerechten die amper wat te doen hadden met originele Indische Babi Pangang, Chinese Ku Lu Yuk en dergelijke, zijn minder populair aan het worden. Verder is het door allerlei omstandigheden heel moeilijk een goede Chinese kok te krijgen. Vroeger stonden ze nog wel eens illegaal in de keuken (niet altijd onder de beste omstandigheden), tegenwoordig wordt daar streng op gecontroleerd. Er komt ook veel bureaucratie bij kijken voor een Chinese kok hier aan het werk kan. Een Nederlander hiervoor opleiden klinkt makkelijk, maar er zit ook nog eens een heel stuk eigen cultuur aan vast waar je min of meer in opgegroeid moet zijn, heb ik ooit gehoord.

Overigens heb ik ooit gehoord dat de hoeveelheden van de afhaalchinees zo krankzinnig veel waren omdat het een schande is als een gast zijn bord leeg eet: dan heb je te weinig gekookt. 

Ik ben dol op Chinees. En dan liefst die panden vol vergane glorie, met een leeuw of een boeddha voor de deur. Familiebedrijven waar oma en opa de scepter zwaaien, al spreken ze amper Nederlands. Bij afhalen staat er een klankschaal vol kroepoek of cassavechips (liefst de hele zodat je tijdens het wachten een pilsje bestelt) op de toonbank. Er is zelden een website, of eentje waarop een mededeling staat over het kerstmenu van 2012. De menukaart wemelt van de schrijffouten. Na de maaltijd krijg je een pepermuntje, bonbon, fortune cookie en een heetvochtige doek met een lekker geurtje. 

Ik eet daar graag. En dan geen babi pangang, ku lu kai of fu yung hai met de veel te zoete saus. Nee, mij maak je gelukkiger met een goede loempia en een bakje haaienvinnensoep.

Natuurlijk is er geen haaienvin aan te pas gekomen (hoewel het in China wel gegeten wordt - maar we weten inmiddels wat de authentieke Chinese keuken kan aanrichten en erg diervriendelijk zijn haaienvinnen niet verkregen). De soep is eigenlijk afgeleid van de "egg-drop-soup" 

Ik heb jarenlang fietstochten gemaakt door grote delen van het land, inclusief een door mijzelf ontworpen benadering van het Pieterpad. Zie ook https://www.pindat.com/reisblog/marijke.onderweg 

Niet zelden bezocht ik na afloop zo'n Chin. Ind. Spec. Rest. Bijna allemaal waren ze geweldig, en vaak goed betaalbaar. De loempia's waren zonder uitzondering vers bereid met een enorme pannenkoek als basis, gevuld met verse taugé en als het goed is een flinke plak ham of fricandeau of stevige brokken kipfilet. Ik had er een maaltijd aan! De beste haaienvinnensoep is goed lobbig en heeft fijngesnipperde ham of kip en bosuiringetjes. Zelden was ik teleurgesteld, behalve die keer bij het station in Utrecht toen ik ongezouten soep mee kreeg. Ik ontdekte het pas later...

Toen ik halverwege de jaren tachtig in het centrum van Hilversum woonde kwam ik wel eens bij De Chinese Muur, waar Mingfang Wang later de scepter zwaaide. Zij schreef een interessant boek over dit restaurant en de Chinese cultuur, maar (vooral) ook de moeite die het kost om de zaak draaiende te houden, met name vanwege de zenuwtergende bureaucratie die volgens mij eerder de oorzaak zijn van het sluiten van steeds meer restaurants dan de veranderde smaak van de Nederlander. 

Zo'n Chin. Ind. Spec. Rest. heeft inmiddels een plekje gekregen in het Openluchtmuseum en afgelopen week is het erkend als immaterieel erfgoed. De stichting Meer Dan Babi Pangang, die de Aziatische cultuur promoot, heeft daar lang voor gelobbyd. 

Er is een lijst met adressen, samengesteld door Mark van Wonderen die ook een fotoboek heeft gemaakt met deze restaurants, met de naam Chin. Ind. Spec. Rest. Een mooiere naam kon hij dat boek niet geven! (note to self: op mijn verjaardagslijst!)

De Inventaris Immaterieel Erfgoed Nederland heeft nu zo'n 160 oude ambachten, activiteiten en tradities, waaronder Fierljeppen, de Friese Strontweek en het Rotterdamse Zomerfestival. Tegelijk met de Chinees kwamen afgelopen week ook het carnaval in Noordoost-Twente, het hindoeïstische feest Holi Phagwa, de Brabantse orgelcultuur, de riviervisserij, het SKS-kampioenschap Skûtjesilen in Sneek en de traditionele bevloeiing van grasland op de lijst te staan.

