Posts tonen met het label mooie plekjes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mooie plekjes. Alle posts tonen

woensdag 29 januari 2020

Nog steeds te koop!

Met het verwerken van oude blogs in deze blog kwam ik dit bericht tegen van 23 augustus 2014:
http://www.funda.nl/koop/schin-op-geul/huis-84535529-oud-valkenburg-5/
Op zoek naar informatie om mijn Limburg-fotoalbum mee aan te vullen. O.a. over dit pittoreske plekje waar ik nog een witbiertje heb gedronken. Het blijkt te koop te staan ;-)
Wie heeft er nog negen en een half miljoen liggen? :D
Nou check ik bij de postings die ik hier wil neerzetten altijd de linkjes of ze niet dood zijn. En wat blijkt? Ruim 5 jaar later staat het nog steeds te koop, 

De prijs is flink gezakt van 9.500.000 naar 4:950.000. Als we nou nog 5 jaar wachten is het misschien gratis! 71 kamers, waaronder 37 slaapkamers, is misschien een beetje veel voor een vrijstaande eengezinswoning, maar dan kun je nog eens een logeetje in huis nemen.

De omgeving is ook heel aardig. Begin augustus 2014 was ik er en heb ik daar deze en deze foto's gemaakt.

Oud-Valkenburg 56305 AA Schin op Geul


€ 4.950.000 k.k.


Kenmerken

Vraagprijs
€ 4.950.000 k.k. 
Vraagprijs per m² 
€ 6.600
Aangeboden sinds
6+ maanden
Soort woonhuis
Eengezinswoning, vrijstaande woning
Oppervlakte
750 m² wonen / 5.000 m² perceel
Aantal kamers
71 kamers (37 slaapkamers)
Inhoud
1.500 m³
Voorlopig energielabel
G Wat betekent dit?
Soort bouw
Bestaande bouw
Bouwjaar
1656

zaterdag 11 januari 2020

De Van Rossems in Aken

Net heb ik gekeken naar een aflevering van Hier zijn de Van Rossems. De kibbelende siblings zijn deze keer naar Aken gegaan en wat trokken ze een blik herinneringen bij me open!
In augustus 2014 was ik op vakantie in Zuid Limburg. Ik ontdekte dat je daar goedkoop OV kon krijgen, zo kon ik voor een heel beschaafd bedrag van Geulle (waar ik verbleef) naar Aken (met de auto naar Bunde, met de trein naar Maastricht en met de bus naar Aken). Wat al een beleving op zich is, ik kon nu echt om me heen kijken i.p.v. op de weg letten!

Ik herkende veel plekjes en pleintjes (behalve het - prachtige - zwembad, daar ben ik niet geweest). De aflevering begint met de bronnen van Aken, Een lichtgeel gebouw en oude Romeinse fundamenten in een parkje. Er stroomt warm water op verschillende plekken en het ruikt naar zwavel. De Elisenbronnen zijn te bezoeken en iedereen mag het water gebruiken, al schijnt het (volgens de Van Rossems) niet aan te bevelen te zijn om het te drinken. Sis zou er meteen dood van neervallen. Ik heb er destijds mijn handen mee gewassen, zwavel is goed voor de huid.

Ook de Dom en museum werden bezocht. Heel veel goud en edelstenen, echt bling in het kwadraat! Met name het kruis en de kopreliek van Karel de Grote. Deze en nog veel meer schatten zijn te bezoeken, echt een aanrader!
Ze lieten ook de paltskapel uit 813 zien en de enorme 12e eeuwse kroonluchter. Kort na mijn eigen bezoek hoorde ik dat de ketting waaraan die hangt niet van gelijke dikte is, zodat wordt gesuggereerd dat de kapel hoger lijkt dan die eigenlijk in werkelijkheid is.

Er werd ook veel verteld over Karel de Grote, want wie Aken zegt, zegt Karel de Grote.

Sis vertelde over de legende van de deur van de Dom. Tijdens het bouwen van de Dom raakte men in geldproblemen. De duivel wilde helpen, maar eiste de ziel van de eerste persoon die door de deur zou lopen. Dat zou hoogstwaarschijnlijk de bisschop zijn. De mensen besloten toen een wolf als eerste naar binnen te laten. De duivel trapte erin, stal de ziel van de wolf en werd toen zo kwaad dat hij de deur achter zich dicht sloeg, zo hard dat hij zijn duim verloor. Die bleef achter in de bronzen leeuwenkop op de deur.

