Polderdame (1963) woont ergens in de polder. Ze blogt sinds 2003. Deze blog is een verzameling van oude blogs, die ooit offline zijn opgeslagen (dit werk is nog lang niet klaar); sinds 2019 worden er ook nieuwe blogs geschreven. NB: het gebeurt helaas dat afbeeldingen opeens zijn verdwenen! Hiervoor mijn excuses. Wilt u in de reactie van zo'n blog met lege afbeeldingen een opmerking hierover schrijven? Indien mogelijk zal ik ze opnieuw proberen te plaatsen.
Wielrennen is een sport vol heldendom en drama. Ik kan er eindeloos over vertellen, net als bijvoorbeeld Martin Ros, Mart Smeets en wijlen Jean Nelissen. Over een woeste Gertjan Theunisse die als een gek de Alpe d'Huez opvloog, over een allerlaatste etappedag waarin Lemond een achterstand van vijftig seconden op Fignon weet om te zetten in een voorsprong van acht seconden (tijdrit op de laatste dag, mag van mij best nog wel een keer!) en Zoetemelk die op relatief hoge leeftijd huilend wereldkampioen wordt
Maar ook de rise and fall van legendes als Armstrong (manipulerende dopingzondaar), Ullrich (ernstige mentale problemen) en Pantani (cocaïneverslaving en jong gestorven). Verhalen over mensen als Coppi (en zijn witte dame) en Leontien van Moorsel die veel won, maar tegelijk aan anorexia leed (en de reacties van haar aartsrivaal Jeannie Longo zijn minstens zo legendarisch).
En de valpartijen, waar niemand op zit te wachten, maar die wel allesbeslissend kunnen zijn en geschiedenis kunnen schrijven, bijvoorbeeld toen Ten Dam de ambulance weigert in te stappen, en wie presteerde het ook alweer om met een gebroken heup, of was het een gebroken bekken, toch de etappe uit te fietsen? En hij wil er liever niet meer over praten, maar de beelden van Johnny Hoogerland die allesbehalve flatteus in het prikkeldraad hing, vergeten we ook niet gauw.
Dit jaar is het alweer 25 jaar geleden dat ik, hoogzwanger en een dag na de uitgerekende datum, Fabio Casartelli zag verongelukken. Iets meer dan een jaar later werd er in de Betuwe een jongetje geboren dat vernoemd wordt naar de verongelukte Olympisch kampioen: Fabio Jakobsen. Deze Fabio bleek afgelopen jaren een echt talent te zijn.
Hij werd in 2018 prof en in 2019 Nederlands kampioen op de weg, in dat jaar won hij ook twee etappes in de Vuelta. Dit jaar zag er geweldig uit voor hem, en gisteren ging de eerste ronde sinds corona van start (Ronde van Polen).
In de eindsprint ging het mis. Door een lelijke actie van Dylan Groenewegen kwam Fabio in de hekken en raakte zwaar gewond.
Vanmorgen werd bekend dat de situatie ernstig maar stabiel is. Hij heeft een verbrijzeld gehemelte en verbrijzelde luchtpijp en is hier vijf uur lang aan geopereerd. Godzijdank geen hersenletsel of schade aan de wervelkolom, maar hij heeft wel moeite met ademen vanwege een borstblessure. Hij wordt in een kunstmatig coma gehouden.
Ook een official werd geraakt, met hem gaat het naar omstandigheden goed.
Groenewegen is gediskwalificeerd, er wordt algemeen schande gesproken over zijn geduw.
Ik heb te maken met wat medische aandachtspuntjes waarvoor ik gelukkig bij de huisarts terecht kan. Daar had ik vorige week al over geschreven.
Op 2 juni heb ik wat bloed laten afnemen in de polikliniek van mijn gemeente. De ingang was deels gebarricadeerd met linten, er was ook hier een eenrichtingverkeerpolitiek. Handen desinfecteren en naar de balie achter plexiglas. Ik kreeg een reeks vragen of ik koorts had, verkouden was, kortom coronagerelateerde vragen die ik gelukkig allemaal negatief kon beantwoorden.
Maar toen kwam de vraag: "Heeft u astma, COPD of hooikoorts?" Ja, en toen had ik de jackpot...! Ik moest een weggooimondkapje dragen.
Nu maakte ik het zelf mee hoe het is als je uitgeademde wasem tegen je mond en neus blijft plakken. Het schept een heel ongezonde sauna-situatie achter dat mondkapje. Eerder heb ik al de vergelijking met een petrischaaltje gehoord. Maar ik realiseerde me dat het allemaal veel erger kon (ik kreeg het niet benauwd, het was gewoon wat onaangenaam) en dat zorgpersoneel die volledig ingepakt aan het werk moesten met pakken, mutsen en handschoenen (en die zijn ook heel onaangenaam, weet ik met mijn cateringervaring) dit uren achter elkaar hebben moeten volhouden.
Ik was snel aan de beurt in de rustige poli en werd net zo snel geholpen, waarna ik via de linten het pand weer kon verlaten.
Gisteren besprak ik de uitslag met de huisarts die besloot: het is geen bloedspoed maar ik zou het wel prettig vinden als je nu naar het ziekenhuis in de grote stad gaat (20 km verderop) voor enkele verdere onderzoekjes. Ambulance was niet nodig, maar OV of regiotaxi raadde de dokter af wegens risicogroep. Gelukkig was er een dierbare die acuut in de auto kon springen en me erheen kon brengen.
Bij het ziekenhuis aangekomen bleek de hoofdingang niet rechtstreeks bereikbaar. We moesten eerst naar een grote tent, waar drie plexiglas loketjes stonden, met mensen die de bekende vragen stelde m.b.t. ziekteverschijnselen en coronacontacten. Nu geen vraag naar astma, COPD of hooikoorts, dus dierbare en ik mochten onze handen ontsmetten met alcohol en doorlopen, naar de hoofdingang, naar de receptie, die ook achter plexiglas was (zoals zoveel openbare plaatsen tegenwoordig - de producenten en verkopers van plexiglas varen er wel bij!). Het was stil in het ziekenhuis, eerder deze week was al bekend dat mensen niet zo snel meer afspraken maken met huisartsen en ziekenhuizen. De stoelen in de wachtruimtes waren uit elkaar geschoven of om en om afgezet met roodwit afzetlint. Omdat ik het niet netjes vind in een ziekenhuis te fotograferen moeten jullie daar zelf maar een beeld bij vormen😏
De onderzoeken gingen vlotjes. Het zorgpersoneel droeg allemaal mondkapjes en handschoenen, meer maatregelen waren niet nodig nu. Ik hoefde geen mondkapje op, ook niet tijdens de onderzoeken.
Maak je geen zorgen, er is niks ernstigs aan de hand, maar er komen deze zomer nog wel vervolgonderzoeken. Want ook dat gaat inmiddels weer gewoon door. Al is het met afzetlint, ontsmettingsalcohol en meters plexiglas.
Vanavond is er weer een persconferentie met Rutte, De Jonge en tolk gebarentaal Irma Sluis. Verwacht wordt dat de maatregelen versoepeld gaan worden. De IC-afdelingen zijn niet meer overvol (<700 bedden bezet), dus kan er versoepeld worden, vindt men. Ook de maatschappelijke druk speelt mee, waarbij ik me dan afvraag wat verstandig is... Fijn als we weer naar de kapper en het terras kunnen, maar ik heb liever piekhaar en koffie thuis dan een grotere kans op het virus!
Aan de andere kant: er voltrekt zich een economische ramp, met name bij contactberoepen als die kapper (en zelf heb ik dringend een pedicure nodig, dringender dan een goede knipbeurt) en die horeca.
