(en tegelijk een soort van omdenken!)Iedereen die ooit ook maar een dag communicatietraining heeft gehad weet dat je altijd moet communiceren wat je wél wilt. En communiceer dus nooit in niet-boodschappen. U kent het bekende grapje wel: als ik u vertel niet aan een roze olifant te denken…waar denkt u dan aan? Juist ja, een roze olifant.
Bordjes
En toch hangt ons land vol met bordjes met wat er allemaal niet mag. Gemeentes plaatsen bijvoorbeeld nog steeds borden met ‘hier geen afval storten’. Voor brave burgers maakt dat allemaal niets uit; die brachten hun afval toch al keurig naar de milieustraat. Maar zo’n bordje brengt Sjaak de Sjacheraar natuurlijk alleen maar op ideeën. Die denkt onmiddellijk: ‘verdomd, mooi stil plekkie, daar kom ik vanavond ff die oude roestende wasmachine dumpen’.
En toch hangt ons land vol met bordjes met wat er allemaal niet mag. Gemeentes plaatsen bijvoorbeeld nog steeds borden met ‘hier geen afval storten’. Voor brave burgers maakt dat allemaal niets uit; die brachten hun afval toch al keurig naar de milieustraat. Maar zo’n bordje brengt Sjaak de Sjacheraar natuurlijk alleen maar op ideeën. Die denkt onmiddellijk: ‘verdomd, mooi stil plekkie, daar kom ik vanavond ff die oude roestende wasmachine dumpen’.
Of wat dacht u van dit bordje? Die zag ik in Den Bosch hangen. Op de trap zaten drommen scholieren lekker te lunchen. En om de paar minuten werden ze weer weggejaagd door een zwaar gefrustreerde medewerker van de beveiliging. En het stomme is natuurlijk dat alle voorbijgangers van dit bordje alleen maar weer op een idee worden gebracht om te gaan zitten.Ter inspiratie: als je wilt dat mensen in beweging komen op een trap, kijk dan eens naar bovenstaand filmpje op YouTube.
Communiceer wat u wel wilt van mensen
Tijdens workshops vertel ik vaak over dit vertel-wat-wél-principe en daag ik mensen uit dit door te voeren in hun eigen praktijk. Onlangs kwam na afloop van zo’n workshop een conciërge van een muziekschool enigszins geïrriteerd naar me toe. Hij vertelde dat veel leerlingen hun fietsen tegen een glazen zijwand van de muziekschool plaatsten. En dat was niet de bedoeling. En dus plaatste de directie een bordje: VERBODEN FIETSEN TE PLAATSEN. En het gevolg? Alleen maar meer fietsen tegen de wand. En zijn vraag: ‘dat bordje is zeker ook fout hè? En heb jij een betere oplossing?’
Tijdens workshops vertel ik vaak over dit vertel-wat-wél-principe en daag ik mensen uit dit door te voeren in hun eigen praktijk. Onlangs kwam na afloop van zo’n workshop een conciërge van een muziekschool enigszins geïrriteerd naar me toe. Hij vertelde dat veel leerlingen hun fietsen tegen een glazen zijwand van de muziekschool plaatsten. En dat was niet de bedoeling. En dus plaatste de directie een bordje: VERBODEN FIETSEN TE PLAATSEN. En het gevolg? Alleen maar meer fietsen tegen de wand. En zijn vraag: ‘dat bordje is zeker ook fout hè? En heb jij een betere oplossing?’
Natuurlijk had ik die. Ik heb hem gezegd het bordje ‘verboden fietsen te plaatsen’ weg te halen en te vervangen door een mooie afbeelding van een Tuba. Hang daar vervolgens een bordje bij met de tekst: ‘Hier alleen Tuba’s plaatsen’ en klaar ben je.
De conciërge keek me wat wazig aan, en ging morrend in gesprek met zijn directeur. Enige weken later belde de directeur me op. Hij vertelde me dat er nu bijna geen fietsen meer tegen die glazen wand staan. En het allerleukste: de conciërge heeft weer lol in zijn werk. Vroeger moest hij de hele dag leerlingen wegsturen met een bozige boodschap in de trant van: ‘haal die fiets eens weg’ en ‘kun je niet lezen?’. En nu loopt hij met een glimlach naar buiten en vraagt aan foutparkeerders: ‘is dat een tuba, jongen?’. Missie geslaagd.
En nu mijn oproep aan u: verzamel alle verbodsbordjes in uw organisatie en schrijf ze eens om. En als u niet weet hoe dat moet, zet u ze hieronder als comment. Ik zal er dan een fris alternatief voor schrijven. Ik ben benieuwd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten