Er zit nog niet veel schot in...

De irisjes zijn nog steeds even dicht als vorige week. Maar langzamerhand komen er meer krokussen bij.
Als je met je neus dicht tegen de grond zit, zie je ook de cyclamen (in november gepoot) boven komen.

Ik hoop op enkele wat zachtere dagen mét zon! We hebben vorige week recordzachte dagen gehad maar zonder zon. En dan schiet het nog niet echt op in de tuin. Ja, ik ben ongeduldig!

Tuinplannen

In november 2003 heb ik diverse planten rond mijn nieuwe (nog lege) vijver geplant. Eén daarvan is de cosmea atrosagnuinea. Een hele vloek, maar ik weet geen Nederlandse naam...

Deze cosmea is heel apart! Ik zag hem begin jaren 90 bij Geoff Hamilton zaliger op de BBC. Het bloeit bruin en ruikt naar... chocola! Aanvankelijk was er moeilijk aan te komen, maar dat lukt steeds beter.
Ik heb er nog nooit eentje in bloei gezien, dus ik ben erg benieuwd, vooral naar de geur!

Bij de vijver mag de arum italicum niet ontbreken! Ik heb hem gepoot onder de sering, want deze aronskelk is dol op schaduw. In de Zuidlimburgse bossen heb ik ze volop gezien, ze zijn prachtig, zowel in mei als de bloei een mooi groot wit schutblad laat zien, als in het najaar als er oranjerode bessen verschijnen (giftig!).
Inmiddels komen de 3 geplante knolletjes in snel tempo de grond uit!

De voortuin

Toen we hier kwamen wonen was de voortuin een pas aangelegde heidetuin met coniferen. Als we érgens een hekel aan hebben... Daarnaast kan je op je klompen aanvoelen dat de polderklei waarop we wonen niet echt samen gaat met een heidetuin... De heide knapte dan ook snel af, enkele coniferen volgden.

En toen bleek dat de voortuin ernstig besmet was met zevenblad... Als één onkruid onuitroeibaar is, is dát het wel...

Aan roundup begin ik niet (gif), dagelijks plukken lukt niet altijd (er is ook leven náást de tuin), en als er ook maar één cel van de plant achter blijft kom-ie terug. Het is net een hydra... "De beste remedie tegen zevenblad is: verhuizen." is een bekende tuinier-uitdrukking.

Het zevenblad verstikte veel mooie bloemetjes. Alleen de vaste papaver was sterker maar die bloeit maar kort. Een mooie bloemenvoortuin bleek voor ons onbereikbaar.

Op een dag gooide ik het roer om. Ik kan wel blijven vechten tegen dat onkruid, maar ik kan er niet genoeg tijd aan besteden. Ik kan me wel druk maken en gefrustreerd voelen, maar de tuin wordt daar niet mooier van. Dán maar géén bloementuin!!!

Enkele jaren geleden plantte ik in de kleine voortuin een peer (Beurre Henry), die ge-ent was op een stam die ervoor zorgde dat de peer niet extreem groot werd. Het eerste jaar: 5 peren. Het jaar daarop: 5 kilo peren! Het jaar daarop: niks. Toen leerde ik dat een peer "beurtjaren" heeft: het ene jaar wel, het andere jaar geen vruchten. Dit jaar verwachten we dus weer wél peren!

Vorig jaar kwamen er een Victoriapruim bij (die kan flink groeien, kijken of ik dat met snoeien onder de duim kan houden), en een duo-appel (2 appelsoorten op 1 stam, had ik in mijn vorige tuin ook: een succes!), plus enkele bessenstruiken. Ben benieuwd wat die dit jaar zullen geven!

Nee, een nette Hollandse bloementuin zal er niet komen. Maar wél een mini-boomgaardje! En ja, natuurlijk zal het gebeuren dat er fruit "gejut" zal worden. Is niet erg. Mits men de boel niet vernielt, vind ik het geen probleem als iemand eens een "juttepeertje" meeneemt!

Don't mention the war!

Zojuist op tv gezien: de allerbeste aflevering uit de allerbeste Britse comedyserie: Germans (Fawlty Towers)!

De tuin op dit moment

Vorig jaar november heb ik verschillende bollen gepoot, ik had verwacht dat ze daarom vrij laat zouden gaan bloeien. Dat is niet het geval! Langs de vijver zie ik lichtgele (dus niet de bekende gele boerenkrokussen) en witte krokussen!
In de voortuin staan de krokussen al langer, daar bloeien inmiddels de gele en paarse krokussen.

De sneeuwklokjes bloeien nu volop! Verder komen de narcissen goed uit de grond. Ook zie ik de tulpen goed opkomen.

Wat is mis, zijn de vorig jaar november geplante kievitseitjes... Of heb ik verkeerd onthouden wáár ik ze heb geplant? 
En deze mini-irisjes staan dik in de knop. Hopelijk wordt het snel beter weer zodat ik een foto met bloeiende irisjes kan plaatsen!

Nachtvogel

Soms gebeurt het al al in januari, maar meestal in februari, of het nou koud is of niet: de merels beginnen te zingen! Vanaf de eerste schemering tot zonsondergang zingt dit zwarte vogeltje de longetjes uit zijn lijf. Prachtig!

