Liesbeth List (78) overleden

Tijdens het schrijven van mijn vorige blog hoorde ik op de radio dat Liesbeth List is overleden. Ik ben een groot fan van haar. Haar stem, de emotie die ze er in legt, en ook hoe ze met Ramses een gouden duo heeft gevormd. Het sprak me aan, zij sprak me aan.

De fans kennen het verhaal van haar leven: geboren als Elly Driessen in Bandung in 1941. Opgegroeid in het jappenkamp. Moeder pleegde na de bevrijding zelfmoord, zij werd (even kort samengevat) achtergelaten bij de vuurtorenwachter van Vlieland en zijn vrouw. Zij nam hun achternaam aan.

Ze heeft een geweldige carrière gehad. Met Ramses, dat weet iedereen. Maar ook werk van Theodorakis, op zijn eigen verzoek, werk van Piaf en vertalingen van Brel. Vooral haar Brel en Piaf vind ik heel sterk. Ze speelde Piaf (wat ik helaas nooit live heb gezien), en de manier waarop ze het naargeestige (maar briljante) "Dat soort volk" van Brel zong, kwam wel heel dichtbij Brel...!

In januari 2013 heb ik het één na laatste optreden van haar laatste theatertournee bezocht en ik raakte nog meer onder de indruk. Het was een overzicht van haar leven en haar werk. Na afloop heb ik haar ontmoet toen ze de theaterbezoekers zelf opzocht. Ik ben niet zo van "op de foto gaan met sterren", maakte wel foto's voor anderen met hun telefoon, maar ze drong er op aan dat ik ook een foto moest laten maken.

Een paar jaar geleden maakte ze bekend een vorm van dementie te hebben.

Corona - klein overzicht van een enorm veranderd Nederland

De gevolgen van corona, vandaag:

* Koningsdag in Maastricht gaat niet door, The Passion in Roermond ook niet.
* Met name artiesten gaan online. Een soort digitale straatmuzikanten. Rapalje deed dat gisteren al.
* Bevolkingsonderzoek kanker voorlopig gestopt.
* De beurzen dalen verder.
* De gesloten horeca geeft veel ingrediënten en eten wat nu niet meer gebruikt kan worden, aan de Voedselbank, waar men zorgen had vanwege het hamsteren in de supermarkten.
* 278 nieuwe besmettingen (totaal 1413 maar het werkelijke aantal is waarschijnlijk veel hoger), dodental inmiddels 24.
* Air France-KLM schrapt 90% van de vluchten.
* De EU wil het inkomend vliedverkeer minstens 30 dagen aan banden leggen.
* Rechtbanken doen vanaf morgen alleen nog urgente zaken.
* In China is de eerste atletiekwedstrijd weer gelopen, daar gaat het de goede kant op.
* 85% minder reizigers in de OV-ochtendspits, nagenoeg geen files.
* Donald Trump heeft een (godzijdank mislukte) poging gedaan een Duits bedrijf te kopen dat bezig is aan een corona-vaccinatie. Alles is dan voor Amerika natuurlijk, dacht hij...
* Zorgcentra sluiten de deuren voor bezoekers of beperken die heel sterk.
* Gasten moeten de Eemhof (Center Parks Zeewolde) verlaten.
* Veel online initiatieven voor hulp aan met name ouderen.
* Walibi stelt de opening uit.
* Coffeeshops mogen weer open, maar alleen aan het loket verkopen.
* Premier Rutte heeft gezegd dat veel mensen besmet zullen worden en dat er een groepsimmuniteit moet ontstaan, terwijl de kwetsbare mensen beschermd moeten worden. Vandaar alle maatregelen. Het kan maanden tot jaren duren voor die immuniteit bereikt is.

Jasperina de Jong op tv!

In november linkte ik naar een artikel in Het Parool, over een film over Jasperina de Jong, "Jasperina op eenzame hoogte". Wat hoopte ik dat die ook elders vertoond zou gaan worden!
Mijn wens werd sneller verhoord dan verwacht, want afgelopen dagen is hij een paar keer op tv geweest en aankomende vrijdag om 13:45 wordt hij weer herhaald op NPO2. Echt een aanrader!

