UTRECHT - De première van het theaterstuk Tempeest in het tijdelijk met steigerpijpen herbouwde middenschip van de Domkerk in Utrecht gaat woensdagavond wegens de verwachte storm niet door. De spektakelvoorstelling van theatergroep The Lunatics gaat over de zuidwesterstorm, die in 1674 het middenschip van de Gotische Domkerk deed instorten.
Mind you, weet je wat Tempeest betekent? Storm, noodweer😄
Maar even serieus: de bomen staan nu vol in het blad en krijgen de volle laag van die (zeer) zware windstoten. Ze verliezen flinke takken of gaan zelfs helemaal om. Wees voorzichtig en als je er echt niet per sé uit moet, blijf dan vanmiddag en vanavond thuis.
woensdag 23 juni 2004
zaterdag 19 juni 2004
Nederland - Tsjechië... en 16 miljoen bondscoaches
Ik heb écht geen verstand van voetbal, dacht ik.
En als Oranje er volgende week uit ligt, zal ik dat oprecht sneu vinden, maar mijn leven gaat dan wel gewoon door.
Maar als zelfs de Grote Cruyff zegt wat ik denk, wat is dan de conclusie...? Dat Advocaat misschien beter kan worden vervangen door mij? 😊
De Grote Cruyff wil geen bondscoach worden (zonde...), maar tot nu toe hebben hij en ik behoorlijk veel gedachten gemeen!
Maar toch denk ik niet dat ik grote kans heb de nieuwe BondsBobo te worden. Ik heb namelijk het idee dat er nog zo'n 16 miljoen mensen zijn die hetzelfde denken als De Grote Cruyff en er ook nog meer verstand van hebben dan ik.
We zijn het wel met elkaar eens dat die wissel van Robben niet zo slim was, ondanks het feit dat Robben al 3 maanden niet had gespeeld vanwege zijn blessure. Maar Robben had inmiddels toch wel intensief GETRAIND? En daarmee de nodige weerstand opgedaan?
De beste stuurlui staan aan wal, zal Advocaat wel denken (die qua media-contact verdacht veel Vergaal-trekjes begint te krijgen). En dat is zijn goed recht, maar tóch...
"Ga liever maar weer scoubidou-en!" zal Advocaat waarschijnlijk ook denken, als hij dit leest. Ja, en dat zal ik dan ook maar gaan doen! Ik heb vandaag bij een drogistenketen voor een klein bedragje meerkleurige scoubidou-draadjes gekocht, en het resultaat van die stomme draadjes is gegarandeerd mooier dan het resultaat van Oranje op het EK...!
En wat ben ik blij dat ik geen bondscoach ben, maar een thuiswerkende moeder die in verloren minuutjes touwtjes knoopt als ze niks anders te doen heeft!😉
Dick, ik benijd je niet...
En als Oranje er volgende week uit ligt, zal ik dat oprecht sneu vinden, maar mijn leven gaat dan wel gewoon door.
Maar als zelfs de Grote Cruyff zegt wat ik denk, wat is dan de conclusie...? Dat Advocaat misschien beter kan worden vervangen door mij? 😊
De Grote Cruyff wil geen bondscoach worden (zonde...), maar tot nu toe hebben hij en ik behoorlijk veel gedachten gemeen!
Maar toch denk ik niet dat ik grote kans heb de nieuwe BondsBobo te worden. Ik heb namelijk het idee dat er nog zo'n 16 miljoen mensen zijn die hetzelfde denken als De Grote Cruyff en er ook nog meer verstand van hebben dan ik.
We zijn het wel met elkaar eens dat die wissel van Robben niet zo slim was, ondanks het feit dat Robben al 3 maanden niet had gespeeld vanwege zijn blessure. Maar Robben had inmiddels toch wel intensief GETRAIND? En daarmee de nodige weerstand opgedaan?
De beste stuurlui staan aan wal, zal Advocaat wel denken (die qua media-contact verdacht veel Vergaal-trekjes begint te krijgen). En dat is zijn goed recht, maar tóch...