Maar eentje is helemaal de kluts kwijt, die zingt... 's nachts. Onafgebroken. Nee, het is geen nachtegaal, die klinkt anders en volgens mij is die niet in Nederland nu.

Zijn er vogelkenners die me meer kunnen vertellen over deze "nightbird"? Is het normaal, komt het vaker voor, of heeft deze merel net zo'n raar slaappatroon als ik?

Marjolein Bastin

Vanavond was ze op televisie. Ik ben al 25 jaar fan van haar, maar kende haar alleen van (schaarse) interviews in de Libelle. Eigenlijk best uniek anno 2004, dat je een levende beroemdheid alleen van papier kent en niet van televisie. Maar daar is nu een einde van gekomen. Jammer dat Ivo Niehe haar vaak in de rede viel, maar verder heb ik genoten!

Ik volg Marjolein Bastin al sinds ze, rond 1979, haar eerste tekeningen in de Libelle zette. Kleine illustraties bij de natuurpraatjes van Frans Buissink, die later eindredacteur werd bij Grasduinen.
Al gauw kreeg ze haar eigen hoekje in de Libelle. Aanvankelijk een halve pagina. Haar dagboeken, die ze al jaren bijhield, werden samengevat in deze pagina's. Met haar herkenbare ronde schoolschrift vertelde ze over wat ze tekende. Soms grappig, dan weer mijmerend, treurig zelfs...

Al gauw kreeg ze een hele pagina, tijdelijk zelfs 2. En elk jaar kwamen die tekeningen in een agenda uit. Ook tekende ze regelmatig in Grasduinen. Haar man, die architect was, werd haar manager en dat was maar goed ook, want in één van haar schaarse Libelle-interviews bekende ze dat ze allesbehalve zakelijk was. Zo had Gaston haar een keer tegen gehouden om de rechten op haar tekeningen te verkopen. Op dat moment leek het lucratief, achteraf is ze hem eeuwig dankbaar dat het niet doorging.

De eerste jaren gebruikte ze vooral veel bruintinten, later ook felle kleuren, en de vormen van de blaadjes en vogeltjes waren soms wel erg rond. Maar haar aquarellen verfijnden door de jaren heen. Ze werkte meer in pasteltinten. Het uitbundige maakte plaats voor ingetogenheid, maar haar intense liefde voor de natuur bleef er van af stralen.

Marjolein woont al jaren op de Veluwe. In de jaren 80, toen haar ster in Nederland snel steeg, zat ze ook regelmatig op Ameland. Ze tekende alles wat ze tegen kwam op het strand, in de duinen, haar enorme tuin, en onderweg.
Vooral in de jaren 80 en begin jaren 90 was haar hondje Saar, een Jack Russeltje, zeer vaak aanwezig op de tekeningen. Groot was het verdriet toen Saar stierf. Het tekenen en schrijven was toen heel duidelijk een uitlaatklep voor haar. Saar was haar soulmate! Later verscheen Boris, een Jack Russeltje dat op Saar leek, maar hoewel hij ook regelmatig getekend werd, heb ik het idee dat haar band met Boris toch minder groot was. Ik weet niet of Boris er nog is. Maar Saar tekent ze nog steeds, in haar fantasiewereld van Vera de Muis.

Vera de Muis "ontstond" in de eerste helft van de jaren 80. Een muisje met wijde jurken en schortjes met strikjes en randjes. Samen met haar lieveheersbeestje (dat liever een t-shirt van U2 droeg!), Popje en Frits de spitsmuis. Dit sloeg meteen aan bij de lezers! Al gauw kwam Saar bij Vera wonen en die woont daar nog steeds. "In Vera de Muis leeft Saar voort" heeft Bastin ooit gezegd.

Begin jaren 90 werd de zeer verlegen Marjolein ontdekt door de Amerikanen. Daar werd ze een topper. Haar naam op Google is nu goed voor 19.200 hits! Borduurpakketten (die in Nederland al erg populair waren), kalenders, wenskaarten, scrapbook-artikelen... Marjolein Bastin werd in Amerika nog beroemder dan in Nederland!

Het huisje op Ameland werd verkocht, ze kochten begin jaren 90 een huis in de buurt van Kansas. Recentelijk zelfs op de Cayman eilanden en Zwitserland. Haar werk legt haar geen windeieren! Ik moet eerlijk bekennen dat de Amerikaanse en tropische aquarellen me minder boeien, ze zijn zonder meer schitterend, maar ik herken er minder in dan in de Nederlandse (en Zwitserse) aquarellen.

Toch blijf ik fan. Omdat ze ook blijft tekenen en schilderen waarmee ze is begonnen: die kleine dingen in de natuur tekenen en laten zien. Met als boodschap dat we zuinig moeten zijn op de natuur. Uitgeplozen uilenballen, de eerste sneeuwklokjes, een roodborstje middenin de winter, het komt elk jaar terug, al 25 jaar, en het verveelt me nog steeds niet. De tekeningen worden nog steeds gelardeerd met zinnetjes, waarin ze soms zeer persoonlijke dingen schrijft. Over haar kinderen en kleinkinderen, over haar jeugd, over de dood van haar moeder. En dan weer een kwinkslag.