Een duivels dilemma. Ik heb de indruk gekregen dat men in Den Haag nu niet bezig is met politiek bedrijven met alle stokpaardjes van dien, maar echt met leiding geven in crisistijd (Rutte heeft me hiermee positief verrast, al zal ik nooit op hem stemmen).
We zullen vanavond zien hoe de maatregelen versoepeld kunnen worden, en onder welke voorwaarden.
Het is te bizar voor woorden: in een tijd dat we in onze vrijheid beperkt zijn door corona herdenken en vieren we 75 jaar vrijheid. Op televisie zagen we een lege Dam in Amsterdam en een leeg Redeplein in Dronten. De beelden waren prachtig. Op de Dam waren schermen met beelden van mensen die het hebben meegemaakt en hun kind of kleinkind. Omroep Flevoland monteerde de fly-overs onder het spelen van God Save The Queen (Dronten eert vooral de Airgunners; het monument bestaat uit een propellor van een gecrasht vliegtuig).
Wij zijn weer beperkt in onze vrijheid door corona, er vallen slachtoffers, mensen gaan dood en iedereen loopt bij wijze van spreken met een schietschijf op zijn rug. Niemand weet hoe hij of zij door de coronacrisis heen zal komen. De ene besmette persoon merkt niets (maar is wel een gevaar voor de ander), de ander sterft een gruwelijke dood. Wereldwijd zijn er inmiddels 250.000 mensen overleden.
We lopen allemaal met woeste kapsels, uitjes zijn verboden, in groepjes bijeen komen mag niet meer, boodschappen doen is elke keer weer spannend vanwege de anderhalve meterregel en omdat het weer drukker is geworden. Ik heb mijn moeder al sinds februari niet meer gezien (leve de telefoon). Er zijn echtparen die van elkaar gescheiden zijn omdat één van de partners in een verpleeghuis of ziekenhuis ligt en geen bezoek mag ontvangen, hoewel sommige instellingen contact via "raambezoek" mogelijk hebben gemaakt. Ik ontvang geen bezoek meer en kan zelf ook niet op bezoek. Veel mensen worden ook financieel hard geraakt omdat hun bedrijven niet kunnen werken of omdat ze hun werk kwijt raken. Er zijn maatregelen om de ergste financiële klappen op te vangen, maar die gelden niet voor iedereen en zijn niet altijd toereikend.
Maar hoe erg ook, het is niet te vergelijken met het gebrek aan vrijheid in de jaren 1940-1945. De bombardementen (niet alleen in Rotterdam), de gevechten. De avondklok (spertijd). De gruwelijkheden van de bezetter zijn te erg voor woorden. Denk aan de mensen die op grond van hun afkomst, hun religie actief vervolgd werden, omdat ze Joods, Roma of Sinti waren. Na de bevrijding werden ze niet bepaald met open armen ontvangen. Gisteren werd dit nog genoemd in de toespraak van de koning, die veel indruk maakte en die ik in een aparte blog heb geplaatst
Maar ook de mannen die gedwongen werden in Duitsland te gaan werken en aanvankelijk nog wel contact met thuis hadden, maar later niet meer, zodat zowel de mannen als hun gezin niet meer wisten hoe het er mee ging, of dat ze nog in leven waren. Ze maakten de bombardementen mee. Mijn opa heeft er een dagboek over bijgehouden. En het gebrek aan eten dat steeds nijpender werd en steeds meer levens eiste. Er was geen brandstof meer, de stroom was ook afgesneden. Mensen werden willekeurig opgepakt en doodgeschoten of getransporteerd naar een kamp als vergelding (zoals in Putten, waar 659 mannen werden opgepakt na een aanval op een auto met Duitse officieren; slechts enkele tientallen overleefden het concentratiekamp waar ze terecht kwamen).
De gevolgen van deze jaren zijn nog steeds voelbaar, ook al zijn er steeds minder mensen die het zelf hebben meegemaakt. Hun kinderen en kleinkinderen hoorden de verhalen, hoewel er ook mensen waren die er niet over konden spreken omdat het te erg was. De mensen die het hadden meegemaakt waren vaak getraumatiseerd en dat raakte ook hun kinderen, ook al waren die jaren na de oorlog geboren. Er leven nog mensen die het zelf na kunnen vertellen en zijn er dagboeken bewaard gebleven waar momenteel weer veel aandacht voor is. We mogen namelijk nooit vergeten wat er is gebeurd en tot welke gruwelijkheden mensen in staat zijn.
Afgelopen etmaal zijn er 93 mensen gestorven aan corona, de IC-bedden zijn bijna op. De reclames op radio en tv zijn inmiddels aangepast en er wordt regelmatig gehamerd op alléén winkelen, 1,5 meter afstand houden en niet gezellig gaan kletsen tussen de schappen.
Het is best wel apart om zaterdag, midden op de dag, met je scootmobiel op volle snelheid door een winkelstraat te kunnen rijden zonder iemand te hinderen! Niet dat het volledig uitgestorven was in het centrum, er waren wel mensen. Sommigen met een mondkapje, dat zag ik nu voor het eerst. Ik zag mensen verspreid over een pleintje staan. Ze waren met elkaar in gesprek met een flinke onderlinge afstand. Ja, de coronaschrik zit er stevig in.
In de supermarkt houdt men soms onhandig maar wel steeds beter afstand van elkaar. Er staan steeds vaker flessen ontsmettingsalcohol voor de handen in de winkels. Buiten de winkels staan afgemeten aantallen mandjes of wagentjes, als die op zijn moeten de mensen op hun beurt wachten. Helaas zag ik dat mensen daar moeilijk over deden en maar niet lijken te snappen dat die maatregel is bedoeld om te voorkomen dat er teveel mensen in de winkel komen... Als je je boodschap hebt gedaan en afgerekend, worden de karretjes of mandjes ontsmet.
(tekst gaat verder onder de foto)
Wie in een scootmobiel zit wordt zonder karretje toegelaten; een mandje (zoals bij de Hema) kan bij de voeten worden gezet of aan de stokhouder worden gehangen.
Nog meer winkels hebben de deuren gesloten of aangepaste tijden.
Net voor ik even het dorp in wilde, werd het deurbeleid van supermarkten en drogisten bekend gemaakt. Ongeveer tegelijkertijd kwam er een appje van een kwetsbare dierbare die zich nogal gestressed voelde door dit alles. Geen probleem, dan ga ik gelijk even langs de AH voor jou, sprak ik af.
Nou rijd ik in een scootmobiel, dus ik was eigenlijk wel benieuwd hoe ik de mandjes-/wagentjesverplichting kon toepassen. Bij de Action werd dat meteen duidelijk. Een vriendelijke jongedame, stond mandjes uit te delen. Dat was een uitdaging, want ik kon die alleen op zijn kant kwijt, en dus niet gebruiken om boodschappen in mee te nemen. Maar dat was geen probleem, zei ze, als men maar kon zien dat ik het mandje heb. Er was namelijk een afgemeten aantal mandjes neergezet. Mandjes op: buiten op je beurt wachten. De boodschappen kon ik dus gewoon in mijn scootmobielmandje doen en het mandje zette ik op zijn zij op de vloerplank (elk mandje wordt na gebruik goed schoongemaakt) Gelukkig was het niet druk en ik was snel klaar.
AH bleek nog helemaal niet op de hoogte van de maatregelen en de winkelmevrouw keek me aan met een blik van "ja, dat zal wel". Wat ik haar niet kwalijk neem in deze rare tijden. Enfin, zonder mandje heb ik snel het lijstje afgewerkt. Paracetamol stond er ook op, die kon ik alleen nog bij de servicebalie krijgen.