Terwijl Sis haar verhaal deed, zag ik op de achtergrond de Münsterplatz, een klein pleintje waar ik nog heb zitten lunchen (een tosti van Duits formaat, belachelijk groot dus). Op de gevel van één van de huizen zijn sprookjesachtige beelden aangebracht van een jonge vrouw met een middeleeuwse puntmuts, een ornament met een ridderhelm-achtige gouden versiering onder een schattig erkertje en wat diertjes. De gevels zijn ontworpen door Johann Joseph Couven (1701-1763), een beroemde bouwmeester in de regio, helaas is veel werk van hem verloren gegaan in de Tweede Wereldoorlog. Heel jammer dat daar geen aandacht aan werd besteed... Het is ook heel lastig te googlen, maar het is zo'n leuk rijtje huizen in Anton Pieckstijl!
Bron: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Boutique_19_M%C3%BCnsterplatz,_Aachen,_Germany.jpg
In mijn fotoalbum staat het verhaal van de duim van de duivel ook. Er staat ook dat de duivel zo kwaad was, dat hij de Dom met zand wilde bekogelen, maar vanwege het ontbreken van een duim lukte dat niet. En zo is de heuvelachtige omgeving ontstaan.

De Dom is één van de weinige Duitse historische gebouwen die de Tweede Wereldoorlog heeft doorstaan, al sneuvelden er wel wat glas-in-loodramen. Het achthoekige gedeelte komt uit 796-804, later kreeg het gotische en barokke uitbreidingen. In de paltskapel is het graf van Karel de Grote en de mariaschrijn met de lendendoek en windselen van Jezus Christus, de mantel van Maria en de doek waar het hoofd van Johannes de Doper op heeft gelegen.

In de aflevering werd nog een muntje in een waterpartij met beelden gegooid. Tot hun afschuw zagen Maarten, Vincent en Sis hoe een bejaarde vrouw haar schoenen uittrok en in het water stapte om de munten er uit te halen. Maartens vloek komt uit zijn tenen en hij moppert verontwaardigd dat mensen zoals deze vrouw van 350 euro moeten zien rond te komen...

donderdag 2 januari 2020

Het jaar van de goudvink

De Vlaamse vogel van het jaar is de goudvink, maakte de Vogelbescherming Vlaanderen bekend. Dit bericht zag ik net op mijn Facebook langskomen.
Foto: Belgaimage, geplaatst bij het artikel van De Standaard
Meteen schoot die wandeling in februari 2015 weer in mijn gedachten. Ik ging met de hond naar Emmen om mijn vriendin JdV te bezoeken en we besloten een stuk te gaan wandelen in het Bargerveen. Camera's mee, zij haar spiegelreflex, ik mijn 21x compactzoom. Het werd een heel bijzondere wandeling.

Zo zagen we halverwege een diertje aan de overkant van een watertje door het gele riet schieten. Een hermelijntje, vermoedden we, in wintervacht: wit met een zwart puntje op de staart. Het diertje wist dat we niet bij hem konden komen en speelde verstoppertje, waarbij hij telkens weer tevoorschijn kwam tussen het riet, om kiekeboe te spelen met onze camera's.

Op dat moment kwam ook de boswachter met zijn vrienden langs en we hebben gezamenlijk genoten van dat hermelijntje. Daarna liepen we weer verder, tot we een man zagen met een enorm telekanon op zijn camera. Natuurlijk wilden we ontdekken waarom hij dat enorme ding op een hoge struik richtte. Toen ontdekten we drie goudvinkjes. Ik had al eens over deze bijzondere vogeltjes gehoord en herkende ze daarom meteen. Het waren net vlammetjes! Ook al had ik geen telekanon op een spiegelreflex, maar een compactje (Samsung WB800F), de foto's zijn toch redelijk gelukt.

Op de terugreis van Emmen naar Zwolle deelde ik mijn stukje trein met twee jongemannen en een oudere dame. De jongens hadden biertjes gekocht (want carnaval) en deelden die met die mevrouw en mij. Er ontstonden heel leuke gesprekken over de zin van het leven en er van genieten.

