Afscheid van Hazes

Ik ben geen grote van Hazes. Ik vind zijn blues-achtige dingen wel te pruimen (en zijn duet met Herman Brood!), maar zijn beroemdste tophits bezorgen me rode vlekken in de nek. De laatste dagen heb ik dan ook behoorlijk geleden als de radio weer aan was. Maar toch heb ik vanavond met ontzag gekeken naar de Arenaherdenking. Dit dikke mannetje dat elke dag meer bier zoop dan ik wekelijks in Bar-Le-Duc-rood en koffie binnenkrijg, dat niet altijd zo vriendelijk was tegen vrienden en familie (schoonpa vertelde dat eerlijk, maar met tranen in zijn ogen), een enorme zenuwlijer was... Dit mannetje wist voor, en zeker na zijn dood meer los te krijgen bij de Nederlander dan de dood van Fortuyn en Claus bij elkaar.

En niet alleen bij "het klootjesvolk" en "BNers die dit een mooie manier vonden om in the picture te komen."

Aanvankelijk liet de reportage tijdens shots uit het publiek "typische Amsterdammers" zien... Maar steeds meer zagen we mensen die niet voldeden aan het "beeld van de typische Hazesfan". En ik beken, dat ik even een zakdoekje nodig had toen de kist de Arena binnenkwam en Dré junior (opmerkelijk bijdehand voor een manneke van 10) zijn speech hield.

Noem het een opgeklopt mediacircus, maar ondertussen kreeg Hazes het weer voor elkaar, zelfs na zijn dood!

Overigens gaat mijn muzikale pluim van de avond naar Guus Meeuwis.
Omdat die het spits af moest bijten tijdens een emotioneel gebeuren.
Hou dan je stem maar eens in bedwang... Het lukte hem!
Ex aequo eindigt de zanger/gitarist van de begeleidingsband, die overduidelijk stond te schudden op zijn benen van de zenuwen, en dat was logisch want hij kende Hazes door en door... En toch een versie van "Still got the Blues" neerzette die stónd als een huis!