Beeld © Mark van Wonderen/www.chinindspecrest.nl

Tweede Pinksterdag in dat rare jaar 2020

Vrij zonnig en warm weer, al was de wind soms nog wat aan de frisse kant. Feest in Nederland: om 12 uur gingen de terrasjes open! Al dagen waren de horecamensen bezig met meten en schikken en aanbrengen van witte markeringen, maar vandaag was het eindelijk zo ver!

(tekst gaat verder onder de foto's)

Het was prima weer en rustig genoeg om nog een rondje om te rijden. Eerst met de hond door het bos, daarna een ijsje halen in Zuid. Bailey's ijs, maar er zijn nog meer verleidelijke smaakjes die ik binnenkort eens wil proberen!

Tevens gebruik gemaakt van het splinternieuwe fiets- en voetpad dat net geopend is. Het is van beton en dat rijdt dan ook een stuk prettiger dan die verzakte oude klinkertjes of trottoirtegels!

"Gruwelijke knoflooksaus"

(Bron: de interne catering van Castlefest)

Als basis gebruik je gewoon knoflooksaus, onze chef geeft de voorkeur aan die van Remia. Daar voeg je het volgende, naar  eigen smaak, aan toe:
* VEEL verse knoflookpulp
* Crème Fraîche of yoghurt
* mayonaise
* peper
* zout
* gembersiroop

Ook de koningin bakt (Alfajores van dulce de leche)

Ooit heeft prins Bernhard over Juliana beweerd dat ze nog geen ei kon bakken. Onze huidige koningin bewijst dat zij wel over de nodige kook- en bakvaardigheden beschikt.

Vandaag is Máxima jarig en zij deelt persoonlijk het recept van haar lievelingskoekjes op de officiële Facebookpagina van Het Koninklijk Huis.

“In deze tijd vier ik mijn verjaardag thuis met een typisch Argentijnse lekkernij: Alfajores van dulce de leche. Ik ben met Alfajores opgegroeid, het zijn mijn lievelingskoekjes! Ik bak ze volgens mijn moeders recept, dat ik graag met jullie deel. Zodat je ze ook zelf thuis kunt bakken!” - Máxima Ingrediënten koekjes: - 300 gr maizena - 200 gr bloem - 200 gr roomboter (op kamertemperatuur) - 150 gr suiker - 4 eidooiers - 1 theelepel soda (natriumbicarbonaat) - 2 afgestreken theelepels bakpoeder - het merg uit een klein vanillestokje of een snufje vanille poeder - de geraspte schil van 1 citroen - 1 theelepel cognac Ingrediënten vulling: - dulce de leche (kant en klaar of zelf maken met gecondenseerde melk en suiker) - geraspte kokos

Bereiding: Verwarm de oven voor op 160 graden. Meng alle droge ingrediënten met de zachte boter in een kom.

Persoonlijk zou ik die mooie ring hebben afgedaan, het deeg gaat zo lelijk tussen de diamantjes zitten...!

Voeg de eidooiers en de cognac toe en kneed met de hand tot een stevig deeg. Vorm een bal en leg die ongeveer een uur te rusten. Soms lijkt het alsof het deeg niet aan elkaar kleeft, voeg dan 2 lepels citroensap toe!

Rol het deeg uit tot een lap van 5 mm tot 7 mm en steek rondjes deeg uit (met een glas) van ongeveer 4 cm diameter. Leg dan de rondjes op een met bakpapier beklede bakplaat op zo’n 2 cm afstand van elkaar.

Bak de koekjes 10-12 minuten op 160 graden. De koekjes moeten een klein beetje verkleuren, niet te veel anders worden ze te droog en breken ze.

Als de koekjes klaar zijn, uit de oven halen en laten afkoelen. Plak steeds twee koekjes met een laag dulce de leche op elkaar. Spreid de dulce de leche goed uit tot aan de rand. Die randen rol je vervolgens door de geraspte kokos. 

De Alfajores de dulce de leche zijn klaar: genieten maar!

Foto's: RVD

Voedseloverschotten door corona: miljard kilo aardappelen en vrieshuizen vol vis

De NOS bericht dat er een flink voedseloverschot is ontstaan door corona.

Foto: ANP

Pien van Engen - redacteur Economie
Door de weggevallen vraag naar aardappelen om friet mee te maken, zitten telers en verwerkers met een restpartij van 1 miljard kilo aan frietaardappelen. Wat te doen met deze enorme restpartij?