De rij voor de kassa's leek heel lang, maar dat kwam natuurlijk door de (goed nageleefde) 1,5 meter. Een aantal mensen namen die vrij ruim, wat natuurlijk ook niet verkeerd is. Het ging uiteindelijk allemaal best wel snel.
Daarna ging ik naar de servicebalie. Er was een mevrouw met een schoolkind bij me, die net afrekende. Daarna ging ze, zonder opzij te stappen, haar kind stevig toespreken, die was waarschijnlijk wat aan het muiten geweest. Maar het duurde best wel lang. Dus ik spreek mevrouw vriendelijk aan of ze even ruimte wilde maken, zodat ik kon pinnen (ik had, op afstand, het doosje paracetamol al besteld). Mevrouw zette maar liefst 1 stap opzij... Tja, sommige mensen snappen het echt niet...
Gelukkig was er niemand achter me en ik had de tijd, maar de servicebaliemevrouw en ik keken elkaar aan met een blik van "tja... Wat moet je daar nou mee...".
Uiteindelijk viel het muntje bij mevrouw-met-kind en ze nam daadwerkelijk de 1,5 meter afstand - direct achter het draaihekje dat toegang biedt aan de winkel, waardoor ze alsnog de boel blokkeerde!
Het zijn ook verwarrende, vreemde tijden...
Kwetsbare dierbare was in ieder geval erg blij met de boodschappen en begon al een beetje te wennen aan het idee, maar ik weet dat het voor mensen zoals deze kwetsbare, voor wie de wereld al erg lastig te begrijpen is, heel moeilijke tijden zijn...
Nog wel een op zich wel grappig momentje vandaag: op televisie werd een mevrouw gevideobeld i.v.m. het verplaatsen van de Olympische Spelen naar 2021. Op het moment dat ze wilde antwoorden begon haar dochtertje aandacht te vragen. Ja, dit overkomt nu veel thuiswerkende ouders!
Zelf had ik vandaag mijn eerste videocall-ervaring via Messenger met twee andere dames. Dit lukte alleen via de telefoon (had even geen headset bij de hand) en toen de dames begonnen te spreken, begon mijn hond een beetje te blaffen alsof er iemand langs liep (hij is gelukkig geen erge blaffer). De dames hoorden dat en begonnen zijn naam te roepen. Toen werd hij gek! Hij ging zoeken en piepen en toen ik de camera op hem richtte en hij de stemmen beter horen kon, wist hij niet wat hij er mee aan moest! Was wel erg grappig! Helaas blijkt Messenger niet lekker te werken als videochat, het geluid werd al snel slechter en viel uiteindelijk weg. Maar het was wel even erg grappig!
"Belgen proberen Nederland binnen te komen en wij mogen België niet meer in " Dit is toch echt een zin uit het radionieuws van vanmorgen, zei de presentator van Vroege Vogels vanmorgen na het nieuws. En het is waar. België heeft de grenzen voor niet noodzakelijk verkeer gesloten, ook de sluipwegen. De Belgen worden ook door drones in de gaten gehouden of ze zich aan de maatregels houden.
Tussen Chaam en Meerle
"Stay the fuck home!" Die kreet zie je steeds meer verschijnen in profielfoto's op social media. Op fora zijn verhitte discussies over de ernst van corona. Dat die lockdown echt moet komen, of juist niet. Dat het RIVM niet deugt. Vergelijkingen met de dramatische situatie in Italië: gaan wij ook die kant op? Zie de zeven doden in het dorpje Erp in Brabant, kijk naar vele doden in Lombardije, met name in Bergamo (waar de begraafplaats vol is en het leger dertig kisten naar begraafplaatsen elders vervoerde).
Men scheldt massaal op mensen die de heilige 1,5 meter niet respecteren. Tegelijkertijd is het hier en daar heel druk. Complete gezinnen die gezellig de supermarkt overbevolken. Drukte in doehetzelfcentra. Op de stranden van Zandvoort en Noordwijk (het is nu stralend weer, ondanks de koude wind trekken velen er op uit). De burgemeesters van deze plaatsen roepen op niet naar de stranden te komen. Ik ben benieuwd hoe het vandaag zal gaan... Nederlanders zijn niet bepaald het gehoorzaamste volk en al bij het minst roept men dat men niet betutteld wil worden, terwijl weer een andere groep minstens zo hard roept hoe asociaal die mensen zijn. De millennial-boomerstrijd is ook weer volop losgebarsten, men beschuldigt elkaar met forse bewoordingen van asociaal gedrag. Ondanks de goede initiatieven die zijn ontstaan is de sfeer in het al zo verdeelde Nederland (Zwarte Piet, roken, Baudet, klimaatdiscussie etcetera) er niet gezelliger op geworden.
Nu.nl: Ondanks de oproepen van de overheid en het RIVM was het zaterdag druk op stranden, in bossen en bij markten.
Het Amsterdamse Bos adviseert bezoekers op hun Facebook-pagina met klem het Bloesempark te mijden en op andere plekken in het bos te wandelen. "Het bos is bijna twintig keer zo groot als het Vondelpark, er is ruimte genoeg om te genieten van de natuur."
Ook de NS vraagt reizigers de trein niet te gebruiken voor uitjes in deze periode. "De trein is even geen uitje", benadrukt de vervoerder. "Laat ruimte aan mensen die de trein het hardst nodig hebben en houdt afstand."
Zorg is er ook om de gezinnen waar het niet zo gezellig is vanwege uiteenlopende problematiek, zoals psychische problematiek, verslavingen, geweld en zo. Opgehokt zitten kan dan ongezonder zijn dan corona!
In Italië zijn alle "niet-essentiële fabrieken" nu gesloten.
Gelukkig begint in China het leven weer normaler te worden! Daar lijken ze het ergste te hebben gehad!
Netflix en Disney+ verlagen de bitsnelheden omdat er zoveel gestreamd wordt.
Zorgen bij Albert Heijn, er is een distributiestoring. Hierdoor kan de bevoorrading in de problemen komen. Dat is nou echt de Wet van Murphy in deze tijd!
Foto: nu.nl
En ondertussen bestoken we elkaar met de meest uiteenlopende verwachtingsstatistieken, honderden verschillende prognoses, "thank you corona" preken of dreigende "dit is wat de regering verzwijgt"-monologen, niet zelden op agressieve of dwingende toon. Iedereen heeft recht op een mening, maar internet is momenteel zowel een zegen als een vloek. In dit geval vooral een vloek. We maken elkaar knettergek met al die meningen en mogelijke prognoses. We leven in het hier en nu en we moeten er hier en nu wat van maken. Ik probeer met een grote boog om alle prognoses, doemdenkerij, preken (tenzij ze positief én realistisch zijn) en donderpreken heen te lopen. Al is dat af en toe best lastig. Het gaat niet goed op dit moment, wie had een maand geleden kunnen denken dat België zijn grenzen sluit voor Nederland? Maar ook dit gaat ooit voorbij.
Stay safe, blijf zoveel mogelijk thuis en als je er toch uit gaat: vermijd drukke plaatsen, neem de heilige anderhalve meter in acht en vooral: wees lief voor elkaar!