Jasperina is inmiddels begin tachtig en kijkt met gemengde gevoelens terug op haar carrière. Ze is (eindelijk) trots op wat ze heeft bereikt, maar het was zwaar, erg zwaar. Ze heeft destijds bewust afscheid genomen van haar gevarieerde carrière: het was goed zo. Ze kijkt terug op haar carrière, vindt het vooral jammer dat men haar destijds vooral zag als cabaretière want ze kan zoveel méér.

Ook haar veel te jong overleden man Erik Herfst kwam in beeld. Ze vertelde over die zware laatste maanden, toen zij in Fien speelde en hij doodziek de ene na de andere hersenoperatie onderging.

Er waren eigengemaakte smallfilmbeelden van o.a. autowegen die van dorp tot dorp liepen (snelwegen waren er veel minder, wat het artiestenleven extra zwaar maakte). Smalle wegen met veel auto's (en ook telefoonpalen!). Maar ook beelden van Jasperina anno nu: een mooie vrouw op leeftijd, mooi dik haar, wat steviger postuur, ze ziet er goed uit voor een vrouw van in de tachtig. Op dat moment had ze vooral zorgen om om haar doodzieke hond (een oudere herder met botkanker). Maar ze sprak graag over vroeger. Over de leuke en de minder leuke dingen van het vak dat zij heel serieus nam en waar zij ook heel goed in was. De onzekerheid die ze voelde. Zo kreeg ze de teksten van Guus Vleugel vaak pas heel kort voor een optreden en die moest zij dan even-hup uit haar hoofd leren. Dat zorgde voor heel wat stress natuurlijk.

Ook lieten ze oude interviews en optredens zien. Wat was ze lenig en wat een stem had ze, geen noot was te hoog! Vanzelfsprekend komt ook de afwijzing van Wim Kan aan bod die vond dat ze geen talent had en beter amateur kon blijven (hier kreeg hij spijt van).

Kortom: wie van kleinkunst houdt, en met name van Jasperina, mag dit niet missen!

Op de televisie

Meer dan 15 jaar geleden alweer schreef ik op wat er op televisie kwam en wat ik het kijken waard vond, en waarom. Absoluut geen objectief lijstje, het was gebaseerd op mijn eigen smaak. Als ik het jaren later weer terug zie, blijkt het een trip through Memory Lane geworden. Oh ja, die serie, die docu, wat leuk!

Dus heb ik besloten die traditie weer op te pakken.

Vandaag, zondag 5 januari
6:20 RTL4 Rango. Ja, toen sliep ik nog... Maar wat is dit een geweldig leuke animatiefilm! Een ode aan de spaghettiwesterns en Clint Eastwood met dikke knipogen naar oude Johnny Depp-films. Depp deed ook de stem van Rango, de gestrande kameleon die het moet zien te redden in een uitgedroogd dorpje vol vijanden.
13:10 NPO1 Close up: Jasperina de Jong. Een herhaling van gisteren, ik heb het opgenomen. Op dit tijdstip luister ik Adres Onbekend, maar als liefhebster van kleinkunst moet ik dit natuurlijk echt gaan bekijken!
18:10 NPO1 TV monument: Simone Kleinsma. Ook al zo'n monument van een artieste.
18:10 NPO2 Podium Witteman. Gelukkig kunnen we tegenwoordig tegelijkertijd programma's opnemen op de mediabox. Helaas blijven ze maar een jaar bewaard, want het schiet er nog wel eens bij in om er goed voor te gaan zitten. Podium Witteman is een geweldig muziekprogramma met als basis klassieke muziek, maar dan heel verfrissend gebracht. Zo heb ik de Finse violist Pekka Kuusisto, een heel veelzijdig muzikant met een gezond gevoel voor humor, iemand die moeiteloos een pittig klassiek stuk afwisselt met een vrolijk volksmuziekje. Bij het laatste Prinsengrachtconcert stal hij vele harten!