"Ga liever maar weer scoubidou-en!" zal Advocaat waarschijnlijk ook denken, als hij dit leest. Ja, en dat zal ik dan ook maar gaan doen! Ik heb vandaag bij een drogistenketen voor een klein bedragje meerkleurige scoubidou-draadjes gekocht, en het resultaat van die stomme draadjes is gegarandeerd mooier dan het resultaat van Oranje op het EK...!
En wat ben ik blij dat ik geen bondscoach ben, maar een thuiswerkende moeder die in verloren minuutjes touwtjes knoopt als ze niks anders te doen heeft!😉
Dick, ik benijd je niet...
donderdag 17 juni 2004
Wim Rigter geopereerd
En het is gelukt!
Hij is er nog lang niet, maar deze hoge drempel is i.i.g. met succes genomen!
Hij is er nog lang niet, maar deze hoge drempel is i.i.g. met succes genomen!
maandag 14 juni 2004
Rages
Het gebeurt niet vaak want ik ben wat modebewusteloos, maar ik ben nu echt in de ban van een rage. Elk vrij moment (dat zijn er helaas maar weinig) zit ik te scoubidou-en...
Wie het wil leren, moet trouwens deze website eens bekijken.
Enfin, ik heb dus gister 3 zakjes à 40 touwtjes voor 5 euro gescoord op een braderie. Bij de Bruna lagen ze rond de 7 euro per zakje. En drúk dat het er was!
"Ik heb gister 3 zakjes voor 5 euro gescoord!" zei ik tegen 3 jonge meisjes die zich afvroegen of dat niet duur was.
"Dat zijn neppers!"" riepen de meisjes in koor.
"Hmmm, dat zal dan wel, maar ze knopen nét zo lekker." reageerde ik, en ik liet de broddellapjes aan mijn sleutels zien. "Zijn dit neppers? Wat is het verschil?"
De meisjes keken eens goed en konden eigenlijk het verschil niet goed zien.
"Het is de kleur..." zei uiteindelijk één van de meisjes. "Dit is een nepperd, échte hebben andere kleuren."
"Oké, bedankt," antwoordde ik. En ik liet de "echte" liggen. Ik ga toch echt niet het driedubbele betalen voor een zakje échte scoubidou's vanwege de kleur! 😉
Inmiddels stond oudste bij de toonbank te kwijlen: échte Yu-Gi-Oh-kaarten!!! Dit zijn ruil- en spelkaarten, gebaseerd op een Animé-serie waaraan ik mijn bloedjes liever niet blootstel omdat ik het nogal agressief vind overkomen.
"OK, maar dan wel van je eigen zakgeld." gaf ik toe. "Ga maar vragen wat een zakje met kaarten kost!"
Oudste ging informeren, en vervolgens ging ik bijna tegen de vlakte: vier euro vijfennegentig voor 9 kaarten... Dat zijn wel even bijna 11 harde ouderwetse Nederlandse guldens voor 9 kaarten, die je op de volgende Koninginnedagmarkt waarschijnlijk voor 10 eurocent de stuk kan kopen!
Naast die dure setjes lag een "starters game", 14,95 euro voor 50 kaarten. Op zich al stukken voordeliger, maar dan nog een mep geld. En liggen deze kaarten volgende Koninginnedag niet náást de 9-voor-4,95-kaarten, voor een dubbeltje per stuk?
Oudste bloedje heeft 10 euro zakgeld gespaard en wil die graag stukslaan. "Iedereen" speelt namelijk met Yu-Gi-Oh-kaarten. Ik heb oudste bloedje een etmaal de tijd gegeven om na te denken of hij 50 kaarten wil kopen (en de rest wil ik dan wel bijpassen als beloning voor het niet te impulsief kopen), en aanvankelijk was het heftig protest, maar vanavond leek hij de peperdure kaarten alweer te zijn vergeten, en zwoegde hij op zijn eigen scoubidou-werkstuk (tevergeefs, maar woensdagmiddag geef ik les voor hem en zijn vriendinnetje, die er ook geen wijs uit wordt).