Er zijn sinds gisteren achttien mensen overleden, totaal zijn er nu 76 sterfgevallen. Het aantal besmettingen liep met 409 op naar 2460, maar in werkelijkheid is het hoger want niet iedereen wordt getest. de leeftijd van de overledenen ligt tussen 63 en 95, zij stierven niet allemaal op de IC. In totaal werden 489 mensen opgenomen in het ziekenhuis. De meeste besmette mensen woonden in Noord-Brabant (870), Zuid-Holland (312) en Limburg (301). In Flevoland zijn 36 mensen besmet: 13 in Lelystad, 9 in Dronten (kleurt nu helaas oranje op de kaart), 5 in Almere, 4 op Urk, 3 in Zeewolde en 2 in Noordoostpolder.
Brabant verwacht komende week tot 1000 nieuwe IC-patiënten.
Youp van 't Hek is in het ziekenhuis opgenomen met een coronabesmetting.
Tijdens het Kamerdebat over corona gisteravond is minister Bruno Bruins van Volksgezondheid in elkaar gezakt tijdens een hevig debat. Hij kon op eigen kracht de zaal verlaten.
De supermarkten krijgen nu plexiglas "spatschermen" bij de kassa. Veel mensen klagen over asociaal winkelgedrag. Vakkenvullers krijgen te maken met winkelaars die te dichtbij komen. Kassières lijden onder agressie. Zo vertelde de kassière van Albert Heijn gisteren dat bijzonder veel mensen grote smoelen hadden omdat AH geen zegeltjes meer verstrekt tot nader order...
Uit het hele land blijven meldingen over lege vakken komen. Vooral wc-papier, nog steeds, maar ook vitaminen, paracetamol, handzeep en-gel. Op sommige plaatsen was het vlees op, of groente en fruit. Albert Heijn hier had wel minder vlees, maar er was nog voldoende groente en fruit. Ook bij Jumbo heb ik afgelopen week geen tekorten bij groente en fruit gezien.
Ik hoor ook veel klachten over mensen die geen afstand houden tijdens het winkelen en op straat, maar dat heb ik maar één keer meegemaakt. Toen ik vriendelijk verzocht afstand te houden, gebeurde dat zonder problemen. Blijkbaar wonen hier vooral aardige mensen! Ik heb vanmiddag bekenden ontmoet, maar we hielden braaf flink afstand, alsof we nooit anders hadden gedaan!
Mensen met mondkapjes heb ik hier nog niet gezien.
Steeds meer winkels sluiten de deuren, o.a. op Batavia Stad. Of ze beperken de openingstijden of koopzondagen en -avonden. Online boodschappen bestellen in de supermarkt is niet meer mogelijk, bij AH kan het pas in april. Ik kon gelukkig nog vitaminen online bestellen bij diverse drogisten en de Hema.
De GP in Zandvoort, begin mei, wordt uitgesteld, net als de andere GP's in mei.
Op de radio vanmiddag aandacht voor gezinnen met gezinnen met gedragsproblemen vanwege bijvoorbeeld autisme. Opgehokt thuis zitten is dan vaak een drama, door de spanning en de onzekerheid rond corona hebben deze kinderen nog meer problemen dan anders, worden dwars, krijgen meltdowns, gaan gillen of anderszins negatieve aandacht trekken, terwijl er meer kinderen zijn die aandacht nodig hebben en de ouders moeten thuiswerken. Dergelijk gedrag is helaas geen kwestie van "gewoon wat beter opvoeden". Van de ouder(s) wordt al heel veel gevergd.
Ook wordt er aandacht gevraagd voor probleemgezinnen waar bijvoorbeeld verslavingen, psychische problematiek of mishandeling speelt of kan spelen. De huidige omstandigheden kunnen ervoor zorgen dat het van kwaad tot erger gaat.
Maar ook in "gewone" gezinnen kan de spanning oplopen. Wie mag er nu op de laptop voor werk en school, videoconferences waarin onverhoopt zaken in beeld komen die je liever niet aan je collega's laat zien (half aangeklede puberzonen bijvoorbeeld die net een fles melk aan de mond zetten, je partner in huispak met haar haar in een losse knoedel, of de kat die aandacht wil en de webcam gaat koppen). Dat klinkt grappig, maar dat is in werkelijkheid een bron van stress en irritatie. Dwarse pubers die zich weigeren te onderwerpen aan thuislesschema's. Peutertjes die niet snappen dat pappa nu echt niet kan spelen. Iedereen moet wennen aan deze nieuwe werkelijkheid (waarvan we natuurlijk hopen dat het tijdelijk is) en een nieuw dagritme vinden waarbij iedereen met elkaar rekening kan houden.
Keltfest (eind mei) gaat voorlopig nog door maar houdt met alle scenario's rekening. Zomerfolk wordt uitgesteld, waarschijnlijk tot september. Rapalje gaat vrijdag weer via de stream optreden en mensen kunnen hiervoor kaartjes kopen.
Zie mijn introductie op 12 januari. Het is de bedoeling dat je elke dag een bepaald liedje noemt binnen een bepaalde context. Eigenwijs als ik ben hou ik het niet altijd bij één liedje...! Dit is de laatste dag, ik hoop dat je het een beetje leuk vond!
(tekst gaat verder onder de afbeelding)
Day 30 - a song that reminds you of yourself Eerlijk gezegd: ik kom dan meteen weer uit op twee nummers die ik al eerder heb gekozen: Blieve Loepe van Rowwen Hèze en Mens durf te leven door Henri Willig. Ik heb ze op dag 19 al genoemd (a song that makes you think about life). Ik zou ook Doorgaan van Ramses Shaffy kunnen noemen. Hij noemt van alles op: met de stootkracht van de milde kracht om door te gaan, in een sprakeloze nacht, in een loopgraaf zonder licht, naakt in de orkaan, we zullen doorgaan tot we samen zijn. Als een mantra: we zullen doorgaan! Net zoals I Will Survive een mantra kan worden voor sommigen. Het komt uit 1975, en André van Duin was er als de kippen bij om er een geweldige parodie van te maken. Ik heb er een clipje van gevonden die eigenlijk niet bij het thema hoort, maar eigenlijk toch weer wel, want het begint (en ik vraag me serieus af of dat er niet later bij geplakt is) met beelden van een ondergelopen viaduct dat wel héél sterk lijkt op de Beatrixtunnel in Hilversum. Ik heb jaren in Hilversum gewoond! Van Duin verschijnt vervolgens als koordirigent in beeld, terwijl hij tevergeefse pogingen doet te dirigeren vanaf een klein bootje in zee. Het bootje zinkt en Van Duin gaat door de golven naar het strand, waar een koor met verklede mensen staat te zingen. Eenmaal op het droge richt hij een enorme chaos aan onder de koorleden: hij verwisselt hoofddeksels, werkt iemand naar de grond, enkele dames krijgen de slappe lach en in de verte staat een enorm publiek toe te kijken. De video is in slechts een paar takes opgenomen.
Misschien zegt die clip van André van Duin ook wat over mijzelf. Ik hou van humor, vooral als het even niet zo lekker gaat!
Zie mijn introductie op 12 januari. Het is de bedoeling dat je elke dag een bepaald liedje noemt binnen een bepaalde context. Eigenwijs als ik ben hou ik het niet altijd bij één liedje...!
(tekst gaat verder onder de afbeelding)
Day 29 - a song you remember from your childhood
Ik ben geboren in 1963. We draaiden niet veel popmuziek, maar zelfs ik als kleuter kende The Beatles, met name Help en Yesterday. Toen ik wat ouder was waren ze al uit elkaar, maar ze werden nog zeer vaak op de radio gedraaid. Met terugwerkende kracht leerde ik de band meer waarderen en kennen. De geschiedenis van de pop- en rockmuziek was nog jong, zij waren de eerste echte superband, samen met The Rolling Stones, met direct daar achteraan The Kinks en The Who. Pioniers van een nieuwe Europese jeugdcultuur en een inspiratie voor veel muzikanten. Brian May van Queen was bijvoorbeeld een groot fan van The Beatles.