19:50  NPO2 Hier zijn de Van Rossems: een herhaling, uit Amersfoort. Een heerlijk trio, de zus en twee broers Van Rossum, niet bepaald de meest aantrekkelijke, best geklede mensen uit de media, maar wat weten ze veel! En af en toe lopen ze heerlijk te kibbelen, vooral de mopperende Maarten en de pinnige Sis, die regelmatig een shaggie draait (maar inmiddels met longproblemen op de bank zit, helaas).
20:25 NPO1 Heel Holland bakt: de klassieker, afkomstig van het even leuke Britse The Great British Bake Off. Wat schrokken we toen presentatrice Martine Bijl met haar onderkoelde en soms heerlijk vileine humor een hersenbloeding had gekregen! En ik moest even diep ademhalen toen bekend werd dat André van Duin het van haar zou over nemen, als hij maar geen typetjes en gekke bekken ging doen, maar hij deed het heel goed, een waardig opvolger van Martine Bijl. Hij bleek nog meer talenten te hebben toen hij in Hendrik Groen de rol van de knorrige Evert ging spelen: wie had ooit kunnen denken dat André van Duin televisiekijkend Nederland aan het huilen kon krijgen? Maar die serie is nu afgelopen. Gelukkig hebben we Heel Holland Bakt nog, waar ze schaamteloos midden in de zomer kerst- en oudjaarsedities maken en daar helemaal geen geheim van maken. Niet dat dat überhaupt mogelijk is als door de hoge temperaturen de room spontaan uit de taarten druipt. Mooi detail: de foto van Martine, die André bij de oudjaarsspecial op een mooi plekje zette als eerbetoon aan de in mei overleden, zeer getalenteerde vrouw.
21:00 BBC1 Call The Midwife. De kerstspecial moet ik nog terug zien, maar vanavond begint het nieuwe seizoen van deze bijzonder fijne serie!
23:00 NPO2 Wintertijd: Arjen Lubach. Een programma van heel lang geleden weer terug op de buis. Bekende Nederlanders combineren verhalen uit hun leven met hun favoriete muziek. Dat levert heel prettige televisie op.
23:15 NPO3 Elton John: Uncensored. Het boek Ik heb ik nog niet gelezen, de film Rocket Man nog niet gezien en dit interview met Graham Norton nog niet gehoord, maar het is zelfs mij niet ontgaan dat 2019 het jaar van Elton John is geworden.

Jasperina de Jong

Ohhh, wat hoop ik dat dit ook elders te zien zal zijn!


Cabaretière Jasperina de Jong: ‘Ik ben heel lang bang geweest’
In de documentaire Op eenzame hoogte portretteert Simone de Vries cabaretière Jasperina de Jong. ‘Het was schminken, het toneel op en dan die sprong in het diepe.’ 

Marjolijn de Cocq6 november 2019, 13:47

Ach gossie gossie,” zegt Jasperina de Jong als ze de plakboeken openslaat die lang in dozen in een kamertje ­boven hebben gelegen. Voor filmmaker Simone de Vries maakt ze, nu 81 jaar oud en klaar met het artiestenbestaan, in de documentaire Op ­eenzame hoogte een reis terug in de tijd. Ach gossie gossie, zo jong als ze was, dat meisje dat­ ­eigenlijk balletdanseres wilde worden maar die Stem had waarmee ze ‘het vak’ inging.

De Jong trad in 1960 toe tot cabaretgroep Lurelei, van Eric Herfst en Ben Rowold. Bij het eerste programma waaraan ze meedeed, viel ze meteen op bij de recensent van Het Parool: hier was een ‘rasartieste’ opgestaan. Ze werd de eerste vrouw met een onewomanshow en speelde in grote musicals als Sweet Charity, My Fair Lady en Fien. In 2002 sloot ze met de voorstelling Marlene, waarin ze in de huid kroop van Marlene Dietrich, haar carrière af.

U leeft sindsdien een teruggetrokken bestaan. Alles om dat zingen heen, zegt u in de documentaire, begon u ‘de strot uit te hangen’. Waarom heeft u nu toch ingestemd met een documentaire?

“Ik wilde er eerst helemaal niet aan! Waarom alles weer oprakelen? Maar een goede vriendin vond dat ik het moest doen. Ze zei: ‘Als jij doodgaat, gaat iemand op de ­redacties van die televisieprogramma’s wat beeldjes uitzoeken die jou helemaal geen recht doen. Met zo’n documentaire hebben ze in ieder geval iets goeds om op terug te grijpen.’”

Dat oprakelen deed u soms met licht gemopper – zoals met de plakboeken, die u dan ook weer ‘allemaal straks moest opruimen’.