De aardappelen kunnen in ieder geval niet zomaar worden verkocht in bijvoorbeeld supermarkten. "Die hebben maanden geleden al contracten met andere leveranciers afgesloten", zegt directeur André Hoogendijk van brancheorganisatie BO Akkerbouw. "Als teler heb je zelf een schuur vol, en in de supermarkt zie je aardappelen uit Israël liggen. Dat is wrang."

De onverkochte aardappelen zijn een flinke financiële strop voor aardappeltelers. Gedupeerde ondernemers krijgen daarom compensatie van de overheid. Per kilo aardappelen krijgen ze 6 cent. Ter vergelijking: normaal krijgen telers 16 cent per kilo als ze die verkopen aan frietverwerkers.

Een voorwaarde van die steunmaatregel is dat de aardappels niet meer mogen worden verkocht. "Alleen voor minimale prijzen. Dat ze bijna gratis zijn", zegt Hoogendijk. Telers verkopen hun aardappelen nu bijvoorbeeld voor 1 cent per kilo aan melkveehouders. "Die voeren ze aan de koeien", zegt Hoogendijk. "Ook wordt een deel van de aardappels verwerkt in huisdiervoedsel."

De aardappeltelers hebben ook geprobeerd hun overschotten op een andere manier aan de man te brengen. "We hebben acties opgezet om mensen te stimuleren meer frietjes te eten, maar dat is lang niet genoeg", zegt Hoogendijk. Ook verkopen telers aardappelen rechtstreeks aan de consument en gaat een deel naar de Voedselbank. " En in de supermarkten liggen ook wat meer frietaardappelen dan normaal."

Maar zelfs dan is er mogelijk nog een overschot aan aardappelen. "Als we daarna nog aardappels overhouden worden die verwerkt tot biogas, maar dat doe je liever niet", zegt Bas Weren van Duynie Group, een bedrijf dat zich bezighoudt met het duurzaam verwerken van restproducten. Volgens hem wordt voedsel zoals aardappelen het liefst verwerkt in een zo hoogwaardig mogelijk product.

Toine Timmermans, programmamanager duurzame voedselketens aan de universiteit van Wageningen en initiatiefnemer van stichting Samen Tegen Voedselverspilling, beaamt dat. "Biogas van aardappelen maken is eigenlijk zonde. Daarom gaan we kijken of we op grote schaal desinfectiemiddelen kunnen maken van de restpartijen. Dat is toch nuttiger."

Nog meer overschotten
Naast aardappelen dreigen er nog meer overschotten. Zo raken de koel- en vrieshuizen langzaam vol met kalfsvlees nu de markt voor het vlees grotendeels is ingestort. "De vrieshuizen zijn nu voor zo'n 90 procent gevuld", zegt Davey Gerlings van de Vereniging van Nederlandse Koel- en Vrieshuizen. "De situatie wordt nijpend dus we zoeken naar creatieve oplossingen. Maar we zijn natuurlijk wel gebonden aan regels."

In de koel- en vrieshuizen liggen ook andere producten, zoals vacuümverpakte asperges en kweekvis. "De wildvangst is bijna helemaal gestopt, maar kweekvis is op een gegeven moment volgroeid en moet uit de bassins worden gehaald. Die worden net als het kalfsvlees massaal ingevroren", zegt Timmermans.

Het gaat niet alleen om aardappelen, kweekvis, kalfsvlees en asperges. Er zijn nog meer producten waarvan (tijdelijk) overschotten zijn. "In eerste instantie zag je heel veel luxe producten die bestemd waren voor de horeca, zoals kiemgroenten, exotische producten of speciale champignons", zegt Timmermans van de Stichting Samen Tegen Voedselverspilling. "Dat soort dingen kun je vaak niet kopen in de supermarkt en de markt voor de horeca ligt bijna helemaal stil."

De stroom aan dat soort producten begint inmiddels op te drogen, omdat de productie tijdelijk is stilgelegd. Toch kloppen er wekelijks nog steeds producenten aan bij zijn stichting. "Wekelijks krijgen we bijvoorbeeld 5000 kilo horeca-tomaatjes en 30.000 kilo champignons voor op pizza's." Ook ketens als McDonald's en IKEA meldden eerder al pallets vol milkshakes en sapjes aan bij de stichting. "Daar hebben we een bestemming voor gevonden via Voedselbanken en het Leger Des Heils."

Nieuw productieseizoen
Het probleem van voedseloverschotten is voorlopig niet voorbij, schat Timmermans. "Het seizoen voor de productie van groenten als sla en broccoli begint nu net pas. Het is nog afwachten hoe die stroom kan worden verwerkt." In België is nu bijvoorbeeld al een groot overschot aan komkommers.