Thuis deden we niet aan popmuziek, maar er werd me geen strobreed in de weg gelegd toen ik rond mijn 8e meer interesse kreeg in popmuziek. Mijn vader regelde zelfs een cassetterecordertje voor me! Tot die tijd moest ik het doen met een pick-up en een stapel singletjes. Als klein meisje had ik de rode vinylsingletjes met het gele label van het Jacob Hamel Kinderkoor. Ook was er een marsmuziekplaatje en een singletje van een Duitse zanger die ik helemaal grijs heb gedraaid. Ik heb zelfs grote stukken tekst fonetisch uit mijn hoofd geleerd (al verstond ik er amper wat van), maar dat is inmiddels weggezakt, merkte ik toen ik de opname op internet had gevonden.
Het liedje ontstond in 1928 in Warschau als instrumentale tango door Jerzy Petersburski, De Poolse tekst is afkomstig van Andrzej Włast , geboren Gustav Baumritter, afkomstig uit een Pools-joodse familie. Hij stierf in het getto van Warschau in 1942/43. Fritz Löhner-Beda schreef in 1930 de Duitse tekst.
André van Duin heeft er begin jaren zeventig nog een geweldige parodie op gemaakt: "Oh, Donna Clara, Ich hab' dich tanzen geseh'n" werd bij hem: "Oh domme Klara, waar heb jij dansen geleerd?"
Er blijken heel wat covers van het lied te bestaan en ik weet niet welke versie ik had, maar ik vond een versie uit de jaren zestig van de Regento Stars die het heel goed kan zijn.
Popmuziek hadden we vroeger niet in huis (tot ik mijn cassetterecorder kreeg), kleinkunst des te meer. Mijn vader had o.a platen van Henk Elsink, die ik, voor zover ik het begreep, geweldig vond. De Bom/Bakema kon zelfs ik nog wel snappen, De twijfelaar (achterkant van het singletje De Bom/Bakema) snapte ik niet, maar ik was dol op zijn hese stem en zijn Twentse accent en kon het liedje van begin tot eind meezingen.
Zie mijn introductie op 12 januari. Het is de bedoeling dat je elke dag een bepaald liedje noemt binnen een bepaalde context. Eigenwijs als ik ben hou ik het niet altijd bij één liedje...!
(tekst gaat verder onder de afbeelding)
Day 28 - a song by an artist whose voice you love
Tja, dan kom ik toch weer uit op Queen... Maar jullie zullen dat inmiddels wel zat zijn en ik realiseer me dat ik een heel grote naam ben vergeten: Bruce Springsteen. Ik ontdekte hem begin jaren tachtig, volgens mij nog vóór The river uitkwam. Op de radio werd Jungleland gespeeld en ik was verkocht. Ik had het opgenomen op een cassettebandje en grijs gedraaid. Bruce was net halverwege de twintig toen hij het opnam.
Halverwege de jaren tachtig brak Bruce pas écht door in Nederland. I'm On Fire, Dancing in the Dark, My Homeland en Born in the USA waren steeds opnieuw te horen op de radio en zijn concerten in De Kuip waren stijf uitverkocht. Enkele collega's van de ziekenomroep waar ik toen ging beginnen raakten niet uitgepraat over die concerten en ook de media stonden er vol mee, want Bruce en zijn E-Street Band hadden een waanzinnig lange adem en avondvullend was ook echt avondvullend! Ik kreeg (inmiddels helaas verloren gegane) bootlegs van het concert op cassettebandjes en kon zo toch meegenieten.
Op 29 juni 1988 was ik zelf de gelukkige, ik zag Bruce in de Kuip! Het was enkele dagen nadat Oranje het EK voetbal had gewonnen. Het land stond op zijn kop en Bruce vroeg zich af waarom we tussen zijn nummers door telkens "oléééé, olééééé, olé olééé!" gingen brullen. Hij luisterde er elke keer niet-begrijpend maar wel lachend naar, vroeg na een tijdje wat we aan het zingen waren, luisterde, zocht een akkoord op zijn gitaar en ging meedoen. De Kuip ontplofte zo hard dat ik vermoed dat er een paddenstoelwolk boven ontstond. Ja, hier stond The Boss!
Bruce werd ouder. Zijn huwelijk met een actrice strandde, hij ging verder met zijn achtergrondzangeres Patti Scialfa, met wie hij twee zoons en een dochter (die het heel aardig doet in de paardensport) kreeg.
Bruce (23-9-1949) is inmiddels 70. Hij schreef een paar jaar gelezen zijn autobiografie Born to run, een prettig geschreven boek met de nodige humor, wat wel nodig is, want Bruce heeft het niet altijd makkelijk gehad. Zijn moeizame relatie met zijn vader was al bekend, op het podium hield hij hele monologen over de strijd tussen hen. Tegelijk vertelden zijn verhalen (en ook zijn songs) een boel over de Verenigde Staten in die tijd: Vietnam, langharige jongeren, de onbereikbaarheid van de American Dream voor velen... Hij maakte die American Dream wel waar, maar het gras is ook daar niet altijd zo groen, want hij kreeg te maken met een stevige depressie.
En dan moet ik mijn muziekkeuze ook nog uitleggen? Nee, dat mag je hier zelf lezen!
De clip die ik plaats is een live-uitvoering van Jungleland uit 2009 (het origineel is uit 1975), zonder het vioolintro, maar met Clarence "Big Man" Clemons, die zijn saxofoon zo heerlijk kon laten scheuren (op 4:25). Clarence was meer dan een muzikant, hij was een vriend van Bruce, hij overleed op 18 juni 2011 op 69-jarige leeftijd na een zware beroerte 6 dagen eerder.
Als je het over zangstemmen hebt, kun je Tom Waits natuurlijk niet overslaan. Zijn stem is net goede wijn, die wordt beter naarmate hij ouder wordt.
Tom Waits is uniek. Hij speelt ballads, jazz, hoempa of traporgeltjesmuziek, hij gilt, hij gromt, en dan is hij opeens weer fluweelzacht. Zijn teksten zijn soms romantisch (Martha), overpeinzend (Soldiers Things), dan weer krankzinnig (Frank's Wild Years) of flirtend met verval, zoals In The Neighborhood, waarin hij een verloederde buurt beschrijft: met honden die vuilnisbakken omgooien. Waar altijd wel ergens bouwwerkzaamheden zijn. Waar de buurtwinkel een pistool naast de kassa heeft liggen en de vrachtwagens lawaai maken. Slaapzakken van krantenpapier waaien over de straat en het kapotte raam wordt niet gerepareerd want de huisbaas is niet thuis.
Je ziet het voor je ogen gebeuren.
Een paar dagen geleden schreef ik over The Sound of Silence door Henk Poort, naar de versie die Disturbed enkele jaren geleden heeft uitgebracht. Hoewel ik Henk net wat krachtiger vond, is Disturbed er ook goed in geslaagd om van deze klassieker een heel stevige versie te maken met vooral veel vocaal vertoon. Ik vond een live-opname die er, net als die van Henk, best mag zijn.
Eind 1978 of begin 1979 zette ze heel Nederland op zijn kop na haar televisieverschijning. In Duitsland was ze al een fenomeen: Nina Hagen. Zwarte haren en lippenstift, een brutale blik, gekke bekken en een stem van elastiek. Ze gilde, gromde, jodelde, zong opera, maakte de vreemdste geluiden,niets was te gek voor haar.