“Zo nu en dan kwamen ze filmen en daar had ik dan helemaal geen zin in, want dat is wérk. Maar het waren zulke leuke, lieve mensen en dan deden we maar weer een dagje. Ik had geen idee wat eruit zou komen. Maar in juni bij de preview was ik flabbergasted. Het is zo goed en eerlijk en zo helemaal niet sentimenteel. Simone zei in het proces ernaartoe: ‘Wat heb je toch veel gedaan!’ Dat zie ik nu zelf ook, maar toen vond ik het allemaal zo vanzelfsprekend en gewoon.”

Hoe is het om die beelden van de piepjonge ‘Pien’ te zien?

“Schattig! Ik wist niet dat ik er toen zo leuk uitzag. Zoals zoveel vrouwen was ik onzeker over mijn uiterlijk. Ik ben ook heel lang bang geweest. Ik was dolgelukkig met die prachtige kritieken in het begin, maar ik werd wel meteen als cabaretière gelanceerd. Ik begon net, ik was daar nog helemaal niet aan toe. ‘Jasperina de Jong, de ­cabaretière’, dat was helemaal mijn bedoeling niet.”

“En bij Lurelei kwamen de teksten van Guus Vleugel soms zo laat dat ik in de auto op weg naar het theater zat te oefenen – en dan moest ik zonder repetitie op. O, die zenuwen, als ik er nog aan denk! Dat ik dat heb gedurfd! Maar het was schminken, het toneel op en dan die sprong in het diepe. De angst is later weggegaan, natuurlijk. En ik zie nu hoe goed ik het toen al deed. De klemtonen die ik legde, de woorden die ik eruit pikte – zo zou ik het nu ook hebben gedaan. Een enorm talent, mevrouw.”

Eric Herfst was uw grote liefde, vader van uw zoon Pelle. In de documentaire zien we jullie samen opgroeien. Hij overleed toen hij 47 was. Vond u de film confronterend?

“Ach, dat weet ik nou eenmaal wel. Voor mij was het niet zo’n schok, maar mijn jongste kleindochter moest huilen om die beelden. Erik vond me in het begin helemaal niet leuk, hoor! Maar ze waren met twee jongens en een pianist en ze hadden een nieuw meisje nodig toen Adèle Bloemendaal was weggegaan. De pianist zei: ‘Ze kan wel goed zingen.’ Toen Eric ziek werd, was het echt een ontzettend zware tijd. Ik stond met Fien op de planken terwijl hij in het ziekenhuis lag. Ik ben daarna jarenlang moe ­geweest. Begin negentiger jaren heb ik een tijd geen theater gedaan, ook omdat ik eens even thuis wilde zijn. Toen ik net gepensioneerd was, was de avond voor mij heilig. Ik had nooit avonden voor mezelf gehad – ik moest altijd ’s avonds een topprestatie leveren.”

Dat is terug te zien in de interviews van vroeger, u zong er ook over – de spagaat van de werkende moeder.

“Vooral toen Pelle klein was, was dat verschrikkelijk. De A1 was er nog niet; als we naar het oosten reden voor een optreden was dat via dorpen langs kleine weggetjes en zag je achter de verlichte ramen de mensen zitten, met hun kinderen. Dan verlangde ik zo naar huis en naar Pelle. Maar het is je leven, je brood –een must.”

Jasperina, op eenzame hoogte is te zien in De Balie, Cinecenter en Ketelhuis.

Seth Gaaikema (75) onverwacht overleden

Cabaretier Seth Gaaikema (75) overleden

Seth Gaaikema is dinsdag overleden. De cabaretier en tekstschrijver werd 75 jaar.

Dat heeft zijn tourneemanager bevestigd aan NU.nl.

De tekstschrijver overleed tamelijk onverwacht, nadat hij maandag werd opgenomen met hartklachten in het ziekenhuis van Den Bosch.

In februari 2013 kondigde de cabaretier zijn afscheidstournee aan. In januari van 2014 moest hij zijn laatste optreden nog verschuiven, vanwege gezondheidsklachten.

Gaaikema was ruim 55 jaar actief. Hij begon eind jaren vijftig als tekstschrijver voor andere cabaretiers, onder wie Wim Kan. Zijn eerste eigen voorstelling, getiteld Avondje Nederlands, volgde in 1961. Negen jaar later beleefde Gaaikema zijn doorbraak met de voorstelling Tien Miljoen Geboden.