Toch is de wetenschapper optimistisch. "Nederland is een echt handelsland. We zijn goed in het vinden van nieuwe afzetmarkten. Veel van onze asperges gaan nu bijvoorbeeld naar Duitsland."

Knobi...

Helaas, geen festivals deze zomer. Dat betekent dus ook geen knobi, het geroosterde Turkse brood met een enorme klets zelfgemaakte knoflooksaus op basis van kwark, yoghurt en mayo, en gegarneerd met bieslook, peterselie en naar keuze tomaat, komkommer, pepertjes, hete saus, olijven (fruitjes ofwel gebakken uitjes van de toko), kortom the sky is the limit. Ik had al een recept en eerder deze maand werd op het youtubekanaal van Castlefest ook een recept gegeven. Want hoe komen we in hemelsnaam de zomer door zonder knobi?😱😭 ----------------------------- Knobi (deze heb ik getest en is uitgebreid goedgekeurd!) Menugang: Lunch, Ontbijt en Brunch Keuken: - Soort: - Type: Broodjes, tosti, broodbeleg Bron: Castlefest youtube Ingrediënten 2 lepels kwark 5 lepels yoghurt 3 lepels mayonaise 3-5 of meer tenen knoflook, geperst bieslook turks brood olie peterselie Garnering: Komkommer Pepertjes Olijven Tomaten Paprika Uienringen Fruitjes (gebakken uitjes van de toko) Kaas etcetera (oneindig veel mogelijkheden!) * Bereiding Meng knoflook, kwark, yoghurt en mayonaise. Snij het Turkse brood door alsof het een kadetje is en doe olie op het snijvlak. Rooster het snijvlak in een pan. Smeer het mengsel er royaal op en strooi er peterselie over. Garneren naar smaak. Dit is bijzonder populair op festivals als Castlefest! Tijdens de coronacrisis was er veel vraag naar het recept en tijdens een stream van Castlefest op Youtube in april 2020 werd dit recept gegeven. De garnering wordt in aparte schaaltjes aangeboden en men kan naar eigen smaak het met het knoflookmengsel bedekte brood garneren.

Soms zijn zakjes en pakjes wél lekker!

Dit blogje is door niemand gesponsord, het is mijn eigen mening.

Ik ben geen fan van pakjes en zakjes. Er zit vaak van alles in wat je niet gebruikt als je iets zelf gaat maken en de smaak vind ik vaak lelijk tegenvallen. Nee, dan kunnen we het zelf vaak wel beter! Veel inspiratie haal ik uit de site Koken met Karin (ook bekend van Trouw).

Maar zo af en toe gebruik ik toch een pakje of zakje. Omdat ik lui ben, of geen tijd of energie heb om uitgebreid te kokkerellen. Meestal valt het tegen. Maar laatst heb ik een zakje gevonden dat me erg verraste: de Indische kruidenpasta's van Samasaya. Ik heb meteen wat info gezocht en ontdekte dat de drijvende kracht achter dit voor mij tot dan toe onbekende merk Lonny Gerungan is. Ik ken hem als televisiekok die ook boeken heeft geschreven over de Indonesische keuken en de "kookmandjes" met Indische en Thaise kant-en-klaarmaaltijden. Die heb ik niet vaak gegeten want ze waren vrij prijzig, maar volgens mij waren ze wel te doen, als ik me goed herinner. Geen idee of het nog bestaat.

Maar ik heb nu deze kruidenpasta's ontdekt. Niet de goedkoopste, maar een blik op de ingrediëntenlijst maakte me nieuwsgierig. Het enige toevoegsel dat je niet gebruikt als je het zelf maakt was namelijk xanthaangom om het wat dikker te maken. Verder alleen maar kruiden, specerijen, ketjap, olie en suiker (wordt veel gebruikt in de Indische keuken in de vorm van gula jawa). Zo bevat de nasipasta: water, knoflook, ui, trassi, chilipeper, natuurazijn, raapolie, zout, paprika, witte peper en die xanthaangom.

Koningsvogel is ook een goed merk, maar die heeft nog wel wat conserveermiddelen en "natuurlijk aroma".

De mixjes van Samasaya zijn exclusief te koop bij Albert Heijn en ik beveel ze van harte aan als je geen zin, tijd of energie hebt om de nodige boemboe zelf te oeleken.

Frikandellenparadijs

Een tijdje geleden schreef ik over Happy Frites Ransdaal, die heel creatief omgaat met frikandellen. Ook de Snackkoerier besteedt nu aandacht aan deze snackbar.