Als ik goudvinken en hermelijntjes in wintervacht zie krijg ik meteen weer die mooie herinneringen aan die februaridag in 2015!

maandag 2 december 2019

Staafkerk

In "Droomhuis gezocht" leerde ik eindelijk hoe die houten kerken heten, die je vooral in Noorwegen tegenkomt:  staafkerken.
Bron: Wikipedia

zaterdag 23 januari 2016

Priorij Emmaus gaat sluiten

Ach...

En dan lees je dat Priorij Emmaus gaat sluiten.

Deze week is het vier jaar geleden dat ik daar een weekend op retraite ging. Gewapend met een boek vol zentanglevoorbeelden, een camera en een tekenpen trok ik me een weekend terug in het gastvrije klooster. De maaltijden deelde ik met een groep vrouwen uit Friesland die daar toevallig ook een weekend waren.

Tussendoor bezocht ik enkele gebeden en de kerkdienst. Liet me meeslepen door de stemmen van de al bejaarde zusters.

Van mijn voornemen om te wandelen kwam wegens afschuwelijk slecht weer weinig terecht, helaas. Maar verder was het een heerlijk weekend, waarin ik echt helemaal tot rust kwam.
Nog vaak heb ik gedacht: ik moet dit nog eens doen. Mezelf een weekend lang afsnijden van de rest van de wereld. Het is er niet van gekomen en het zal er ook niet meer van komen, helaas.
Bedankt, lieve, lieve zusters, door wie ik vier jaar geleden zo lief ben ontvangen, heerlijk heb gegeten, regelmatig een pot koffie voor mijn deur vond met een koekje erbij, en me zo dichtbij Onzelieveheer kon voelen ♥

zondag 28 september 2014

Locmariaquer 2003

Ik weet niet of ik deze al eens heb geplaatst, maar dit is één van mijn favoriete foto's, al is de kwaliteit matig (ik was in 2003 allang blij dat ik een digitale camera had  ).
Locmariaquer, Bretagne, juli 2003

donderdag 11 september 2014

Fotochallenge: het Rijke Roomse Leven

Veel mensen vinden het maar een beetje mal, mijn liefde voor het Rijkse Roomsche Leven. Ik ben toch immers een hervormd meisje van boven de rivieren? Maar het raakt me op een bepaalde manier (en ja, ik ben niet blind voor de misstanden en het misbruik, maar zie ook de goede dingen en de toewijding).
Ik kan me dan ook helemaal ontspannen in zo'n mooi, katholiek kerkje en heb ooit een heerlijk weekend gehad in een klooster in Maarssen.
Ik kan het zelf niet goed uitleggen, wetend dat er vaak "ja, maar" op volgt, dus doe ik het ook maar niet 

Foto-uitdaging: Dronten

"Woon jij in Dronten? Kaal, saai, lelijk, nog niet dood gevonden willen worden, yakety yakety yak..."
Dat hoor ik wel vaker als ik vertel dat ik uit Dronten kom (en ook toen ik in Almere woonde).
Deze foto's zijn in en om Dronten gemaakt, en wees eerlijk... Is het echt zo lelijk? 

maandag 8 september 2014

Foto-uitdaging: de tuin

Dit zijn random tuinfoto's. Wie mij kent weet hoe belangrijk mijn tuin voor me is. Ik heb op de dag af 6 1/2 jaar op een te kleine flat doorgebracht na mijn scheiding, met een balkonnetje waar je je gat niet kon keren, heb wel een tijdje een volkstuin gehad, maar er waren teveel vernielingen (ik heb er wel veel geleerd!).
Wat een zegen dat ik in het voorjaar van 2012 eindelijk mijn droomhuisje vond, met een zo goed als kale tuin die ik zelf mocht opbouwen!
Tuinieren is trial and error. En op dit moment moet er hier en daar ook weer e.e.a. verplaatst of weggehaald worden. En dat zal elk jaar terugkomen. Dat is tuinieren! Een groot avontuur!
En ik ben er zo ontieglijk trots op dat ik in een paar jaar al zoveel heb bereikt!