Gaaikema stond tijdens zijn carrière uiteindelijk met meer dan twintig voorstellingen op de planken. In januari gaf hij zijn laatste show in de Stadsschouwburg in Groningen. "Ik heb 55 jaar in liedjes en teksten commentaar gegeven op de maatschappij. En nu moet de maatschappij het zelf maar doen", zei Gaaikema over zijn afscheid.

De cabaretier maakte ook naam als musicalschrijver. Hij bewerkte onder meer My Fair Lady en The Phantom of the Opera voor Nederland en schreef zelf shows als Swingpop en Kuifje: De Zonnetempel. Daarnaast bracht de domineeszoon meerdere bundels en liedjes uit.

Zijn werk leverde hem de Culturele prijs van de provincie Groningen, de Gouden Harp en de Musical Oeuvre Award op.

Minister Jet Bussemaker (Cultuur) noemt Gaaikema "een taalkunstenaar die niet voor één gat te vangen was". "Mijn generatie herinnert zich hem van de oudejaarsconferences, in de traditie van Wim Kan. Minder bekend maar misschien nog wel belangrijker was het baanbrekende werk dat hij deed voor de musical in Nederland."

Net op de radio

Mijn dag is weer helemaal goed!

Robert Long

Gisteravond, 13 december 2006, is Robert Long overleden. Enkele dagen geleden maakte hij bekend dat hij agressieve kanker had.

Toen ik 10 was, kwam zijn LP Vroeger of Later uit. Zéér omstreden, op mijn christelijke basisschool werd ooit panisch de schooltelevisie weggeklikt toen hij optrad in een pauzefilmpje (de leerlingen baalden als een stekker!). Want Long maakte van zijn hart geen moordkuil op die elpee!

Gelukkig was mijn (keurig-nette) moeder ook fan, en toen we op vakantie gingen, 2 dagen in de auto naar het noorden van Italië, ging de lp mee op een cassettebandje. Ruim 30 jaar later ken ik de teksten nog volledig uit mijn hoofd...! En dat, terwijl mijn moeder anders héél voorzichtig is met tere kinderzieltjes, maar ze was zo'n grote fan, dat haar normen plotseling wat verlegd werden!

Mijn vader was (en is) ook een fanatiek cabaretfan en nam weer cassettes mee van het radioprogramma NAR, dus ik heb de Nederlandse kleinkunst inclusief Robert Long er gelukkig met enorme paplepels ingegoten gekregen...!

De plaat begon met een ode aan de liefde voor meer mensen tegelijk: "Liefste mijn liefste, hoe kun je nu denken dat ik niet eerlijk meer ben, of ontrouw? Als ik mijn lichaam aan een ander wil schenken zegt dat nog niet, dat ik niet van je hou..."

Bekrompen mensen werden genadeloos op de hak genomen in een nummer als "Mien": "Als ik mijn kijkgeld nou betaal, waarom moet ik dan door het journaal achteraf mijn eetlust steeds laten bederven? Denk je dat het fris is, Mien, wanneer ze steeds weer laten zien dat er weer een zooitje zwarten ligt te sterven!"

Het is pijnlijk te beseffen dat zijn tekst nog steeds gruwelijk actueel is. Lees de reacties op nieuws- en krantensites er maar eens op na... "In een kamp en dan castreren, nou, dan zouden ze wel leren! En die hele rottroep zou al gauw verdwijnen!"
De klaagzang eindigde met de onsterfelijke klassieker: "Mien, word wakker, we gaan naar bed..."

De kerk krijgt er twee keer van langs: eerst in "Het leven was lijden" over een verkering die uit een fundamenteel Christelijk gezin kwam: "Ja, ik mocht naar de kerk maar ik kon nooit eens zingen! Eén keer sliep je met mij, maar je was niet alleen, want de satan of wie ook hing steeds om je heen. En als die er niet was, was je vader d'r wel met een spreuk uit de bijbel van zonde en hel."

En even verderop in "Jezus redt": "Men zorgde voor een schuldcomplex wanneer je rondliep in iets geks of je te buiten ging aan sex, je stond al snel bekend als heks..."