Mathies Soons van Happy Frites Ransdaal was al bekend om de frikandellenplank die hij in 2018 introduceerde (hij verkoopt er 50-100 per week), maar hij heeft nu ook 18 frikandelvariaties op de kaart. Het is geen vaste collectie, sommige verdwijnen weer, anderen zijn er nieuw bijgekomen. Twee jaar geleden begon hij met acht variaties.

Nieuw is de Freakydel met frietchips, American Frietsaus en ketchup. Ook hebben ze de Tostidel met ham, kaas en curry. Populair zijn de Crazy Cheese en de Spicy. De Duodel is twee frikandellen naar keuze met friet en mayonaise of curry, de Quatrodel is vier frikandellen naar keuze met twee friet en mayo of curry. Soons heeft alle variaties in een boekje staan.

En er is een video.

De frikandellenplank zijn wat kleiner dan in de beginfase, toen ze te groot en te zwaar waren. Er zitten sleuven in waardoor de frikandellen niet wegrollen.

Jammer dat Ransdaal zo ver weg is...!

30-Day Song Challenge - dag 8

Zie mijn introductie op 12 januari.  Het is de bedoeling dat je elke dag een bepaald liedje noemt binnen een bepaalde context. Eigenwijs als ik ben hou ik het niet altijd bij één liedje...!

(tekst gaat verder onder de afbeelding)

Day 8 - a song about drugs or alcohol.

The piano has been drinking - Tom Waits

A drop of Nelsons Blood - traditional

Two pints of lager and a packet of crisps please - Splodgenessabounds

Nederwiet - Doe Maar

Lilac Wine - Elkie Brooks

Het is een bekend gegeven dat artiesten nogal eens naar de drank en de drugs grijpen. Niet zelden met trieste gevolgen. Er zijn meer dan genoeg voorbeelden. In de muziek neemt met name alcohol een belangrijke rol in. Ondanks de mogelijke nare gevolgen wordt het vaak jubelend bezongen. "Wat zullen we drinken" (oorspronkelijk van Bots maar vooral bekend door Rapalje, die er nog wat coupletten bij schreef) is een populaire meezinger bij hun concerten. Men brengt odes aan bier, whiskey, jenever en wijn. Drugs worden vaak wat symbolischer bezongen, het taboe er op is nog groot in een aantal landen.

Tom Waits heeft een wild verleden wat alcohol betreft, maar is in de jaren tachtig met succes afgekickt. In het begin van zijn carrière heeft hij een waanzinnig dronkemanslied gemaakt waarvan alleen de titel al briljant gevonden is: The piano has been drinking. Ergens begin jaren tachtig hoorde ik hiervan een nog waanzinniger liveversie op de radio. Ik kende de muziek van Waits toen nog niet, maar daar kwam meteen verandering in. Waits is ook bekend om zijn absurde uitspraken en in deze liveversie mocht hij helemaal los gaan. Tot mijn grote geluk blijkt die versie op Youtube te staan!

Ga er gerust even voor zitten, dit dronkemansgelal is qua tekst echt een pareltje!

Ik hou van folk en traditionals. Ook daar wordt de drank regelmatig bejubeld en soms vervloekt. Nelsons blood is een traditional waar een interessant verhaal aan vast zit!

Admiraal Nelson was voor Groot Briittannië wat Michiel de Ruyter voor Nederland was: een zeeheld. En net als De Ruyter overleed hij op zee, tijdens de Battle of Travalgar in 1805. Men wilde hem een heldenbegrafenis geven en zijn lichaam werd bewaard in een ton vol rum, om ontbinding en de daarbij horende ongemakken te voorkomen.

Ik ben rond 2008 in Portsmouth geweest en zag het schip waarop hij sneuvelde, inclusief een herdenkingsplaatje "hier viel Nelson" op het dek en het beroemde vat.

Volgens de legende (of was het toch waarheid?) ontdekte men bij terugkeer in Groot Brittannië dat het vat rum, waarin men Nelsons lichaam had bewaard, droog stond! Waar was de rum gebleven? Sindsdien noemt men rum "Nelsons blood" bij de Royal Navy.

De traditional is door heel veel artiesten gezongen, dit videootje komt uit de film Fisherman's Men uit 2019, over een groep mannen die sea shanties zingt. Ik moet die film nog steeds zien, hij heeft mijn dorp helaas nog niet bereikt...'