Wie het wil leren, moet trouwens deze website eens bekijken.
Enfin, ik heb dus gister 3 zakjes à 40 touwtjes voor 5 euro gescoord op een braderie. Bij de Bruna lagen ze rond de 7 euro per zakje. En drúk dat het er was!
"Ik heb gister 3 zakjes voor 5 euro gescoord!" zei ik tegen 3 jonge meisjes die zich afvroegen of dat niet duur was.
"Dat zijn neppers!"" riepen de meisjes in koor.
"Hmmm, dat zal dan wel, maar ze knopen nét zo lekker." reageerde ik, en ik liet de broddellapjes aan mijn sleutels zien. "Zijn dit neppers? Wat is het verschil?"
De meisjes keken eens goed en konden eigenlijk het verschil niet goed zien.
"Het is de kleur..." zei uiteindelijk één van de meisjes. "Dit is een nepperd, échte hebben andere kleuren."
"Oké, bedankt," antwoordde ik. En ik liet de "echte" liggen. Ik ga toch echt niet het driedubbele betalen voor een zakje échte scoubidou's vanwege de kleur! 😉
Inmiddels stond oudste bij de toonbank te kwijlen: échte Yu-Gi-Oh-kaarten!!! Dit zijn ruil- en spelkaarten, gebaseerd op een Animé-serie waaraan ik mijn bloedjes liever niet blootstel omdat ik het nogal agressief vind overkomen.
"OK, maar dan wel van je eigen zakgeld." gaf ik toe. "Ga maar vragen wat een zakje met kaarten kost!"
Oudste ging informeren, en vervolgens ging ik bijna tegen de vlakte: vier euro vijfennegentig voor 9 kaarten... Dat zijn wel even bijna 11 harde ouderwetse Nederlandse guldens voor 9 kaarten, die je op de volgende Koninginnedagmarkt waarschijnlijk voor 10 eurocent de stuk kan kopen!
Naast die dure setjes lag een "starters game", 14,95 euro voor 50 kaarten. Op zich al stukken voordeliger, maar dan nog een mep geld. En liggen deze kaarten volgende Koninginnedag niet náást de 9-voor-4,95-kaarten, voor een dubbeltje per stuk?
Oudste bloedje heeft 10 euro zakgeld gespaard en wil die graag stukslaan. "Iedereen" speelt namelijk met Yu-Gi-Oh-kaarten. Ik heb oudste bloedje een etmaal de tijd gegeven om na te denken of hij 50 kaarten wil kopen (en de rest wil ik dan wel bijpassen als beloning voor het niet te impulsief kopen), en aanvankelijk was het heftig protest, maar vanavond leek hij de peperdure kaarten alweer te zijn vergeten, en zwoegde hij op zijn eigen scoubidou-werkstuk (tevergeefs, maar woensdagmiddag geef ik les voor hem en zijn vriendinnetje, die er ook geen wijs uit wordt).
zondag 13 juni 2004
Column d'Alledaagse - rages
Rages… hoe lang bestaan ze al?
En waar komen ze vandaan?
We kennen het allemaal: de Rubrik-kubus, de klikklak-balletjes, Flippo’s, kaarten, jojo’s… Allemaal dingen die opeens overal verschijnen (wie begon ermee?) en opeens weer net zo hard verdwenen zijn. En vaak opeens, na jaren, opnieuw een rage worden…
Ik herinner me het jaar 1978. Zelfs als je geen fan was van Grease, kon je er niet onderuit: de Rock ’n Roll-rage. Brilcream beleefde opeens weer gouden tijden, meisjes liepen in wijde enkellange rokken met sokjes en oh, wat was ik boos dat mijn moeder haar wijde rokken van 20 jaar geleden allang niet meer had!