Maar er was ook een intens breekbaar nummer, zoals Kalverliefde: "En 't leek haar 's avonds nog zo echt, en nu opeens heb jij gezegd: "Ik wil niet meer." De eerste keer doet zoiets zeer. Dan lig je huilend in je bed. Je voelt een redeloos verzet, en ook de pijn... Je denkt "zo zal het nooit meer zijn."

Er volgden meer albums. Met meer satire, en meer breekbaarheid (zoals Thorbeckeplein), en soms een prachtig liefdeslied ("Gek, he").

En theatershows, met Leen Jongewaard, die net als Long openlijk homoseksueel was. Opnieuw shockerend voor veel mensen, maar ook succesvol!

Persoonlijk vind ik dat Long prachtige teksten kon schrijven, maar ook wel eens een beetje kon zeuren. Een tekst als "Iedereen doet het" (over de massaal aanwezige stickers à la Windsurfers Do It Standing Up") of "Ai Lof Joe So" (over Engelstalige popmuziek) is een keertje grappig, maar vond ik niet zijn beste werk. En zijn tv-quiz, daar bleef ik ook niet echt voor thuis...

Zijn rake songteksten bleven gelukkig overheersen. Zoals het intens sombere "Heeft een kind nog wel een toekomst", het sarcastische "Dankbaar moet je zijn" en het lieve "Gek, he" ("Je slaapt als een roos en ik denk "ik ken je nou toch al een poos". Gek he, 't gaat maar niet over, ik ben nog even verliefd als altijd. Nee hoor, 't gaat maar niet over! En ik heb nou al weer zin maar ik hou me nog in...")

Ik wens Kristof, zijn echtgenoot, heel veel sterkte toe met het verlies van zijn man.

Prachtig!

Ik heb van mijn vader de liefde voor kleinkunst ge-erft. Toen ik nog kind was, luisterden we elke zondag tussen de middag naar NAR (Nederlands Artiesten Revue), en zo maakte ik al vroeg kennis met Neerlands Hoop, Don Quishocking en dat soort dingen. Ik kon de LP Vroeger of Later van Robert Long (een enorme hit in die tijd, ondanks de omstreden teksten) letterlijk meezingen, al begreep ik de helft niet.

Tegenwoordig heb je nog steeds kleinkunst op de radio: elke zondagavond vanaf 18 uur op Radio 2. Cabaret, liedjes... Allemaal bewijzen dat Nederlandstalig niet alleen maar Frans Bauer en Marco Borsato is.

Deze 2 liedjes troffen me vanavond enorm. Ik herken mezelf er niet in maar dergelijke teksten zijn werkelijk schilderijtjes voor de oren...! Ik word er altijd erg stil van...

door Peter Blanker

Vader weet je nog hoe of we door de polder zijn gegaan
Grote man met kleine jongen aan de hand
Ik moest mee, we gingen kijken, de natuur kleedde zich aan
Het was mei en licht en vrolijk was het land
En je leerde me de vogels
We bekeken ieder blad
En je zei me waar te kijken in het veld
Ik wist zeker dat er niemand
In de buurt een vader had
Die zijn zoon zoveel geheimen had verteld

refr.:
En als dan de zwarte aalscholvers
Zich repten van hun nest
Ons probeerden te verjagen van ons plek
Dan zei jij: "Als je geen kwaad wil doen
Dan voelen ze dat best
Wees niet bang, ze doen alleen een beetje gek"

Vader weet je nog hoe of we door de straten zijn gegaan
Met wel duizend mensen gingen we op pad
Ik moest mee, we gingen lopen achter al die vlaggen aan
Het was mei en licht en vrolijk was de stad
Jij vertelde van die kerel
Met die grote grijze baard
En waarom die optocht eigenlijk wel was
En we liepen in de lentezon
En wandelden bedaard
En we droegen rode bloemen op ons jas

refr.