In Groot Brittannië was er begin jaren tachtig een muziekstroming die, ondanks de crisis onder Thatcher, toch bleef lachen. Met vleugen punk en new wave als inspiratie zongen ze vrolijke liedjes. Het drong niet allemaal door tot Nederland, hoewel Tenpole Tudor (Swords of a thousand men) en Pookiesnacknburger (Just one cornetto) bescheiden bekend werden in ons land en Madness zelfs behoorlijk populair. Een ander pretpunkbandje was Splodgenessabounds. Hun single Simon Templar werd door enkele progressieve omroepen op Hilversum 3 opgemerkt, maar in Groot Brittannië werden ze vooral bekend door "Two pints of lager and a packet of crisps please".

En dat is meteen de complete songtekst. Je hoort een man in een pub, terwijl hij herhaaldelijk twee biertjes en een zakje chips probeert te bestellen. Tevergeefs. In die tijd moesten pubs nog klokslag 11 uur 's avonds sluiten, dus de frustratie was groot...

Het ultieme Nederlandse drugslied is natuurlijk Nederwiet van Doe Maar. Een band die tegen wil en dank opeens tieneridool werd in de eerste helft van de jaren tachtig. Jonge meisjes die tijdens concerten hysterisch mee krijsten met teksten als "Je loopt je lul achterna" en "heroïne gvd", dat was zelfs in die tijd een beetje teveel van het goede, en daarom trokken de bandleden in 1984 de stekker er uit,

Tijdens hun gloriejaren was Joost Belinfante een welkome gastmuzikant bij Doe Maar. Hij was een creatieve inspiratie en de drijvende kracht achter de Doe Maar-klassieker Nederwiet, waarin hij een ode zong aan thuiskweekwiet. Ik vraag me af of hij daar anno 2020 nog mee weg kan komen, maar hij presenteerde het ook wel een stuk leuker dan "Drank en drugs" van enfant terrible Lil Kleine...

Nog vrij recentelijk werd deze opname gemaakt. Ga er even voor zitten (liefst zonder afleidende drank en drugs 😉).

Verspakketten van de supermarkt goedkoper?

Het programma Radar heeft via foodblogger Brenda Hoff verspakketten getest op ingrediënten, toegankelijkheid van het recept, smaak en ook de kosten (is het kopen van losse ingrediënten goedkoper?).

Er werden pompoensoep en curry van de Jumbo, AH en Lidl getest. Brenda wilde ook weten of de bereidingstijd klopt en was bij de curry vooral nieuwsgierig naar de pittigheid ("niet iedereen houdt van heel pittig eten").

Allereerst de pompoensoep. Alle pakketten hadden een flespompoen; de bereiding verschilde wel.

De verpakking van de Lidl meldt dat de pompoen geschild moet worden, maar Brenda zegt dat je hem ook met schil kunt gebruiken voor de soep. Naast de flespompoen bevatte het pakket ook wortel, appel en sinaasappel. Brenda vond het eindresultaat lekker, omdat ze de sinaasappel er echt in terug proefde. Wel vond ze de soep wat waterig, 800 ml in plaats van een liter water had waarschijnlijk uitgemaakt, de andere soepen waren dikker.

De soep van AH werd een dag eerder gemaakt. In hun recept hoef je de pompoen niet te schillen. Net als bij Lidl bevatte het pakket naast pompoen ook wortel, appel en sinaasappel.

Ook de soep van Jumbo werd een dag eerder gemaakt. In het recept stond dat je de pompoen in de magnetron moet doen voor je hem gaat schillen. Het pakket bevatte naast pompoen, appel, wortel en sinaasappel ook aardappel en rode peper. Door de peper was de soep echt pittig.

Daarna de curry. Lidl en AH hebben groene curry, Jumbo rode curry. In alle curry's gaat evenveel kokosmelk, alleen bij de Jumboversie moest nog 100 ml water toegevoegd worden.

De groene curry van Lidl bevatte een aubergine die wat slap was, Brenda zou zo'n aubergine niet los gekocht hebben. De smaak was lekker, niet heel erg pittig, maar een lekker rijstgerecht, aldus Brenda.

De AH-curry vond Brenda een stuk frisser en ook wat pittiger dan de Lidl-curry, alleen was de wortel niet helemaal gaar, de kooktijd in het recept was te kort.

De rode curry van de Jumbo had citroengras, wat Brenda verraste. Ook zat er zoete aardappel bij. Brenda vond de curry wel lekker, maar de zoete aardappel was nog niet goed gaar. Ook hier had de kooktijd langer gemoeten.

In hoeverre ben je duurder of goedkoper uit? Ook dat is bekeken met losse ingrediënten uit dezelfde winkel. De extra ingrediënten die niet in het pakket zitten, zoals vlees, werden buiten beschouwing gelaten.