De pump met naaldhak, waar een generatie vrouwen voor mij al menig voet op had bedorven, kwam ook terug, en mijn moeder was erg blij dat ik er niet op kon lopen en toch maar liever “roots” (een andere rage) droe
Begin jaren 70 had je klikklakballetjes: twee houten of plastic balletjes aan een koord, en dan moest je die tegen elkaar aan laten klikken. Je was een held als je (snel) die balletjes boven en onder je hand kon laten ketsen, en menig kinderhand zat onder de blauwe plakken. Deze rage heb ik later regelmatig terug gezien, al waren de koordjes vervangen door plastic “steeltjes”. Wel wat hand-vriendelijker! Maar niet half zo leuk als de eerste exemplaren.
En natuurlijk de kubus! Volgens mij was het in 1981, en ik heb veel rages zien komen en gaan, maar nooit zo’n succesvolle gekte meegemaakt als de kubusgekte! De kubus is dan ook hèt symbool van de jaren 80 geworden.
Hele volksstammen zaten te draaien en te draaien, tot elk vlak van de kubus dezelfde kleur had. Ik behoorde tot die losers die het echt niet voor elkaar kregen…
De kubus heeft nooit een echte come-back gemaakt, al droeg Kelly Osbourne (dochter van Ozzy) enkele jaren geleden wel oorbellen met miniatuur-exemplaren.
Nog zo’n rage: slijm! Ik zag het voor het eerst halverwege de jaren 70: een dikke felgekleurde gel in een potje. Het was niet vast te houden, het droop door je vingers heen. Je kon ook zelf een variatie maken, met shampoo of zeep en iets water in een plastic boterhamzakje kreeg je een massa dat “eng” aanvoelde en ook wel “smurfensnot” werd genoemd.
Jojo’s: al populair in grootmoeder’s tijd. Door de jaren heen kwamen ze telkens weer terug. Aanvankelijk van hout, later van kunststof. In de jaren 90 kregen ze lichtjes en “glow-in-the-dark”-kleuren (een rage op zich) en beperkte het jojo-en zich niet meer tot omhoog-omlaag, maar stonden er ware jojo-kunstenaars op!
Tamagotchi’s, sleutelhangers, Furby’s, Mon Chichi, Flippo’s, allerlei plaatjes, Beyblade Runners, hoelahoep, ze kwamen en gingen, en soms kwamen ze terug, en weer, en weer.
En nu heb je dan Scoubidou, of Skoebidoe. Nee, dat is niet die hond van de gelijknamige tekenfilm! Scoubidou wordt gepresenteerd als de allernieuwste rage uit Frankrijk. Dit is maar ten dele waar. Ja, het is Frans, maar ik herinner me nog heel goed een Guust Flater uit de jaren 60, waarin de scoubidou-rage ook had toegeslagen. Zelfs het haar van juffrouw Jannie moest het ontgelden (wat zij zelf beschouwde als de ultieme liefdesverklaring). Spijtig, dat ik hier geen enkel plaatje meer van kan vinden.
Zeelieden noemen het een “allemanseindje” en weten er al jaren, zo niet eeuwen, schitterende kunstwerkjes mee te maken en hangen ze vooral aan de klepel van de bel in het cafetaria (of longroom, of korporaalsverblijf) van het schip . En ook scouts kunnen er prima mee uit de voeten, tijdens open dagen verkopen ze graag sleutelhangers e.d. van “scoubidou”. Dit jaar zou de opbrengst ervan wel eens tegen kunnen vallen, want iedereen doet het opeens zelf… Maar een troost voor scoutend Nederland: rages zijn hevig, maar kort…!
Ik ben er ook voor gevallen. Ik val niet voor elke rage, maar vanmiddag, tijdens een braderie, was het opeens gebeurd...
En waar komen ze vandaan?