Vader weet je nog hoe of je op een nacht bent doodgegaan
Oude man met grote jongen aan de hand
'k Ging niet mee, ik bleef nog kijken, de natuur kleedde zich aan
Het was mei en licht en vrolijk was het land
Maar je schonk me alle schatten
Die je zoal had vergaard
Zodat er niet eens zoveel gestorven is
Want ik heb ze allemaal
En heb er nu nieuwe bijgespaard
Nu de zoon de vader zelf geworden is

En wanneer de zwarte aalscholvers
Zich reppen van hun nest
En ook mij zullen verjagen van m'n plek
'k Heb geleerd: als je geen kwaad wil doen
Dan voelen ze dat best
'k Ben dus niet bang maar 'k vind 't wel een beetje gek

Door Robert Long

Pa, wat jij me hebt geleerd,
Ben ik eindelijk haast kwijt
't Heeft twintig jaar geduurd,
Dus het werd tijd, Pa, het werd tijd
Alle dingen die je stelde,
Alles wat je me vertelde
Ieder oordeel dat je velde
Over mij en m'n gedrag
En alle ruzies die we hadden,
Omdat ik je vaak verweet
Dat je eigenlijk al dood was
Lang voordat je overleed
En dat ik wel op zou passen
dat ik niet zo werd als jij
Dat mijn leven heel wat meer
werd dan zo'n duffe grijze brij
Pa

God, wat hebben we gescholden
En wat maakte je je kwaad
En wat vond ik je een lul,
Pa, en wat heb ik je gehaat
Om 't leven dat je leidde,
Ieder risico vermijdde.
Niet de moed had om te strijden
Voor een beetje meer geluk.
En je gewauwel over meisjes
Waar ik nooit mee trouwen zou.
Terwijl alles steeds mislukte tussen jou,
Pa, en je vrouw.
En hoe jij jezelf steeds vaker
In je kamertje opsloot
Met je kerk en met je bijbel
Die jou ook geen uitkomst bood.
Pa

Jij werd zienderogen ouder,
Ook al wist ik toen nog niet.
Dat dat ook door mijn gedrag kwam,
God, wat deed ik je verdriet.
Ik, die toch vooral je zoon was,
Die de parel aan je kroon was
Die je onverdiende loon was,
Want je meende 't wel goed.
En het berouw komt vaak te laat,
Pa, en het doet me dikwijls pijn
Dat je toch nog bent gestorven
voor we vrienden konden zijn.
Maar de tijd heelt alle wonden
en ik heb zojuist ontdekt.
Ik ben nu zo oud als jij destijds
toen jij me hebt verwekt.

Toch is 't jammer, Pa,
dat jij niet meer kunt zien
hoe 't met me is.
En dat ondanks mijn gekanker
ik je af en toe wel mis.
Want al vochten we vaak zeer
en al ben je d'r niet meer.
Toch bedankt hoor, Pa,
dat ik steeds nog van je leer.

Bram Vermeulen overleden

Heel afgezaagd, om de volgende tekst te plaatsen als In Memoriam voor Bram Vermeulen, één van de beste (en door het grote publiek meest genegeerde. België is echt een stuk verder dan Nederland!) kleinkunstenaars.

Maar het is ieders wens om een steentje te zijn in een rivier vol water.

Er is een gezongen versie met Paul de Leeuw. Die zingt het waarschijnlijk ook uit zijn hart, maar zijn versie raakt me niet (sorry maar ik heb niks met Paul). Wel die van Bram Vermeulen, die vanmorgen veel te jong in zijn slaap overleed op zijn laatste vakantiedag in Italië.

Bedankt, Bram, jij was voor veel mensen, en in ieder geval voor de Nederlandse kleinkunst, wel degelijk een steen!

Ik heb een steen verlegd
In een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen
De stroom van een rivier, hou je niet tegen
Het water vind er altijd een weg omheen
Misschien eens, gevuld door sneeuw en regen
Neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
Om hem dan glad en rond gesleten
Te laten rusten in de luwte van de zee

Ik heb een steen verlegd
In een rivier op aarde
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
Ik leverde het bewijs van mijn bestaan
Omdat door het verleggen van die ene steen
De stroom nooit meer die zelfde weg zal gaan

Ik heb een steen verlegd
In een rivier op aarde
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
Ik leverde het bewijs van mijn bestaan
Omdat door het verleggen van die ene steen
De stroom nooit meer die zelfde weg zal gaan

Cox, Halsema, cabaret en kleinkunst

Op de radio is momenteel een prachtige special over Gerard Cox en Frans Halsema. Kopstukken uit het cabaret van de jaren 70!