Pompoensoep AH 3,39 euro, losse ingred. 4,42 euro.
Curry AH 4,79 euro, los 6,38 euro.
Pompoensoep Jumbo 3,39 euro, los 3,47 euro.
Rode curry Jumbo 4,49 euro, los 8,37 euro.
Pompoensoep Lidl 2,99, los 2,59 euro.
Groene curry Lidl 3,99, los 5,53 euro.

Brenda vindt dit een opmerkelijk verschil. Vooral de Jumbocurry scheelt veel! Jumbo verklaart in een reactie dat de curry speciaal voor het pakket wordt ontwikkeld en dat dat mogelijk het grote prijsverschil verklaart.

Eindoordeel van Brenda:
1) pompoensoep AH 9 (omdat je de pompoen niet hoeft te schillen en de smaak beter is)
2) pompoensoep Lidl 8
3) pompoensoep Jumbo (te pittig; op het recept stond 1 peper, zij had twee kleintjes die ze toegevoegd heeft).

1) curry AH 9
2) curry Jumbo 8 ondanks de nog niet gare zoete aardappel
3) curry Lidl 7, ook hier een te korte bereidingstijd

Frikadelfeest!

Bij mijn culinaire guilty pleasures hoort absoluut de frikadel. Zelfs het nieuws in de jaren tachtig dat er orgaan- en afvalvlees in was verwerkt deed me niet afschrikken. Ik eet ze niet dagelijks, ook niet wekelijks, eigenlijk vrij zelden want niet zo heel gezond, maar ik kan er enorm van genieten.

Ik eet ze eigenlijk voornamelijk "speciaal" met mayonaise, uitjes en ketchup of curry. Maar ik kreeg nu via via een geweldig bericht binnen: er bestaat een frikandelplank! Je moet er wel voor naar Zuid Limburg...

Een uitstapje naar de website van deze Limburgse snackbar levert interessante inspiratie op om de frika(n)del voortaan eens heel anders te presenteren.

Wil je met kerst wat anders doen? Serveer dan deze culinaire Frikandellenplank als voorgerecht

 (bron: beautify.nl)
Kijk je ook zo ontzettend uit naar de feestdagen maar vind je dat er altijd zoveel… druk op ligt? Als je nog geen idee hebt wat je in hemelsnaam op tafel gaat zetten, hebben wij een grappig idee voor je. We spotten een culinaire Frikandellenplank bij Happy Frites Ransdaal en da’s precies hét voorgerecht waar je naar op zoek bent.

Heb je je liefste vriendinnen uitgenodigd voor een gezellige middag of avond bij jou? Wil je wel wat lekkers serveren, maar vooral niet te moeilijk doen? Dan is zo’n plank echt ideaal als borrelplank.

De Frikandellenplank is top voor de frikandel liefhebbers
Als jullie dol zijn op frikandellen eten heb je hierbij het gerecht gevonden om te serveren bij jullie wijntjes. Bij Happy Frites Ransdaal serveren ze zo’n plank in ieder geval op een heerlijk culinaire manier, wat natuurlijk helemaal bij de feestdagen past.

Wat dacht je van een frikandel speciaal? Eentje met satesaus en gebakken uitjes? Of juist afgetopt met komkommer? Dit is jullie kans om eens jullie lievelingssnack op een andere manier te eten. Serveertip: bak er lekker frietjes bij, doe wat saus in kommetjes en jullie gaan met goedgevulde buikjes weer naar huis.

En nu heb ik honger barst ik van de trek...

Kokkari ontdekken

Vanmorgen om half 8 opgestaan. Ontbeten (simpel maar goed), daarna de wandelschoenen aangetrokken en Kokkari gaan ontdekken.

Nog niet alle terrassen en restaurants zijn open. Er wordt hard gewerkt om alles klaar te maken voor het seizoen, dat blijkbaar nog niet (helemaal) begonnen is. Het is nog erg rustig, wel wat toeristen, maar niet veel.

De mensen zijn heel hartelijk, iedereen begroet je! Niet alleen aan de boulevard bij de terrassen, maar ook buiten het toeristische gedeelte. Kokkari bestaat uit achtereenvolgens een lang kiezelstrand, het schiereiland, een klein heuveltje, de boulevard en een iets grotere heuvel en ik heb vandaag de iets grotere heuvel beklommen, waar woonhuizen en enkele pensions zijn. Adembenemende vergezichten! En natuurlijk ook veel katten. Maar vooral de vriendelijkheid van de mensen valt direct op. Overal waar je loopt is het "Kalimera" (goedendag), en men vraagt waar je vandaan komt. Verder liggen er overal hoopjes kattenbrokjes om de katten die hier massaal rondlopen te voeren.