Op haar eerste elpee, waar ook Unbeschreiblich Weiblich op staat (waarin ze haar afschuw uitschreeuwt over een prille zwangerschap), staat Naturträne, een rockballad. Ook live de moeite waard!
Nina (1955) heeft een bont leven. Ze had o.a. een relatie met Herman Brood, kreeg een dochter van Broods gitarist Ferdi Karmelk, een heroïneverslaafde die een paar jaar later aan aids zo sterven, stuurde nogal eens televisie-uitzendingen in de war door masturbatiebewegingen te doen (gekleed, dat wel), beledigingen te uiten of boute uitspraken te doen over bijvoorbeeld buitenaards leven. Ze is sinds 2005 "in de Heer", heeft zich ook laten dopen.
Op deze opname uit 1978 (beeld en geluid lopen helaas niet helemaal synchroon) laat ze een zowel knettergestoorde als waanzinnig goede uitvoering horen én zien van Naturträne.
Zie mijn introductie op 12 januari. Het is de bedoeling dat je elke dag een bepaald liedje noemt binnen een bepaalde context. Eigenwijs als ik ben hou ik het niet altijd bij één liedje...!
(tekst gaat verder onder de afbeelding)
Day 27 - a song that breaks your heart
Van 1985-1990 heb ik als vrijwilligster bij een ziekenomroep gewerkt. Eén van de verplichte bezigheden was, dat je een tijdje niet in de studio, maar in één van de bejaardeninstellingen gaat werken en live verzoekplaatjes gaat presenteren. Ik deed dat met twee andere vrouwen, Tina en Frida, en er was ook een technicus.
Op een dag werd Het hondje van Dirkie aangevraagd. "Dan gaan wij op de gang staan!" riepen Frida en ik tegelijk. Want wij tere zieltjes kunnen daar echt niet tegen!
Wie het geschreven heeft? Internet zegt Louis Davids, maar de opname is uit 1967 en Davids was voor de oorlog al dood. Persoonlijk vind ik het eerder in de stijl van Jacques van Tol, die veel voor Davids heeft geschreven maar "fout" was in de oorlog (hoewel hij ook mensen had helpen onderduiken). Na de oorlog haalde men zijn neus voor hem op, maar men kwam wel stiekem bij hem langs voor nieuwe teksten (o.a. De voetbalpool van Wim Sonneveld). Hier staat: "Hij en Van Tol kwamen overeen dat Van Tol anoniem zou blijven als tekstdichter van vrijwel alle teksten van Davids na 1929."
Het trieste lot van het hondje van de Amsterdamse Dirkie moet je zelf maar luisteren. Ik kan het niet...
Peter Koelewijn (29-12-1940), Eindhovense zoon van een visboer (dus waarschijnlijk met Spakenburgse roots want daar zitten heel veel vissers en visboeren die Koelewijn heten), introduceerde de Nederlandstalige Rock & Roll in 1960. Kom van dat dak af is een klassieker geworden.
In de vroege jaren zeventig ging hij ook als presentator werken en maakte hij hits met titels als Angeline (de blonde seksmachine), het gevoelige Robbie (over Rob Out), Mij oh mij en Veronica Sorry (over het uit de lucht halen van het zendschip Veronica).
In 1977 verraste hij met het album Het beste in mij is niet goed genoeg voor jou. Er stonden weer ouderwetse branie-achtige swingers op, zoals Je wordt ouder pappa, waarin hij de spot drijft met zichzelf als dertiger die moet erkennen dat hij geen 21 meer is: "Heel veel praatjes op kantoor en je zegt het recht voor zijn raap, maar als een strobaal val je 's avonds laat voor de kleuren-tv in slaap."
Op diezelfde elpee staat ook KL-204 (als ik God was). Zo hadden we Peterenski Koelewenski, zoals hij zichzelf noemt, nog niet eerder gehoord. Volgens Peter zelf bevat het autobiografische elementen zonder dat hij het zelf had meegemaakt; in een radio-interview zegt hij dat het over een andere vrouw dan zijn vrouw Mieke, waarmee hij veertig jaar getrouwd is, gaat. "Ik zet de radio zacht, maar ik weet niets meer van alles wat ik nog net in mezelf zei. Denk jij dit moment hetzelfde? Maar om terug te gaan gingen wij te ver." Dat het inderdaad autobiografisch is verbaast mij niets, de zang komt van heel diep.
Mieke is enkele jaren geleden gestorven, Peter weet niet zeker of ze er van wist. Zijn tweede vrouw Els met wie hij na haar dood trouwde, weet het wel.
Met een wanhopige stem zingt hij gedetailleerd hoe hij een vrouw, die hem zeer dierbaar is, weg brengt naar Schiphol. "De snelweg Utrecht-Amsterdam rijd ik af bij Vinkeveen," begint hij. Beiden kettingroken de nodige Caballero's weg, als hij de A2 afslaat naar de mij als oud-Hilversumse ook bekende N201 (Zandvoort-Hilversum).
Dan komt hij in de hal van Schiphol en vervolgens klinkt een stem: "Willen alle passagiers van de KL-204 naar de uitgang gaan."
De vrouw belooft met zachte stem dat ze schrijft als alles wat bezonken is. Ze glimlacht nog naar hem als ze zich bij de pascontrole even omdraait. Op dat moment sterft er iets in hem.
De ik-figuur wilde op dat moment God zijn, zodat hij het vliegtuig uit de lucht kon plukken en haar weer naar hem terug kon brengen.
De verteller drinkt een kop koffie en kijkt naar de vliegtuigen op "Schiphol in de nacht". Er klinkt een laatste oproep voor de passagiers. Hij háát Schiphol!
Hij rijdt de snelweg Utrecht-Amsterdam af bij Vinkeveen en besluit de andere kant op te gaan: "Er zijn een stuk of drie clubs in Hilversum en daar ga ik dan maar heen," besluit hij gelaten.
Klein detail: er is nooit een vlucht geweest met de naam KL-204...!
Ook hartverscheurend is Tears in Heaven van Eric Clapton. Mijn vader wilde het horen op zijn uitvaart en mijn eerste gedachte toen ik dat hoorde was: nee, dan ga ik janken!
Want de achtergrond van dit nummer is zo verschrikkelijk verdrietig. Hij bracht het uit eind 1991, nadat zijn vierjarige zoontje Conor op 20 maart 1991 uit een raam op de 53e etage was gevallen. Als je zoiets hoort sta je met een mond vol tanden. Maar Eric Clapton had nog woorden.
Hij vroeg zich af of zijn zoontje hem nog zou herkennen als hij hem zag in de hemel. Zou Conor zijn hand vastnemen?
Maar Eric moest sterk zijn en doorgaan, zijn weg weer vinden, want hij weet dat hij niet in de hemel hoort, niet in de hemel kan zijn.
De tijd kan je laten buigen, je hart breken, je laten smeken: alstublieft... Achter die deur is de vrede, weet Eric zeker. En in de hemel zijn geen tranen meer. maar hij moet doorzetten en sterk zijn, want hij hoort niet in de hemel.
Rita Hovink (1944-1979) stond vooral bekend als zangeres van jazzmuziek en later vrolijke Nederlandstalige liedjes zoals Antonio en Ay Dolores. Eind 1976 kwam haar single Laat me alleen uit, een vertaling van Pazza Idea (door Gerrit den Braber). Dit had een heel andere toon. Rita had altijd al een emotionele stem, die gek genoeg ook prima werkte in het vrolijke genre, maar in dit lied pas echt tot zijn recht kwam.