zondag 7 september 2014

Foto-uitdaging: Normandië

Deze foto's maakte ik in oktober 2012 in Normandië. Een heerlijke ontdekkingsweek met bijna elke dag het mooiste weer van de wereld! De huizen aan de Côte de Fleurie direct aan het strand, de boerenhuisjes, het strand, de heuvels, het verrukkelijke eten, de rotsen aan zee, de kaaslucht van de Pont-l'Evêque die wekenlang niet uit de auto te branden was, de imposante basiliek van Theresia de Lisieux... We kwamen aan bij ruim 20 graden en vertrokken een week later in een vroege sneeuwstorm 

maandag 9 juni 2014

Wandelen

Ochtendwandeling. Is er de laatste tijd nogal eens bij ingeschoten. Vandaag maken we het goed.


vrijdag 4 april 2014

Avondwandeling

Deze reebok (nee, geen schoen en volgens mij ook niet de beroemde Dronter zwarte reebok) stond in de lenteschemering en was absoluut niet schuw. — bij Wisentbos.
Reegeit. Waakzaam, maar ze rent niet weg als ze ons hoort. — bij Wisentbos.
Drontenaren be like "hoe bedoel je, kale polder..?"

dinsdag 15 maart 2011

Gooise lente

Waar ik nu ben… Er zijn slechtere plekjes te bedenken in maart! De vogels zijn aan het ontwaken! Eerst de spechten. Met een scherp “TRRR!” zijn ze al weken hoorbaar. Daarna de eerste merels. En nu is het soms oorverdovend, vooral rond de avondschemer.
Ik heb totaal geen verstand van vogels. Ik herken de merel en de specht, en dan houdt het op. Maar ik heb wel verstand van mooi, vind ik. En dit is MOOI!

Sinds gisteren ben ik dan ook begonnen met een avondwandelingetje. Vanavond ging ik een rondje door de Goudkust. Kapitale villa’s, niet zelden achter meer dan manshoge taxushagen en nors hekwerk. Maar er waren nog genoeg huizen waar je een glimpsje van kon opvangen. Moderne villa’s, maar ook romantische landelijke huizen met en zonder rieten daken. Er schijnen ook heel wat VIPs te wonen, maar dat doet me niets. Ik heb meer met de architectuur en vraag me regelmatig af uit welke tijd de villa’s komen. In ieder geval Twintigste Eeuw, maar in die honderd jaar waren er zoveel stromingen…
Alle VIPs kwamen waarschijnlijk tegelijkertijd thuis, want het viel qua rust best nog tegen in het meest chique boslaantje in de villawijk. Ik werd ook tegemoet gereden door een bewakingsauto, die daar zijn rondje deed. En blijkbaar zag ik er nogal verdacht uit, want hij kwam enkele malen terug in de straat, één maal bleef hij zelfs staan tot ik hem gepasseerd was. Pas toen hij mijn verschijning in rok-met-punten plus kleurig hippieshirt en omslagdoek goed geobserveerd had wist hij dat hij hier niet met een fouragerende zigeunerin te maken had, maar met een keurige 45+-dame die een wandeltje maakte.
Inmiddels waren de vogels, als op afspraak, stil geworden, het was ze blijkbaar te donker geworden. Toch mooi, zo’n ingebouwd systeem dat zo unaniem werkt! Op enkele merels na, die niet van ophouden wisten. Bij mij thuis, waar het nooit echt donker wordt, zingen ze zelfs ‘s nachts, dus dat verbaasde me niet.
Ik zag ook nog enkele vleermuisjes fladderen, die, net als de bewaker, wilden weten wat voor wezen daar rondliep. Ze kwamen echt heel laag!