We kennen het allemaal: de Rubrik-kubus, de klikklak-balletjes, Flippo’s, kaarten, jojo’s… Allemaal dingen die opeens overal verschijnen (wie begon ermee?) en opeens weer net zo hard verdwenen zijn. En vaak opeens, na jaren, opnieuw een rage worden…
Ik herinner me het jaar 1978. Zelfs als je geen fan was van Grease, kon je er niet onderuit: de Rock ’n Roll-rage. Brilcream beleefde opeens weer gouden tijden, meisjes liepen in wijde enkellange rokken met sokjes en oh, wat was ik boos dat mijn moeder haar wijde rokken van 20 jaar geleden allang niet meer had!
De pump met naaldhak, waar een generatie vrouwen voor mij al menig voet op had bedorven, kwam ook terug, en mijn moeder was erg blij dat ik er niet op kon lopen en toch maar liever “roots” (een andere rage) droe
Begin jaren 70 had je klikklakballetjes: twee houten of plastic balletjes aan een koord, en dan moest je die tegen elkaar aan laten klikken. Je was een held als je (snel) die balletjes boven en onder je hand kon laten ketsen, en menig kinderhand zat onder de blauwe plakken. Deze rage heb ik later regelmatig terug gezien, al waren de koordjes vervangen door plastic “steeltjes”. Wel wat hand-vriendelijker! Maar niet half zo leuk als de eerste exemplaren.
En natuurlijk de kubus! Volgens mij was het in 1981, en ik heb veel rages zien komen en gaan, maar nooit zo’n succesvolle gekte meegemaakt als de kubusgekte! De kubus is dan ook hèt symbool van de jaren 80 geworden.
Hele volksstammen zaten te draaien en te draaien, tot elk vlak van de kubus dezelfde kleur had. Ik behoorde tot die losers die het echt niet voor elkaar kregen…
De kubus heeft nooit een echte come-back gemaakt, al droeg Kelly Osbourne (dochter van Ozzy) enkele jaren geleden wel oorbellen met miniatuur-exemplaren.
Nog zo’n rage: slijm! Ik zag het voor het eerst halverwege de jaren 70: een dikke felgekleurde gel in een potje. Het was niet vast te houden, het droop door je vingers heen. Je kon ook zelf een variatie maken, met shampoo of zeep en iets water in een plastic boterhamzakje kreeg je een massa dat “eng” aanvoelde en ook wel “smurfensnot” werd genoemd.
Jojo’s: al populair in grootmoeder’s tijd. Door de jaren heen kwamen ze telkens weer terug. Aanvankelijk van hout, later van kunststof. In de jaren 90 kregen ze lichtjes en “glow-in-the-dark”-kleuren (een rage op zich) en beperkte het jojo-en zich niet meer tot omhoog-omlaag, maar stonden er ware jojo-kunstenaars op!
Tamagotchi’s, sleutelhangers, Furby’s, Mon Chichi, Flippo’s, allerlei plaatjes, Beyblade Runners, hoelahoep, ze kwamen en gingen, en soms kwamen ze terug, en weer, en weer.
En nu heb je dan Scoubidou, of Skoebidoe. Nee, dat is niet die hond van de gelijknamige tekenfilm! Scoubidou wordt gepresenteerd als de allernieuwste rage uit Frankrijk. Dit is maar ten dele waar. Ja, het is Frans, maar ik herinner me nog heel goed een Guust Flater uit de jaren 60, waarin de scoubidou-rage ook had toegeslagen. Zelfs het haar van juffrouw Jannie moest het ontgelden (wat zij zelf beschouwde als de ultieme liefdesverklaring). Spijtig, dat ik hier geen enkel plaatje meer van kan vinden.
Zeelieden noemen het een “allemanseindje” en weten er al jaren, zo niet eeuwen, schitterende kunstwerkjes mee te maken en hangen ze vooral aan de klepel van de bel in het cafetaria (of longroom, of korporaalsverblijf) van het schip . En ook scouts kunnen er prima mee uit de voeten, tijdens open dagen verkopen ze graag sleutelhangers e.d. van “scoubidou”. Dit jaar zou de opbrengst ervan wel eens tegen kunnen vallen, want iedereen doet het opeens zelf… Maar een troost voor scoutend Nederland: rages zijn hevig, maar kort…!