De ik-persoon in het lied wil alleen gelaten worden met al haar verdriet, het is beter, zingt ze, dat ze nu geen mens meer ziet. Getroost worden kan niet, een glimlach noemt ze "pure parodie" want ze is haar toekomst en haar doel verloren.
Haar geliefde is weg. Ze ziet zijn laatste glas staan, zijn laatste boeket, wat sigaretten, maar ze voelde: dit afscheid was anders dan voor heen. "Dit was definitief, ik ben nu alleen, en hem had ik zo lief," zingt ze met een snik.
Haar omgeving probeert haar te troosten. "Ach, het komt toch wel vaker voor, straks komt je glimlach weer, ben je hem weer vergeten." Maar de ik-figuur weigert dat aan te nemen. "Dit gevoel gaat nooit meer weg!" Ze zegt opnieuw alleen gelaten te willen worden. "Zeur niet tegen mij." Als ze alleen is voelt ze hem nog dichtbij.
Er zijn heel veel liefdesliedjes en liefdesverdrietliedjes, maar zo prachtig gezongen, dat de tranen langs je speakers rollen.
Op 7 september 1979 overlijdt ze op 35-jarige leeftijd aan borstkanker. Die werd in 1976 ontdekt.
Zie mijn introductie op 12 januari. Het is de bedoeling dat je elke dag een bepaald liedje noemt binnen een bepaalde context. Eigenwijs als ik ben hou ik het niet altijd bij één liedje...!
(tekst gaat verder onder de afbeelding)
Day 26 - a song that makes you want to fall in love
Nou vooruit, nog een keer Queen. Omdat het kan en omdat het mijn lijstje is.
En omdat ik van het liedje vlinders in mijn buik krijg.
En omdat dit de beste live-uitvoering is die ik ervan heb gehoord (Freddie smokkelde nog wel eens met de hoge noten - hier doet hij ze bijna allemaal!). De koortjes zitten er nog niet op, maar de elpeeversie plaats ik er onder.
Zelden is er zo'n liefdesverklaring gezongen...
Een ander liedje dat me ook vlinders geeft is Will You van Hazel O'Connor. Over de onzekerheid bij een prille verliefdheid: wie zet de eerste stap? "Jij drinkt koffie, ik thee en we doen heel relaxed, maar het wordt steeds later en ik vraag me af of je blijft, of dat je me netjes goedenacht toewenst. Ik schuif wat dichterbij en doe onhandig, mors mijn thee, wat doe ik toch stom... Maar dan raak je me aan. Ik tril, ril, voel me zo onzeker, dit moment heb ik op gewacht! Leg je ziel bloot, vertel me je geheimen, zing je lied zonder klank! Blijf nu, of zeg je gewoon netjes "Welterusten"?"
Zie mijn introductie op 12 januari. Het is de bedoeling dat je elke dag een bepaald liedje noemt binnen een bepaalde context. Eigenwijs als ik ben hou ik het niet altijd bij één liedje...!
(tekst gaat verder onder de afbeelding)
Day 25 - a song you like by an artist no longer living
Ik dacht meteen aan The Great Pretender van Freddie Mercury. Hij bracht het uit in februari 1987. De clip is hilarisch over the top, met een heleboel kartonnen Freddies en drummer Roger Taylor, goede vriend Pete Straker en Freddie in drag. Ook zijn er verschillende fragmenten uit oude clips te zien, maar die waren wel opnieuw opgenomen voor deze clip.
In dat jaar deed hij ook een interview met een vermoedelijk Duitse interviewer over The Great Pretender en Barcelona, dat later dat jaar uit kwam. Waarschijnlijk was dit in de late winter of het vroege voorjaar van 1987 opgenomen. Een jaar eerder had Queen voor het laatst opgetreden en zei Freddie (toen 40 jaar oud) dat niemand meer zat te wachten op oude mannen op het podium. Iets dat hij in 1989, toen The Miracle uit kwam, herhaalde. Hij schoor ook zijn snor af en millimeterde zijn haar. Freddie leek in een nieuwe levensfase terecht te zijn gekomen.
Helaas bleek dat het begin van het einde. Op het filmpje van het interview dat ten tijde van The Great Pretender werd gemaakt, is heel duidelijk de vlek op zijn ene wang te zien (voor de kijkers rechts). We weten nu dat dit hoogstwaarschijnlijk de eerste tekenen van aids zijn.
Optreden deed hij na 1986 dus niet meer. Hij verscheen ook steeds minder in het openbaar en de geruchten dat hij aids had worden steeds sterker, maar in die tijd kwam men er nog niet graag voor uit als dat het geval was.
In 1990 verscheen hij voor het laatst op televisie (te zien vanaf 4:35) tijdens de uitreiking van de British Awards. Hij had toen een spits gezicht, maar waarschijnlijk met de nodige grime zag hij er toch nog redelijk uit, want we weten inmiddels dat hij toen al behoorlijk ziek was. Zijn pak slobberde, maar dat was wel mode in die tijd.
In 1991 verscheen het Queen-album Innuendo met diverse singles, waarvan de clips vooral uit animaties en verkleedpartijen bestonden. Alleen op Headlong en Days of our life verscheen hij nog in beeld. Maar ondanks verkleedpartijen en schmink viel niet meer te ontkennen dat er iets verschrikkelijk mis was met Freddie.
De clip van Days of our life (geschreven door Roger Taylor) was opgenomen op 30 mei 1991, een half jaar voor zijn dood, hierin verschijnt hij zwaar opgemaakt in de clip. Aan het eind nam hij afscheid met een glimlach. Op 23 november 1991 maakte Freddie bekend dat hij inderdaad aids had, de volgende dag stierf hij aan aidsgerelateerde longontsteking.
Toch was dit niet zijn allerlaatste werk. Posthuum werd Made in heaven (1995) uitgebracht. Daarop staat o.a. werk dat na Innuendo is opgenomen. Letterlijk zijn zwanenzang... Freddie smeekte om meer materiaal, stak zijn laatste beetje energie in de opnames en was niet te stoppen, ook al ging het heel slecht en was voor de bandleden duidelijk dat het niet lang meer kon duren. Mother love is zijn allerlaatste opname, gemaakt net na Innuendo (13-16 mei 1991) en net voor de opname van de clip van Days of our life (30 mei 1991). Ondanks zijn toestand wist Freddie Mother love krachtig te zingen met enkele hoge uithalen. Maar hij heeft het niet af kunnen maken (kun je nagaan hoe ziek hij was toen hij twee weken na het onvoltooide Mother love het clipje opnam). In de Sunday Telegraph verscheen hier later een artikel over met quotes van Brian May, die hij later op zijn eigen blog heeft gezet:
"May says: "He just kept saying. 'Write me more. Write me stuff. I want to just sing this and do it and when I am gone you can finish it off.’ He had no fear, really.” Mercury was walking with a cane by then and could not stand for long. He chose to sing in the control room, with his closest friends. That afternoon he sang a verse at a time, with three attempts at each. His vocal is surprisingly strong at times. “I don’t know where he found the energy,” says May. “Probably from vodka. He would get in the mood, do a little warm up then say, 'Give me my shot.’ He’d swig it down ice cold. Stolichnaya, usually. Then he would say, 'Roll the tape’. He still had astonishing power in his lungs at that point, I really don’t know where it came from. The song starts low and gentle, but Mercury chose to push himself and go higher. We looked at each other and knew there was a mountain to climb. That’s when the vodka really went down. He said, 'I will hit these notes.’ And he did. It was a wonderful performance.” When the lead vocal is isolated in the studio you can hear his vulnerability “I don’t want pity,” he sings, “Just a safe place to hide.” Mercury was exhausted by the effort, adds May. “We got as far as the penultimate verse and he said, 'I’m not feeling that great, I think I should call it a day now. I’ll finish it when I come back, next time.’ But, of course, he didn’t ever come back to the studio after that.” The other members of the band worked on while Mercury rested in his apartment. “We always ate together. That was lovely. Then the day came when he said, 'Look, I’m going back to London for a while.’ It was always 'a while’. Nothing was ever 'the end’.” He went back to London for the last time in early November 1991 and died at his home in Kensington on the 24th. May was in London when he heard the news, along with the rest of Queen."