zondag 20 februari 2011

Laren NH

Gooise Vrouwen in het echt…
Het dorp Laren, waar ik momenteel doordeweeks regelmatig ben, is één van de duurste/rijkste gemeenten van ons land. Geklemd tussen twee drukke snelwegen vlakbij knooppunt Eemnes, maar dat vergeet je snel als je door de straatjes slentert met de pittoreske oude huizen, door het bos of over de hei.
Een dorp, maar wel bekend in heel Nederland, net als de streek waar het in ligt: Het Gooi. We kennen Naarden en Bussum (het dubbelstation dat we per trein passeren op weg naar Hilversum, en waar de A1 opeens smaller wordt). We kennen Huizen. Maar we kennen vooral Hilversum, want ook al heeft het dorp (ja, dorp) de monopolie op radio en televisie allang verloren, het is vooral bekend vanwege die radio en televisie. En we kennen Laren en Blaricum, twee oude boerendorpjes waar alweer decennia geleden de rijksten hun villa’s bouwden en waar tegenwoordig het P.C.Hooftvolk hun residentie heeft. Verder heb je de buurtschappen Huizerhoogt, Crailo, Bikbergen en Valkeveen. En in het westen ligt Muiden.
Alleen Naarden is officieel een stad, de rest zijn dorpen of buurtschappen.
Het Gooi, dat geografisch maar een beetje aan Noord-Holland bungelt, werd al in de prehistorie bewoond (Hilversumcultuur), daarvan zijn bewijzen in de vorm van aardewerk dat in oude grafheuvels werd gevonden. Het was (en is nog steeds) een licht heuvelachtig gebied. Op de lager gelegen plaatsen verzamelde zich water, waar het vee kwam drinken. Hier ontstonden Hilversum, Laren, Blaricum en Bussum.
Echt rijk was het leven niet. De arme zandgrond liet voornamelijk schapenhouderij toe. Tot de 13e eeuw waren er hoogstens enkele boerengemeenschapjes met gezamelijk grondgebruik (meenten en engen). Daarna kwamen de “erfgooiers”, die het gebruiksrecht van de gronden regelde. Pas in 1972 werden de Erfgooiers opgeheven!
Laren werd in de middeleeuwen het religieuze (katholieke) centrum van het Gooi. Op 24 juni wordt nog steeds de Sint Jansprocessie gehouden en het Sint Janskerkhof is eeuwenoud. Maar tot halverwege de 19e eeuw was Laren een arm boerendorp. Vanaf 1882 lag Laren aan de stoomtramroute en al snel vestigden zich hier met name beeldend kunstenaars zoals Mauve (de leermeester van Van Gogh), Sluijters en Hart Nibbrig. De Amerikaanse schilder William Singer vond hier zijn winteronderkomen.
Ook anderen wisten het Gooi te vinden en de villa’s schoten uit de grond.
Aan het eind van de 20e eeuw was het vooral de “nouveau riche” die Het Gooi, met name Laren en Blaricum, wist te vinden.  Laren staat nog vol oude boerderijen, maar sinds een aantal jaar is er geen actief boerenbedrijf meer te vinden. De oude boerengebouwen zijn allemaal omgekat naar woonboerderij. En hoewel Laren een geliefd winkelgebied is (vooral voor mensen met een grote portemonnee), is het voor winkelketens als Blokker erg moeilijk om voet aan de grond te krijgen. Er is, zo is me verteld, na veel protest een Blokker en een Kruidvat en een kleine Hema gekomen, maar that’s it. In dit dorp kan een bakkerij waar je 3,95 voor een onsje “allerhande” moet betalen prima bestaan, zelfs in de kredietcrisis. Zaken zoals de Wibra komen niet binnen.

Over de bewoners van Laren kan ik boekdelen schrijven. Een middagje op een bankje voor de basiliek of bij de parkeerplaats bij Loetje (voorheen de Boerenhofstede) laat je mensen zien die je waarschijnlijk elders niet zo veel ziet! Maar daarover later meer…! ;-)

zaterdag 23 oktober 2004

Achtste wandeldag - glibberen en glijden!


Als je een èchte wandelaar wil zijn, wandel je ook als het minder mooi weer is. Tot nu toe heb ik mazzel gehad! Het was altijd perfect wandelweer. Vandaag was het weliswaar zacht, maar ook erg somber met vooral vanmorgen regen. Vanmiddag viel er af en toe nog een beetje regen, maar ik wilde nu echt de Natte Padroute gaan lopen. Dit is een 4 km lange route van het Staatsbosbeheer, perfect aangegeven met witte paaltjes, en komt ook voor in diverse langere wandelroutes.

Regelmatig kom je langs de Gooimeerbeek. Nou ja, beek... Onder de vlakbijgelegen Gooimeerdijk sijpelt kwelwater en dat wordt door sloten afgevoerd. Eén van deze sloten is erg kronkelig gegraven en kreeg de naam Gooimeerbeek. Dus géén stromende, klaterende beek, maar wel een erg mooie sloot...!