Ik ben er ook voor gevallen. Ik val niet voor elke rage, maar vanmiddag, tijdens een braderie, was het opeens gebeurd...
zaterdag 12 juni 2004
"Opa" is niet meer
Vannacht is Willem Duyn overleden. Beter bekend als "(Big) Mouth" van Mouth & McNeal, of Big Mouth and Little Eve (en Little Eve werd zijn vrouw, nadat McNeal, beter bekend als Sjoukje Spijker/Maggie Mcneal, hardgillend was weggelopen).
Willem Duyn, ook bekend als Opa Duyn, stond vooral bekend om zijn enorme, harige, uiterlijk, en zijn harde, ruwe stem en scoorde vooral in de jaren 70 hit na hit. Het succes groeide hem boven het hoofd, hij speelde uitgebreid sinterklaas met zijn geld en raakte flink aan de drank, tot het succes uitbleef en hij met lege handen achterbleef (zijn vrouw Little Eve/Ingrid Kup bleef hem echter trouw).
Hij scoorde toen solo enkele flinke hits met opmerkelijk eerlijke, autobiografische nummers, waarvan "Willem" (1979) de bekendste was.
Enkele weken geleden was hij nog te gast in een tv-programma met Frits Spits (Theater van het Sentiment). Het was een kort programma, dus geen diepte-interview, maar zijn woelige verleden en zijn actuele leven kwam wel aan de orde. Hier sprak een man die nog volop zin had in het leven, Opa Duyn was tevreden en kon nog wel jaren zo doorgaan!
Het lot besliste anders. In de nacht van vrijdag op zaterdag kreeg hij een hartaanval en op weg naar het ziekenhuis overleed hij.
Willem Duyn kwam amper nog in de media, en dat vond hij wel best (het optreden bij Frits Spits was volgens mij een uitzondering). Hij scharrelde lekker rond in het schnabbel-circuit en ging zijn eigen gang.
Helaas is de dood onverbiddelijk...
Ik wens zijn familie, vrienden en fans veel sterkte toe...
Willem Duyn, ook bekend als Opa Duyn, stond vooral bekend om zijn enorme, harige, uiterlijk, en zijn harde, ruwe stem en scoorde vooral in de jaren 70 hit na hit. Het succes groeide hem boven het hoofd, hij speelde uitgebreid sinterklaas met zijn geld en raakte flink aan de drank, tot het succes uitbleef en hij met lege handen achterbleef (zijn vrouw Little Eve/Ingrid Kup bleef hem echter trouw).
Hij scoorde toen solo enkele flinke hits met opmerkelijk eerlijke, autobiografische nummers, waarvan "Willem" (1979) de bekendste was.
Enkele weken geleden was hij nog te gast in een tv-programma met Frits Spits (Theater van het Sentiment). Het was een kort programma, dus geen diepte-interview, maar zijn woelige verleden en zijn actuele leven kwam wel aan de orde. Hier sprak een man die nog volop zin had in het leven, Opa Duyn was tevreden en kon nog wel jaren zo doorgaan!
Het lot besliste anders. In de nacht van vrijdag op zaterdag kreeg hij een hartaanval en op weg naar het ziekenhuis overleed hij.
Willem Duyn kwam amper nog in de media, en dat vond hij wel best (het optreden bij Frits Spits was volgens mij een uitzondering). Hij scharrelde lekker rond in het schnabbel-circuit en ging zijn eigen gang.
Helaas is de dood onverbiddelijk...
Ik wens zijn familie, vrienden en fans veel sterkte toe...
woensdag 9 juni 2004
Paspoort
...en zoals ik al schreef, moesten de bloedjes mee. Die al in een behoorlijk klierige bui zijn de laatste dagen, dus ik zag de bui al hangen.
Eerst een pasfoto maken in de automaat die ook in het gemeentehuis staat. Van tevoren werd al gewaarschuwd dat kinderen beneden de 4 jaar wellicht te klein (lees: te kort) zouden zijn, maar mijn jongste is 6 en behoorlijk lang. Helaas bleek het bankje in het hokje zelfs voor oudste van bijna 9 écht laag!