Het laatste couplet is ingezongen door Brian May. Zijn altijd wat kwetsbaar klinkende stem maakt het nog heftiger om naar de allerlaatste opnames van Freddies stem te luisteren. Of, zoals de verslaggever zegt: "De haartjes achter in mijn nek stonden recht overeind."
De studio in Montreux, waar Freddie die laatste opname maakte, is in deze docu te zien. Zeer indrukwekkend, vooral als ze die laatste regels die hij ooit zong zonder muziek laten horen...
Zie mijn introductie op 12 januari. Het is de bedoeling dat je elke dag een bepaald liedje noemt binnen een bepaalde context. Eigenwijs als ik ben hou ik het niet altijd bij één liedje...! (tekst gaat verder onder de afbeelding)
Day 24 - a song by a band you wish they were still together
Ik denk dan allereerst aan Queen. Niet dat Queen niet bestaat, drummer Roger Taylor en gitarist Brian May treden tegenwoordig op met de flamboyante Adam Lambert die Freddie niet vervangt, maar op geheel eigen wijze de oude Queensongs presenteert. Maar ja, zonder Freddie is het geen Queen, maar Queen + Adam Lambert (en zo presenteren ze zich ook). Bassist John Deacon heeft zich overigens uit het openbare leven teruggetrokken en het gerucht gaat dat hij aan depressies lijdt sinds het overlijden van Freddie.
Ik vind hun beste muziek die uit de eerste jaren (Jazz van eind 1978 was voor mij een tegenvaller) en de jaren vanaf Live Aid (1985). Mijn keuze voor I want to break free is dan misschien wat vreemd, het is een leuk liedje maar geen meesterwerk, maar de clip is legendarisch. Jeweetwel, de heren in Coronation Street-stijl! In tegenstelling tot wat iedereen denkt is dit idee niet afkomstig van Freddie, maar van John Deacon!
Die malle verkleedpartij (met een besnorde Freddie als stofzuigende snol, John Deacon als chagrijnig oud wijf, Roger Taylor als schattig schoolmeisje en Brian May in peignoir met roze konijnensloffen en een hoofd vol krulspelden - alsof hij die nodig heeft!) is zo legendarisch geworden dat mensen vaak het middenstuk vergeten van de clip, en daar is iets bijzonders mee aan de hand. De fans van het eerste uur weten dat Freddie een groot balletfan was. Hij trad in die tijd op in een balletkostuum met laag uitgesneden buik, waar hij destijds flink om werd bespot, maar vermoedelijk zal hij zoiets gezegd hebben als "I don't give a fuck, darling". Ik heb hier een tijdje geleden al eens wat over geschreven n.a.v. een televisieuitzending waarin BNers anno nu terugkijken op Queen:
Ik snap dat de meeste BNers te jong zijn en het begin niet bewust hebben meegemaakt, dus ik neem het ze niet kwalijk Nee, Freddie kwam in de jaren zeventig niet zo makkelijk weg met zijn kledingstijl. Er werd enorm om gelachen en gespot. Queen, dat was maar een stelletje arrogante nichten met pompeuze muziek! In mijn klas zaten maar 2 Queenfans in 1977: een jongen, en ik. Toch was het meer dan "een spandex pakkie". De beruchte pakjes waren (en dat wist de echte fan toen al) gebaseerd op een historisch balletkostuum (Freddie was balletfan!) dat nu ruim 100 jaar geleden werd gedragen door Vaslav Nijinsky. Er is uit 1912 (en dat weet ik nog niet zo lang) ook een affiche waarop je kunt zien waarop Freddie de balletscene (niet met die stofzuiger) van I Want to Break Free heeft geïnspireerd: het ballet "l'Après-midi d'un faune" van Nijinsky. (...) De clip I want to break free vind ik (...) helemaal geweldig (...) vanwege de Nijinski-inspiratie die ik net noemde (en niet in het programma werd genoemd), en daar tegenover die geweldige humor met de iconische stofzuigerscene!
Net als Queen heb ik ook The Pogues al vaker genoemd in deze challenge. Ik heb ze drie keer live mogen meemaken, de derde keer met Joe Strummer van The Clash, hij verving Shane MacGowan was opgestapt of weggestuurd, daar verschillen de meningen over. Joe is helaas vrij jong overleden aan een hartaanval, Shane leeft nog steeds, maar vraag niet hoe. Zijn alcoholverslaving (naar eigen zeggen drinkt hij al sinds zijn vijfde) heeft heel diepe sporen nagelaten. Daarbij heeft hij een paar jaar geleden zijn bekken gebroken na een valpartij waardoor hij in een rolstoel terecht kwam. Maar, geluk bij een ongeluk, door zijn langdurige verblijf in het ziekenhuis schijnt hij wel van de drank af te zijn gekomen!
Ik was verbaasd toen ik eind 2019 een speciaal aan hem gewijde uitzending op de Ierse tv zag (leve internet!):
Shane (1957) is wel een versleten oude man geworden. Zijn vreemde gordelende lach is ook een stuk zwakker. Maar zijn zang valt me weer erg mee, ondanks enkele uitglijdertjes kon hij aardig met de teksten overweg en dankzij zijn nieuwe tanden was hij zelfs aardig goed verstaanbaar! Er kwam nog commentaar achteraf van de anti-alcoholbeweging omdat de studio als een kroeg was ingericht, maar ik denk dat Shane zelf al de beste anti-alcoholreclame is.
Het lijkt me niet erg waarschijnlijk dat ze ooit nog samen komen. Philip Chevron is een paar jaar aan kanker overleden en hoewel hij niet vanaf het begin bij de band was, heeft hij een flinke invloed gehad (o.a. Thousands are sailing). Spider Stacy en zijn vrouw verhuisden naar New Orleans. James Fearnley vormde in juni 2019 met Ted Hutt van Flogging Molly en Marc Orrell van Dropkick Murphys de supergroep The Walker Roaders. Geen idee waar Andrew "The Clobberer" Ranken en Darryl Hunt tegenwoordig uithangen. Cait O'Riordan duikt nog wel eens op om te musiceren met Spider Stacy.
Ik kies The Broad Majestic Shannon, omdat de tekst zo fijn is.
The last time I saw you was down at the Greeks
There was whiskey on Sunday and tears on our cheeks
You sang me a song as pure as the breeze
Blowing up the road to glenaveigh
I sat for a while at the cross at finnoe
Where young lovers would meet when the flowers were in bloom
Heard the men coming home from the fair at shinrone
Their hearts in tipperary wherever they go
Take my hand, and dry your tears babe
Take my hand, forget your fears babe
There's no pain, there's no more sorrow
They're all gone, gone in the years babe
I sat for a while by the gap in the wall
Found a rusty tin can and an old hurley ball
Heard the cards being dealt, and the rosary called
And a fiddle playing sean dun na ngall
And the next time I see you we'll be down at the Greeks
There'll be whiskey on Sunday and tears on our cheeks