Eten van een Nederlandse krant

Wat ook opvalt is het vele groen. Wat wij in onze vensterbanken laten wegkwijnen, staat hier zeer gezond in tuinen en bakken (vaak ook oude olijfolieblikken). Schefflera, ficus, van alles! De rozen bloeien volop (geuren helaas zelden), ik heb ook al allerlei lelies gezien. Geraniums (pelargoniums) groeien zelfs in holle bomen en leeuwenbekjes zie je hier in het wild. De perkbegonia's overleven de winter en zijn vaak al flinke struiken. En natuurlijk de rijkbloeiende bougainvillea!

Wat je ook veel ziet zijn ornamenten op daken. Terracotta koppen en witte vogeltjes. Heel leuk!

Ik heb de hele ochtend op de heuvel rondgezworven en genoten van de uitzichten. Daarna ben ik naar de boulevard gegaan en hoewel de prijzen hier over het algemeen heel netjes zijn, vond ik 3 euro voor een glas warm water met een schep Nescafé toch een beetje erg...
Lunch heb ik in Ammos Plaz gehad op het strand. Helaas geen vissalade. Omdat het seizoen nog niet is begonnen, heeft het nog geen zin verse vis te kopen, om eind van de dag veel te moeten weggooien, vertelde de man daar. Hij adviseerde me een voorgerechtje: een klein ovenschoteltje van tomaat, met milde peper, ui, kruiden en op de bodem feta. Ik heb nog net niet de schaal leeggelikt, wat was dat ontzettend lekker na een ochtend intensief zwerven! Ik nam er ook een glaasje droge witte wijn bij, die goedkoper bleek dan de dure oploskoffie.

Ik ben ook nog op het schiereiland geweest en heb een tijdje bij de havenpier gezeten, waar ik een Nederlands stel ontmoette dat vanavond weer naar huis moest. Veel tips uitgewisseld, gezellig gekletst!

Ik heb schandalig veel gefotografeerd. De uitzichten, de doorkijkjes, alles was zo adembenemend mooi, ik kon er geen genoeg van krijgen! Een foto doet het eigenlijk niet echt recht, in werkelijkheid is het nog veel mooier en overweldigender, de kleuren zijn intensiever, en je mist de geluiden en de geuren. Ik heb vooral op en rond de heuvel gefotografeerd. Rond het strand zijn veel mooie doorkijkjes, maar daar ga ik later heen. Ik heb nog tijd zat!

's Middags heb ik genoten van een welverdiende en ook wel erg nodige siësta. En begin van de avond had ik een ontmoeting met de reis-hostess van FTI. Een enthousiaste Duits sprekende Griekse. Ik had van tevoren al informatie ingewonnen over excursies en wist dat de prijzen hier overal hetzelfde zijn. Veel keuze is er niet: een excursie naar Efeze in Turkije, een excursie naar Patmos (waar Johannes de Evangelist de visioenen van de Apocalypse kreeg en de Openbaringen schreef), een rondje over het eiland (incl. pottenbakkerij, wijnmakerij en de bekende toeristendingetjes) en een rondvaart met BBQ. Ik heb gekozen voor de excursie naar Patmos omdat dat erg indrukwekkend moet zijn (je moet alleen wel allemachtig vroeg je nest uit, we vertrekken al voor 7 uur uit Kokkari!) en de toeristische rondrit (als aanvulling op de privé-rondrit die ik maandag zal krijgen). Dit gebeurt allemaal eind volgende week.

Na het gezellige gesprek heb ik nog wat rondgeslenterd en daarna ben ik naar La Bussola gegaan voor het avondeten. Ik vond een plekje direct aan zee. De meneer van de bediening spreekt aardig Nederlands en ik heb een mixed grill van lam, kip en varken genomen. Er was een kleine zwarte kat die mij erg interessant vond, of eigenlijk vooral het eten op mijn bord, maar hij kreeg niets, hoe hij ook zijn best deed. Ze krijgen hier overal eten en het is ook niet goed voor ze.

Ook kwam er een wat vage dame langs die zwijgend bij alle gasten plastic troepjes op tafel zette met lichtjes en bewegende onderdeeltjes, zoals een Mickey Mouse. Gelukkig kwam ze het later ook weer weghalen en deed ze verder niet al te actief aan bedelen.
Ondertussen genoot ik van het invallen van de avond.
Als toetje kreeg ik heerlijk dikke yoghurt met een soort sinaasappeljam.

Wist je dat hier eenden in de zee zwemmen?