Met kunst- en vliegwerk hebben we de jongste op de foto gezet. Op zijn knieën op het krukje, rechtop, en dan zodanig draaien dat zijn gezicht er van voren opkomt... Het ging nét... zijn schouders staan amper op de foto en hij kijkt erg benauwd vanwege zijn slangemenshouding.
De oudste hoefde zich niet zo uit te rekken, maar zat ook niet zo comfortabel, op zijn knieën op een smal bankje, bovenlijf kwartslag gedraaid... Ook dát zie je aan zijn vereeuwigde gezicht.
Daarna naar de balie. Echtgenoot was ook mee, vanwege toestemming bijschrijven kinderen in mijn paspoort. Vanwege het gedoe met de foto's en de drukte bij Burgerzaken begonnen de kinderen inmiddels vervelend te worden, maar met een paar vermanende woorden en strenge blikken kon ik overlast voor anderen voorkomen.
De jongens werden ondervraagd: hoe is je doopnaam? (laten ze dat nou opeens vergeten zijn), je geboortedatum? (de jongste had opeens ook een aanval van vergeetachtigheid), etcetera. De oudste zei vervolgens met een stalen gezicht: "Dit zijn mijn vader en moeder niet, dit zijn vreemden die me in een auto hebben meegesleept." Vervolgens weigerden ze zich nog verder rustig te gedragen en hielpen ook vermanende woorden en blikken niet meer (wat galmt zo'n afdeling burgerzaken 😟😳). Gelukkig waren we snel klaar en ik kan volgende week mijn paspoort ophalen... Alléén!
Pfff, het was weer een hele onderneming. Maar gelukkig hoef ik tot 2009 geen nieuw paspoort meer!
Eerst een pasfoto maken in de automaat die ook in het gemeentehuis staat. Van tevoren werd al gewaarschuwd dat kinderen beneden de 4 jaar wellicht te klein (lees: te kort) zouden zijn, maar mijn jongste is 6 en behoorlijk lang. Helaas bleek het bankje in het hokje zelfs voor oudste van bijna 9 écht laag!
Met kunst- en vliegwerk hebben we de jongste op de foto gezet. Op zijn knieën op het krukje, rechtop, en dan zodanig draaien dat zijn gezicht er van voren opkomt... Het ging nét... zijn schouders staan amper op de foto en hij kijkt erg benauwd vanwege zijn slangemenshouding.
De oudste hoefde zich niet zo uit te rekken, maar zat ook niet zo comfortabel, op zijn knieën op een smal bankje, bovenlijf kwartslag gedraaid... Ook dát zie je aan zijn vereeuwigde gezicht.
Daarna naar de balie. Echtgenoot was ook mee, vanwege toestemming bijschrijven kinderen in mijn paspoort. Vanwege het gedoe met de foto's en de drukte bij Burgerzaken begonnen de kinderen inmiddels vervelend te worden, maar met een paar vermanende woorden en strenge blikken kon ik overlast voor anderen voorkomen.
De jongens werden ondervraagd: hoe is je doopnaam? (laten ze dat nou opeens vergeten zijn), je geboortedatum? (de jongste had opeens ook een aanval van vergeetachtigheid), etcetera. De oudste zei vervolgens met een stalen gezicht: "Dit zijn mijn vader en moeder niet, dit zijn vreemden die me in een auto hebben meegesleept." Vervolgens weigerden ze zich nog verder rustig te gedragen en hielpen ook vermanende woorden en blikken niet meer (wat galmt zo'n afdeling burgerzaken 😟😳). Gelukkig waren we snel klaar en ik kan volgende week mijn paspoort ophalen... Alléén!
Pfff, het was weer een hele onderneming. Maar gelukkig hoef ik tot 2009 geen nieuw paspoort meer!
Abonneren op:
Posts (Atom)