Het Cirkelbos (zo genoemd vanwege de ronde paden)ligt ten oosten van Almere in een agrarisch gebied. Op dit moment staan er vooral spruiten. De boeren zitten hier al zo'n 25 jaar en zijn echte pioniers, die de kleffe IJsselmeerbodem hebben omgetoverd in vruchtbare grond. Als dank voor hun inspanningen raken een aantal boeren hier nu alles kwijt. "Men" heeft namelijk besloten dat dit gebied wordt volgebouwd met kapitale villa's (Overgooi), als een verlengstuk van de zeer sjieke Gooise villawijken. De eerste kasten staan er al...

Het was somber en wat regenachtig en daardoor was de route nagenoeg uitgestorven. Ik had veel lol van mijn nieuwe tweed-pet (HEMA) want daardoor had ik geen last van spetters op de bril...

Ik heb trouwens iets gemerkt... Als ik verslagen van vierdaagselopers lees, spreekt men vaak over de "tweededagsdip". Al verloopt de eerste dag nog zo goed, een aantal mensen hebben de tweede dag een dip. Ik blijk een "tweedekilometerdip" te hebben. De eerste kilometer is geen probleem, maar dan gaat het lichaam muiten. Die 2e kilometer is echt heel zwaar maar het feit dat ik de laatste tijd vaker meer dan 2 kilometer heb gelopen, doet me doorzetten. Kramp in mijn voeten en benen, soms ook rugpijn (vandaag gelukkig niet), het lukt amper. En opeens, als ik na 2 kilometer even rust, gaat het als een speer! Toen de 4 km voltooid was dacht ik "ik kan eigenlijk nog wel een stukje!". 
Een kleine kilometer voor het einde passeert de route op enkele tientallen meters het eindpunt. Daar stond de auto. Ik dacht: "Ik kán smokkelen... maar eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in!"

Ik heb 1 1/2 uur over de route gedaan. Dat komt omdat het pad eigenlijk een mini-survivaltocht is. Er is ondanks de graspaden veel modder en nattigheid en vaak kan je maar beter naast het pad lopen. Daar staan veel brandnetels, maar met mijn lange broek had ik daar geen last van. Mijn nieuwe Asics lekten wat (wat geen wonder was), maar mijn Falke trekkingsokken hielden het draagbaar. Misschien waren die sokken een wel wat overdreven aankoop, simpele wandelsokken hadden ook wel volstaan, maar ik ben toch erg blij met deze dure aankoop! Wat zitten ze lekker, ik krijg geen zweetpoten, en de nattigheid werd zo geabsorbeerd dat ik nergens last van had!

De schoenen zitten ook steeds beter, de kramp viel eigenlijk mee, vergeleken met de vorige wandeling. We worden eindelijk vriendjes! Gelukkig maar, want dit zijn geen wandelschoenen maar hardloopschoenen (maar mij werd verteld dat dat voor mijn wandeldoel net zo geschikt is, en die echte hoge wandelschoenen vind ik niet lekker zitten).

OK, de route. Een hele ervaring! Het was somber en doodstil, maar het bos had af en toe wat onwerkelijks. Soms vloog er direct naast me een buizerd op, dat was schrikken! Of er ritselde wat in het (overal aanwezige) gras. Ringslang?

Halverwege een verrassing: de dikste populier van Almere!
Loop mee met de foto's!




Het eerste stuk. Hoewel de bomen al kalen, is het allesbehalve grauw. Dat komt door het vele gras...

Een glimp van de beek!

Een tapijt van populierenblad.

Een heel apart stukje bos. Vrij lage bomen, met zilverkleurige stammen. Aan het laatste blad zag ik dat dit een compleet walnotenperceel was! Hier zag ik ook de enige mensen die ik tegenkwam, zij zochten noten. Het walnotenseizoen is bijna voorbij maar ze vonden nog tassenvol.

Gooimeerdijk, de zuidgrens van Flevoland.

Mooi scenario voor een spookfilm, met deze dikke wilgen... Het lijkt een heel oud bos, toch is dit hoogstens een jaar of 30 oud.

Prachtige herfstkleuren zorgen ervoor dat de omgeving niet al te somber wordt.



Dit is hem dan, de dikste populier van Almere... Bij het bordje heb ik mijn pet en rugzak gezet...

...zodat je de verhoudingen beter kan zien...

Bijna aan het eind: een veld vol gekleurde stokken (kan iemand me het nut ervan uitleggen?) en metershoge stronken van dode populieren. Vaak tot Emmentaler verbouwd door spechten!