In die jaren was ik nog een blaagje van basisschoolleeftijd, maar mijn vader was (en is gelukkig nog steeds) een groot cabaret-fan. Elke zondag, na het middageten, presenteerde de AVRO het programma NAR (Nederlandse Artiesten Revue). En daar moesten we verplicht naar luisteren en stil zijn, zoals andere jaren-70-gezinnen moesten zwijgen als G.B.J.Hiltermann zijn columns uitsprak... Mijn vader nam verschillende uitzendingen, die elk 2 uur duurden, op cassettebandjes op, en dat namen we mee als we de lange vakantierit naar Zwitserland of Italië gingen maken. Ik behoorde zeker niet tot de doelgroep, maar ik genoot ervan! Samen met het cassettebandje "Vroeger of later" van Robert Long kreeg ik heel wat Nederlandse cultuur met de paplepel toegediend, vooral op de achterbank van onze Ford Taunus...

Op die cassettebandjes van NAR stond veel cabaret, afgewisseld door Nederlandstalige muziek. Het cabaret in NAR kon voor die tijd best pittig zijn, Fons Jansen en Henk Elsink werden afgewisseld door "dat langharig tuig" van Neerlands Hoop (jazeker, Freek de Jonge met Bram Vermeulen!) en het duo Frans Halsema en Gerard Cox. Met name Cox werd destijds als "links" gezien.

Grote schande, toen diezelfde Gerard Cox in 1973 een mega-hit scoorde met "'t Is Weer Voorbij Die Mooie Zomer". Dat betekende: ook erkenning bij TROS-publiek. Dus optredens bij Chiel Montagne, Op Losse Groeven (als Frans Bauer 50 jaar geleden was geboren, was hij daar zeker vaste klant). De oude fans van Gerard Cox gingen daarna massaal over hun nek: hún maatschappijkritische Cox bij Chiel Montagne?!?!?

De cabaretgroep Don Quishocking (waar Gerard Cox volgens mij eerder een flinke vinger in de pap had gehad) liet "deze verrader" vallen als een baksteen en besteedde er een liedje aan: "Ome Gerard" (door Ivo de Wijs). "Pak de poen, Ome Gerard!" Dit werd in NAR regelmatig uitgezonden...

Gerard Cox haalde de schouders op en ging zijn gang. En dat doet hij nog steeds!

Frans Halsema is een ander verhaal. Hij had, na zijn cabaretoptredens met Cox, een reputatie als liedjeszanger, zoals men dat noemde. "Amsterdam, Buitenvelderd" werd uit zijn mond een grimmig schilderijtje van de idyllisch bedoelde na-oorlogse nieuwbouwwijken in Amsterdam. Verder zong Halsema Nederlandse vertalingen van Jacques Brel. In 1978 haalde hij zelfs de top 40 met "Vluchten kan niet meer", een duet met Jenny Arean, uit de musical "En nu naar bed" van Annie M.G.Schmidt. Met Jenny Arean heeft hij ook een relatie gehad.

Begin jaren 80 leek het publiek hem te vergeten. Maar toen hij een comeback voorbereidde, liet zijn stem hem in de steek. Hij bleek keelkanker te hebben en op 24 februari 1984, deze week 20 jaar geleden, stierf hij aan deze rotziekte.

Dankzij mijn vader heb ik kennis leren maken met artiesten als Frans Halsema, Neerlands Hoop, Gerard Cox, etc. Ik zal hem daar altijd dankbaar voor zijn!

Al zo'n 40 jaar zanger

Vanavond, even na half 8, deed ik de radio aan en hoorde nog het laatste stukje van "Poster". Hierin een special over Boudewijn de Groot in de jaren 60. Ik hoorde voornamelijk het gedeelte over de elpee "Picknick", het Nederlandse antwoord op Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band.

Boudewijn de Groot spreekt me erg aan. Ik ben er, letterlijk, mee opgegroeid. Als kleuter kreeg ik eens de oude singles van mijn oom, toen nog een puber. Eén van de plaatjes was "land van Maas en Waal/Testament". Natuurlijk begreep ik als kleuter niks van de tekst van "Testament", maar van "Land van Maas en Waal"had ik zéér levendige beelden in mijn hoofd!

Door de jaren heen stond Boudewijn volop in de belangstelling, verdween dan weer, kwam weer terug... en elke single die hij uitbracht vond ik mooi. Ook zijn recente werk zijn juweeltjes! 

Naar aanleiding van de uitzending van Poster ben ik het internet opgegaan om te kijken of De Groot een eigen site heeft. En dat heeft hij!